Αρχείο για Μαρτίου 29, 2009

Αλφι Μπόου: “Αλλαξε τη ζωή μου η όπερα”

Μαρτίου 29, 2009 στο 4:09 μμ · Κατηγορία Μπόου Αλφι

Ο Αλφι Μπόου πριν από μερικά χρόνια δεν ήταν παρά ένας απλός μαθητευόμενος μηχανικός που ψυχαγωγούσε τους συναδέλφους του τραγουδώντας. Σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους καλλιτέχνες της

  • Ο Αλφι Μπόου πριν από μερικά χρόνια δεν ήταν παρά ένας απλός μαθητευόμενος μηχανικός που ψυχαγωγούσε τους συναδέλφους του τραγουδώντας. Σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους καλλιτέχνες της Αγγλίας.

  • Ο διάσημος τενόρος Αλφι Μπόου, λίγο πριν από την εμφάνισή του στην Αθήνα, μιλά για τη φιλοδοξία του να φέρει τη νέα γενιά κοντά στην κλασική μουσική. Οταν ο Αλφι Μπόου πήγε στο Λονδίνο για να διεκδικήσει μια θέση στο Royal College of Music δεν είχε… «πού την κεφαλή κλίναι!». Ο μέχρι τότε μαθητευόμενος μηχανικός από το Λάνκασαϊρ χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τα δύσκολα, αλλά δεν πτοήθηκε. Η αφοσίωσή του έπιασε τόπο, αφού μερικά χρόνια αργότερα είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους καλλιτέχνες της Αγγλίας με δίσκους στις πρώτες θέσεις των τσαρτ και διακεκριμένους ρόλους επί σκηνής.

Ο διάσημος Βρετανός τενόρος θα κάνει την παρθενική του εμφάνιση στην Αθήνα στις 7 Απριλίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μια μουσική διαδρομή που τα έχει όλα. Αριες από γνωστές και αγαπημένες όπερες («Ελιξίριο του έρωτα», «Τζάνι Σκίκι», «Ευγένιος Ονέγκιν»), ναπολιτάνικες καντσονέτες που τραγουδούν το πάθος και τον έρωτα, αλλά και ανοιξιάτικα ονειρικά ταξίδια στην Ιταλία («Τόρνα α Σουριέντο», «Πάρλα μι ντ’ αμόρε», «Κιτάρα Ρομάνα», «Γρανάδα»).

Πέρυσι o Αλφι Μπόου ήταν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά υποψήφιος στα βρετανικά βραβεία κλασικής μουσικής, ο μοναδικός με υποψηφιότητες σε δύο κατηγορίες -καλύτερου άνδρα καλλιτέχνη και καλύτερου άλμπουμ. Καθόλου άσχημα για έναν καλλιτέχνη που «κατέβηκε» στη μητρόπολη της μουσικής βιομηχανίας της Αγγλίας με μοναδικές αποσκευές το ταλέντο του, τα όνειρά του και τη θέλησή του να πετύχει.

«Οταν έφθασα στο Λονδίνο, ελπίζοντας για μια θέση στο Royal College of Music, για μια-δυο νύχτες δεν είχα πού να μείνω. Ευτυχώς ήταν κατακαλόκαιρο και γίνονταν πολλά πάρτι! Σοβαρά, τώρα, δεν ήθελα να φύγω ηττημένος. Ηθελα να κυνηγήσω το όνειρό μου, να πετύχω τον στόχο μου. Κι αν αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να κοιμάμαι κάθε βράδυ στο παγκάκι, θα το έκανα. Δεν ήθελα να αποτύχω ή να γυρίσω πίσω στην οικογένειά μου».

Κι όμως, πριν από μερικά χρόνια δεν ήταν παρά ένας απλός μαθητευόμενος μηχανικός που ψυχαγωγούσε τους συναδέλφους του τραγουδώντας. Μια μέρα τον άκουσε ένας πελάτης του συνεργείου ο οποίος τον συμβούλεψε να περάσει από οντισιόν για την περίφημη D’Oyly Carte touring company.

