Λυρικό Θέατρο

Διάβασα όλα τα κείμενα των καταληψιών της Λυρικής Σκηνής, όπως δημοσιεύτηκαν στο blog τους. Είδα τις ωραίες φωτογραφίες τους, διάβασα (και άκουσα) τις ενθουσιώδεις μαρτυρίες όσων πέρασαν από το θέατρο της οδού Ακαδημίας. Πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι, με καλλιτεχνικές ανησυχίες, γνωρίστηκαν, χόρεψαν, έκαναν χαβαλέ, συζήτησαν, φλέρταραν. Και τώρα ψάχνουν άλλους «χώρους που να μπορούν να τους στεγάσουν», περήφανοι ότι μετέτρεψαν την τέχνη σε ζωή και τη ζωή σε έργο τέχνης.

Θα σταθώ σε ό,τι περιφρονούν, ό,τι αρνούνται και καταδικάζουν. «Η διάκριση “υψηλού-χαμηλού” πολιτισμού, όχι μόνο δεν υφίσταται ουσιαστικά, αλλά αποτελεί έκφραση εξουσιαστικών σχημάτων, που μας διαιρούν και μας περιχαρακώνουν», γράφουν, πιθανότατα για να δικαιολογήσουν την επιλογή του κτιρίου της ΕΛΣ. Επομένως Μπετόβεν και Κουρκούλης, Κάλλας και Αντζελα Δημητρίου ένα και το αυτό. Και όσοι δεν συμφωνούν είναι αστοί, εξουσιαστές, φανατικοί καταναλωτές της αγοράς του θεάματος και ο «πολιτισμός δεν τους ανήκει».

Ποιο είναι, άραγε, το έργο τέχνης της εννιαήμερης κατάληψης; Και τι θα μείνει; Η πεποίθηση ότι όλοι μπορούν να κάνουν τέχνη; Η περφόρμανς «αγγίζοντας τον μπάτσο»; Κακά τα ψέματα. Και οι καταληψίες της Λυρικής λειτούργησαν με τους «mediaκούς» όρους της κοινωνίας του θεάματος και του εντυπωσιασμού, που τόσο πολύ στηλιτεύουν στα κείμενά τους.

Ενα χάπενινγκ ήταν η κατάληψη… Ζωντάνια είχε, όχι όμως και σκέψη. Ελειπε το όραμα, η σοβαρή και κοπιώδης ενασχόληση με την τέχνη και τον πολιτισμό, τη φιλοσοφία, τη διανόηση. Ο,τι ακριβώς λείπει και από το «σύστημα» που αντιμάχονται και πολεμούν. Και, δυστυχώς, δεν μπερδεύει μόνο η κοινωνία γύρω τους την τέχνη με την ψυχαγωγία. Με το να δίνεις μαθήματα χορού στο πεζοδρόμιο της οδού Ακαδημίας, δεν σημαίνει ότι ο μαθητής σου θα γίνει η Μαργκότ Φοντέιν…

• ΦΩΤΕΙΝΗ ΜΠΑΡΚΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 10/02/2009