Πατέρας
Μπορεί από την περσινή τελετή των βρετανικών βραβείων κλασικής μουσικής να μην έφυγε κρατώντας κάποιο βραβείο, είχε όμως ήδη πάρει το μεγαλύτερο δώρο, μια υγιέστατη κόρη, αφού η σύζυγός του γέννησε κατά τη διάρκειά της. «Ημουν πολύ ενθουσιασμένος γιατί θα παραλάμβανα το μεγαλύτερο βραβείο στη ζωή μου, την κόρη μου», θυμάται. «Το να είσαι πατέρας είναι το καλύτερο πράγμα στον κόσμο, η ευτυχία που φέρνει είναι απίστευτη. Η ζωή μου έχει αλλάξει πλέον ριζικά. Εχω μια αίσθηση αποφασιστικότητας και δέσμευσης σε ό,τι κι αν κάνω, όχι πως δεν ήμουν έτσι και πριν, απλά τώρα το νιώθω πιο έντονα».

Η σχέση του Αλφι Μπόου με τη μουσική, και μάλιστα με την κλασική μουσική, ξεκινάει από εκείνα τα απογεύματα της Κυριακής, όπου όλη η οικογένεια, καθισμένη γύρω από το τραπέζι, άκουγε τον τενόρο Richard Tauber, αγαπημένο καλλιτέχνη του πατέρα του.

Τότε ο Μπόου το μόνο που ήθελε ήταν να παίζει ποδόσφαιρο. Δεν ήταν παρά στα 14 που αποφάσισε, με την παραίνεση της αδελφής του, να ασχοληθεί με τη μουσική και να γίνει μέλος μιας ερασιτεχνικής όπερας, μόνο και μόνο επειδή ήταν πεπεισμένος ότι έτσι θα άρεσε περισσότερο στα κορίτσια!

Σήμερα η φιλοδοξία του είναι «να φέρει την κλασική μουσική κοντά σε νέο κοινό». «Υπάρχει η εντύπωση ότι η κλασική μουσική και η όπερα απευθύνονται σε μια μικρή ελίτ. Νομίζω ότι ο φόβος προέρχεται περισσότερο από το ίδιο το κοινό. Είναι ο φόβος του καινούργιου. Δεν χρειάζεται όμως να καταλαβαίνει κάποιος τα πάντα για την όπερα για να μπορέσει να εκτιμήσει αυτήν τη μορφή τέχνης. Για τον λόγο αυτό το θεωρώ πολύ σημαντικό να μπορέσω να έρθω περισσότερο κοντά στη νέα γενιά», εξηγεί.

Η επιτυχία δεν φαίνεται να τον έχει, προς το παρόν, «διαβρώσει». «Μου αρέσει να έχω την ορχήστρα μαζί μου επάνω στη σκηνή, γιατί αυτό με κάνει να νιώθω μέλος της ορχήστρας και μέλος της ομάδας. Η φωνή είναι ακόμη ένα όργανο επί σκηνής και όλοι επί σκηνής κάνουν κάτι πολύ σημαντικό. Το γεγονός ότι ερμηνεύω το τραγούδι είναι απλά μια άλλη όψη της ίδιας μουσικής». Τόσο απλά; ‘H μήπως η ερμηνεία από μόνη της χρειάζεται κι άλλες παραμέτρους; «Νομίζω ότι πρέπει να νιώθει κανείς το τραγούδι, να νιώθει τον ρόλο, τι λέει. Είναι βασικό να καταλαβαίνεις για τι πράγμα μιλάει το τραγούδι. Αν πιστεύεις αυτό που τραγουδάς, τότε μπορείς να το ερμηνεύσεις. Μερικοί ηθοποιοί λένε ότι πρέπει να γίνεις ένα με τον χαρακτήρα που υποδύεσαι. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, μπορείς να νιώσεις τον χαρακτήρα, να προσπαθήσεις να εκφράσεις αυτό που εκείνος νιώθει. Αυτό προσπαθώ να κάνω κι εγώ».

  • Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ

Ρεσιτάλ του Αλφι Μπόου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα Φίλων της Μουσικής) την Τρίτη 7 Απριλίου. Πληροφορίες-Εισιτήρια: 210-7282333, www.megaron.gr. Τιμές: €85 (Διακεκριμένη), €45 (Α’ Ζώνη), €35 (Β’ Ζώνη), €25 (Γ’ Ζώνη), €5 (φοιτητικό).

  • Αντιγόνη Κάραλη, ΕΘΝΟΣ, 29/03/2009

Γράψτε ένα σχόλιο

Ο Σιρανό του Ξαρχάκου

Μαρτίου 29, 2009 στο 12:21 μμ · Κατηγορία Ξαρχάκος Σταύρος, Σιρανό και Ρωξάνη

  • Την πασίγνωστη ιστορία του δύσμορφου αισθηματία αξιοποιεί ο συνθέτης στην όπερά του, που ανεβαίνει στη Λυρική

Στις πράξεις είναι γενναίος, αλλά στην έκφραση των συναισθημάτων του δειλός. Ξέρει να γράφει εξαίσια ερωτικά ποιήματα, αλλά δεν τολμά να παραδεχθεί ότι καθρεφτίζουν τα πραγματικά του αισθήματα. Στην τέχνη του σπαθιού σκίζει, αλλά στις ερωτικές επιδόσεις κομπιάζει, αδυνατώντας να δει όσα συμβαίνουν κάτω από τη… μεγάλη μύτη του. Συμπαθής, γκαφατζής αλλά και αξιολύπητος κάποιες στιγμές, ο Σιρανό γίνεται πρωταγωνιστής όπερας. Το έργο του Σταύρου Ξαρχάκου με τίτλο «Συρανό και Ρωξάνη» κάνει πρεμιέρα την ερχόμενη Κυριακή στο θέατρο «Ολύμπια» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής -σε συμπαραγωγή με το Αυτοκρατορικό Θέατρο της Κομπιένης.

  • Ποια ομορφιά μετράει;

Η ιστορία του γάλλου θεατρικού συγγραφέα Σιρανό ντε Μπερζεράκ (βασίζεται στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Εντμόν Ροστάν, επεξεργασμένο από τον διάσημο γάλλο σεναριογράφο Ζαν-Κλοντ Καριέρ) θέτει το δίλημμα: ομορφιά ή εσωτερικός κόσμος; Φοβούμενος το πρώτο, ο Σιρανό αποφασίζει να μη διεκδικήσει την όμορφη Ρωξάνη. Ομως, μετά από χρόνια ανακαλύπτει πως όχι μόνο δεν θα τον απέρριπτε, αλλά ότι εκείνη ήταν γοητευμένη από τον ψυχικό του κόσμο. Κι όλα αυτά κατά τη διάρκεια του γαλλοϊσπανικού πολέμου στη Φλάνδρα. «Σήμερα η στάση μας απέναντι στη δυσμορφία ή την παραμόρφωση έχει αλλάξει. Δείτε πόσο καταπληκτικά πράγματα, που μας αφήνουν άφωνους, πετυχαίνουν άνθρωποι με αναπηρίες ή σωματικές ατέλειες» λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης, Ντέιβιντ Φρίμαν.

«Για μας ο πυρήνας στην ιστορία του Σιρανό δεν είναι το πρόβλημα με τη μύτη του αλλά το πώς ο ίδιος διαχειρίζεται αυτό το πρόβλημα. Το έργο αυτό δεν αναφέρεται στη φυσική δυσμορφία, αλλά στη συναισθηματική δειλία. Πρόκειται για την ιστορία που όλοι γνωρίζετε, αλλά με διαφορετικό τρόπο δοσμένη. Παραλείψαμε τις σκηνές των μεγάλων μαχών και επικεντρωθήκαμε στις ανθρώπινες σχέσεις, στις εσωτερικές συγκρούσεις».

  • Πώς ακριβώς θα περιγράφατε τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου;

«Είναι εξαιρετικά ατμοσφαιρική και η ενορχήστρωση όμορφη και με λεπτές αποχρώσεις. Είναι απίστευτη η ποικιλία και η διαφορετικότητα των ήχων που ο Σταύρος διαχειρίζεται. Θα έλεγα ότι η μουσική δίνει στο έργο την ανθρώπινη, συγκινησιακή διάσταση. Θα έλεγα ότι είναι για το έργο ό,τι και ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ για την ταινία “Σιρανό ντε Μπερζεράκ”: κατάφερε να περάσει αυτή την εσωτερική διάσταση ενός ήρωα, που κατά τα άλλα είναι λίγο σαν τον Δον Κιχότη».

  • Το έργο διαδραματίζεται σε περίοδο πολέμου. Πόσο αλλάζουν οι άνθρωποι σε τέτοιους δύσκολους καιρούς;
Το γεγονός ότι πολεμάει τον αναγκάζει να φτάσει στην ουσία των πραγμάτων, να ανακαλύψει ποιος πραγματικά είναι. Εάν παίζεις με τον θάνατο ανά πάσα στιγμή, είσαι περισσότερο ζωντανός από ποτέ. Στον Σιρανό, όμως, υπάρχει και μία άλλη διάσταση, ανθρώπινη και συγκινητική: Κάθε βράδυ μετά τις μάχες γράφει ποιήματα τα οποία και παρουσιάζει ως έργο κάποιου άλλου». «Σε περίοδο πολέμου οι άνθρωποι σταματούν να σκέφτονται το μέλλον, σπάνια συνειδητοποιούν τις συνέπειες των πράξεών τους, ζουν κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Γίνονται λιγότερο επιφυλακτικοί, παίρνουν ρίσκα. Οι ζωές τους γίνονται απερίσκεπτες, ειδικά συναισθηματικά απερίσκεπτες. Σκεφτείτε πόσο έντονους και σύντομους έρωτες ζουν οι άνθρωποι σε τέτοιες συνθήκες. Στο έργο ο πόλεμος παίζει καθοριστικό ρόλο, διότι και η ιστορία του Σιρανό χωρίς την εμπόλεμη ατμόσφαιρα θα ήταν πολύ διαφορετική.* Η παράσταση παίζεται και στις 7, 8, 10, 11 Απριλίου. Την ορχήστρα θα διευθύνει ο συνθέτης. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Ματιέ Λεκροάρ (Σιρανό ντε Μπερζεράκ), Μαργκερίτ Ουεστέρ (Ρωξάνη), Ρεγκίς Μενγκούς (Κριστιάν), Μαρσιάλ Ντεφοντέν, Φιλίπ λε Σεβαλιέ, Ζαν-Πιερ Ντεσιέ, Ζαν-Φιλίπ Κουρτίς κ.ά.

  • Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 29/03/2009

Γράψτε ένα σχόλιο

Επιχείρηση συρρίκνωσης στη Λυρική Σκηνή

Μαρτίου 29, 2009 στο 3:56 πμ · Κατηγορία Εθνική Λυρική Σκηνή

Η Λυρική δεν είναι ιδιωτική επιχείρηση, τονίζουν οι εργαζόμενοι που αντιδρούν στο κλείσιμο της «Νέας Σκηνής» και στους σχεδιασμούς συρρίκνωσης της ΕΛΣ
  • Οταν πριν τρία χρόνια, ο τότε υπουργός Πολιτισμού, Γ. Βουλγαράκης τοποθετούσε τον πρώην πρόεδρο του ΣΕΒ, Οδυσσέα Κυριακόπουλο, στη διοίκηση της Λυρικής Σκηνής ως αντιπρόεδρο, για να βρεθεί λίαν συντόμως πρόεδρος και απόλυτος άρχων, ίσως ήμασταν οι μοναδικοί που είπαμε πως με αυτόν τον προκλητικό διορισμό ανοίγει την κερκόπορτα της ολέθριας διείσδυσης του μεγάλου κεφαλαίου και στη Λυρική. Η κυβέρνηση, θιασώτης της αυξανόμενης ιδιωτικής πρωτοβουλίας και στον πολιτισμό, είχε βρει τον κατάλληλο άνθρωπο για την κατάλληλη …δουλειά. Εβαλε τον εκπρόσωπο του μεγάλου ελληνικού κεφαλαίου, ιδιοκτήτη μάλιστα ισχυρής μεταλλευτικής εταιρείας, να δώσει τα «φώτα» του και στη μοναδική λυρική σκηνή του τόπου μας. Ο φιλότεχνος βιομήχανος, άλλωστε, είχε δώσει εξαιρετικά δείγματα γραφής, όταν ως πρόεδρος του ΣΕΒ είχε …λύσει τα προβλήματα του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, δίνοντας αύξηση 0,77 ευρώ στο μεροκάματο (!), την οποία μάλιστα εμφάνιζε ως τη μεγαλύτερη στην Ευρώπη.
  • Πράγματι, ο Οδ. Κυριακόπουλος άλλαξε …τα φώτα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Με τις κυβερνητικές ευλογίες, ασφαλώς και προς εξυπηρέτηση μιας πολιτικής που υποκλίνεται στις επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου να αλώσει τον πολιτισμό γενικότερα. Χαρακτηριστική η περίπτωση του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος», στο οποίο εκχωρούνται ουσιαστικά δύο μεγάλοι κρατικοί Οργανισμοί, η Εθνική Λυρική Σκηνή και η Εθνική Βιβλιοθήκη, με το πρόσχημα ότι αυτό θα ανεγείρει τα νέα κτίριά τους. Τι να πρωτοθυμηθούμε από την τρίχρονη θητεία του Οδ. Κυριακόπουλου; Το «όραμά» του, για ν’ αξιοποιήσει η ΕΛΣ τις ευκαιρίες που παρέχει ο ιδιωτικός τομέας; Το απίστευτα αγοραίας αντίληψης και ανεκδιήγητο ερωτηματολόγιο με τίτλο «Εθνική Λυρική Σκηνή: Οργανωτική κουλτούρα προσανατολισμένη στην αγορά», με το οποίο ζητούσε από τους εργαζόμενους της Λυρικής ν’ απαντήσουν σε ερωτήματα όπως αν «στην ΕΛΣ κάθε εργαζόμενος σκέπτεται και δρα σαν να είναι επιχειρηματίας»; Την προκλητική στάση του στις διαπραγματεύσεις με τα σωματεία της Λυρικής για τη σύναψη της συλλογικής σύμβασης εργασίας, που πυροδότησε απεργιακές κινητοποιήσεις χορωδών, χορευτών, πρωταγωνιστών, τεχνικών, διοικητικών, όλων όσοι βιώνουν την απαξίωση, ανασφάλεια, αναλγησία από πλευράς κράτους και διοίκησης;
Αρχή με την οπερέτα

Από την πρόσφατη πορεία διαμαρτυρίας των εργαζομένων της Λυρικής στο ΥΠΠΟ
  • Τελευταίο κρούσμα της …Κυριακοπούλειας διοίκησης και της κυβερνητικής πολιτικής αποτελεί η πρόθεση της διοίκησης της ΕΛΣ, όχι ν’ αναπτύξει, αλλά να …συρρικνώσει το θέατρο που διοικεί. Η αρχή πρόκειται να γίνει με το κλείσιμο της «Νέας Σκηνής», που στεγάζεται στο θέατρο «Ακροπόλ» και παρουσιάζει παραστάσεις ελληνικής οπερέτας. Επεται, σύμφωνα με δήλωση του Οδ. Κυριακόπουλου, περαιτέρω συρρίκνωση του καλλιτεχνικού και υπόλοιπου δυναμικού του θεάτρου «Ολύμπια»… Ο πρόεδρος δικαιολόγησε την ειλημμένη απόφασή του προς τα σωματεία και τους εργαζόμενους, επικαλούμενος μόνο χρηματοοικονομικά δεδομένα, ενώ την ίδια στιγμή προσλαμβάνονται στελέχη με παχυλούς μισθούς. Να σημειώσουμε ότι η «Νέα Σκηνή» της ΕΛΣ είναι το μοναδικό θέατρο στην Ελλάδα που παρουσιάζει επί οκτώ χρόνια, με επιτυχία την ελληνική οπερέτα.
  • «Γιατί οδηγείται σε αφανισμό η Ελληνική Οπερέτα και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί το κλείσιμό της; Γιατί οδηγούνται δεκάδες ειδικευμένοι εργαζόμενοι στην ανεργία;», αναρωτιούνται οι εργαζόμενοι στη Λυρική, που ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των σωματείων τους και με τη συμπαράσταση της ΠΟΘΑ έκαναν πριν περίπου ένα δεκαήμερο πορεία διαμαρτυρίας προς το ΥΠΠΟ, αποφασισμένοι να μη δεχτούν το κλείσιμο του «Ακροπόλ» και κανενός είδους συρρίκνωση στην ΕΛΣ. Υπενθυμίζουμε την Επίκαιρη Ερώτηση που έχει καταθέσει το ΚΚΕ προς τον υπουργό Πολιτισμού σχετικά με την απαξίωση και συρρίκνωση της ΕΛΣ, ρωτώντας τον «ποια άμεσα και συγκεκριμένα μέτρα θα πάρει για τη διασφάλιση της λειτουργίας, την αναβάθμιση και την ανάπτυξη της ελληνικής οπερέτας και συνολικά της Εθνικής Λυρικής Σκηνής».
Λουκέτο λόγω …επιτυχίας;
  • Με επιστολή τους, εξάλλου, προς τον υπουργό Πολιτισμού οι εργαζόμενοι στη Λυρική Σκηνή ζητούν την άμεση παρέμβασή του «ενάντια στη διαφαινόμενη συρρίκνωση του μοναδικού λυρικού θεάτρου της χώρας μας, που οδηγεί δεκάδες εξειδικευόμενους εργαζόμενους στην ανεργία καθώς και στον αφανισμό της ελληνικής οπερέτας». Αναφερόμενοι στην ανακοίνωση του ΔΣ της ΕΛΣ, διά του προέδρου του Οδ. Κυριακόπουλου, ότι προτίθεται να κλείσει τη «Νέα Σκηνή» της ΕΛΣ, που στεγάζεται στο θέατρο Ακροπόλ, τονίζουν: «Η “Νέα Σκηνή” της ΕΛΣ είναι το μοναδικό θέατρο στην Ελλάδα που παρουσιάζει την εΕλληνική οπερέτα και επί 8 καλλιτεχνικές περιόδους το κάνει με μεγάλη επιτυχία, έχοντας αποκτήσει το δικό της ένθερμο κοινό». Χαρακτηρίζουν την κίνηση του ΔΣ «εντελώς αδικαιολόγητη» και καταθέτουν τα παρακάτω στοιχεία:
  • Την παρούσα καλλιτεχνική περίοδο μέχρι το Φλεβάρη του 2009, έγιναν 44 παραστάσεις στο θέατρο «Ολύμπια» και 135 παραστάσεις (75 παιδικό και 60 οπερέτας) στο «Ακροπόλ», με μέσο όρο 300 εισιτήρια την ημέρα. Μόνο για το Φλεβάρη, κόπηκαν 1.500 εισιτήρια από την Εργατική Εστία. Και αυτά τη στιγμή που στην αρχή της καλλιτεχνικής περιόδου, η διαφημιστική προβολή της παράστασης ήταν ανεξήγητα ανύπαρκτη. Γύρω στη μέση της περιόδου εξαφανίστηκαν οι διαφημιστικές αφίσες από την είσοδο της κεντρικής σκηνής, ενώ απουσιάζει η οπερέτα από τα διαφημιστικά τρέιλερ που παίζονται στις οθόνες του θεάτρου.
  • Μέχρι το 2006 που ανέλαβε την προεδρία ο κ. Κυριακόπουλος, ο μέσος όρος εισιτηρίων στην οπερέτα ήταν 550 – 600 την ημέρα. Μέχρι και την περσινή περίοδο η οπερέτα είχε μέσο όρο 43.000 εισιτήρια ανά καλλιτεχνική περίοδο.
  • Ο καλλιτεχνικός διευθυντής G. Pacor ισχυρίστηκε ότι η φετινή παραγωγή της οπερέτας (περίπου 80 παραστάσεις) θα στοιχίσει γύρω το 1.200.000 ευρώ. Ο πρόεδρος κ. Κυριακόπουλος, πριν λίγο καιρό ανακοίνωσε ότι οι 4 παραστάσεις της παραγωγής της ΕΛΣ «Τανχώυζερ» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στοίχισαν περίπου 1.100.000 ευρώ.
  • Το 50% των εσόδων της ΕΛΣ προέρχεται από το Ακροπόλ (οπερέτα και παιδικό). Είναι ο αιμοδότης της ρευστότητας του ταμείου της ΕΛΣ, με εισπράξεις δεκάδων χιλιάδων ευρώ την ημέρα.
  • Επίσης, επισημαίνουν την «κακή οικονομική διαχείριση του Θεάτρου, που δημιουργεί έλλειμμα στο ταμείο του, όπως για παράδειγμα η πρόσφατη μίσθωση καινούργιων πολυτελών γραφείων, με πολύ μεγαλύτερο κόστος ενοικίου από τα προηγούμενα, καθώς και οι υποτιθέμενες “συμφέρουσες” συμπαραγωγές με όπερες του εξωτερικού. Επίσης, γίνονται προσλήψεις συνεργατών – συμβούλων με υπερβολικές αμοιβές, τη στιγμή που το καλλιτεχνικό προσωπικό της “Νέας Σκηνής” αμείβεται με μισθούς πείνας».
  • Οι εργαζόμενοι υπογραμμίζουν τη διαφωνία τους «με τη λογική του να διοικείται ένας εθνικός φορέας πολιτισμού, όπως η εθνική μας όπερα, με κριτήρια μιας οποιασδήποτε ιδιωτικής επιχείρησης. Αναρωτιόμαστε αν έχει ισχύ ο ιδρυτικός νόμος της ΕΛΣ (Ν. 2273/94), που καθορίζει σαφώς τον τρόπο λειτουργίας της και τις αρμοδιότητες του κάθε οργάνου αυτής ή μήπως συνειδητά συνειδητά παραβιάζεται το περιεχόμενό του;».
  • Ακόμη, τονίζουν ότι «από καλλιτεχνικής πλευράς, η Εθνική Λυρική Σκηνή βαθμιαία απεμπολεί την υποχρέωσή της να παράγει πρωτογενές καλλιτεχνικό προϊόν και τείνει να λειτουργεί σαν υποκατάστημα ξένων καλλιτεχνικών πρακτορείων».
  • Οι προωθούμενοι σχεδιασμοί, είναι ξεκάθαρο ότι αποσκοπούν στην αποδυνάμωση της Λυρικής Σκηνής και την ευκολότερη παράδοσή της στις «αγκάλες» των ιδιωτών. Ο πολιτισμός δεν είναι εμπόρευμα και αυτό το ξέρουν καλά οι άνθρωποι που τον υπηρετούν και οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να τον υπερασπιστούν.
Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 29 Μάρτη 2009

Γράψτε ένα σχόλιο