Αρχείο για Μαΐου, 2009

Το Ηρώδειο πρωταγωνίστησε, η όπερα «Αΐντα» της ΕΛΣ γοήτευσε, με Ελληνες και ξένους μονωδούς να μοιράζονται το χειροκρότημα, μην την χάσετε!

Μαΐου 26, 2009 στο 3:52 μμ · Κατηγορία Αΐντα

«Αΐντα» ’09 στο Ηρώδειο. Το εντυπωσιακό φαραωνικό σκηνικό στη σκηνή του Ηρωδείου και πρωταγωνιστές, Ελληνες και ξένοι μονωδοί, χορωδοί, χορευτές απολαμβάνουν το θερμότατο χειροκρότημα του Ηρωδείου.

Ο πρόεδρος, διευθύνων σύμβουλος της ΕΤΕ και αποκλειστικός χορηγός κ. Τάκης Αράπογλου με τη σύζυγό του Εβίτα. Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γιώργος Προβόπουλος με την κόρη του Θεοδώρα.

  • Tης Eλενης Mπιστικα, Η Καθημερινή, 26/5/2009
  • Βράδυ Κυριακής 24 Μαΐου, το Ηρώδειο απέδειξε ότι ως χώρος γοητευτικός, φορτωμένος μνήμες, δεν έχει το ταίρι του, ακόμη και όταν πρόκειται για το ανέβασμα της νέας συμπαραγωγής της «Αΐντα» από την Εθνική Λυρική Σκηνή και την Arena Di Verona, όπου πρόκειται να παρουσιασθεί αυτό το καλοκαίρι. Τι Λούξορ και τι Μετροπόλιταν. Αρκετή ώρα μετά τις 9 το βράδυ, όταν κανονικά θα άρχιζε η παράσταση, ο κόσμος συνέρρεε με αδιάπτωτο ρυθμό, οι ταξιθέτριες αγωνίζονταν να τους προωθήσουν στις θέσεις τους γιατί όλοι ήθελαν να σταματήσουν, να χαιρετίσουν γνωστούς τους, στον δε θώκο οι χειραψίες έδιναν και έπαιρναν. Η Αθήνα γιόρταζε τη δική της «πρεμιέρα», του Ηρωδείου, και η «Αΐντα» του Βέρντι μπορούσε λίγο να περιμένει, για να χαρούν οι κατάμεστες ώς πάνω κερκίδες το θέαμα κάτω, όπου οι μουσικοί της Ορχήστρας της ΕΛΣ είχαν ήδη πάρει τις θέσεις τους, και η επιβλητική Σφίγγα του σκηνικού κοίταγε κι αυτή, έκπληκτη, το ρωμαϊκό αμφιθέατρο να παρουσιάζει απτόητο τη δική του παράσταση, με όλα τα πρόσωπα του οικονομικού, επιχειρηματικού, εφοπλιστικού, τραπεζικού δυναμικού της χώρας να δίνουν το «παρών», μαζί με πολιτιστικούς παράγοντες και φίλους της όπερας – γιατί είχε και απ’ αυτούς! «Τι κόσμος εκλεκτός, τι ποικιλία απόψε, απίστευτο!», γνωστοποιήσαμε την έκπληξή μας στον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της Εθνικής Τράπεζας -αποκλειστικής χορηγού- για τον οποίο, όπως μάθαμε, είχε αγοράσει και 500 εισιτήρια για την «πρώτη»! «Καθόλου απίστευτο, απλό: καλέσαμε τους πελάτες μας και ήρθαν!», η απάντηση του κ. Αράπογλου. Δηλαδή, σαν να είχαν ανοίξει οι βαριές πόρτες του θησαυροφυλακίου της ΕΤΕ και είχαν «ρευστοποιηθεί» οι πελάτες!

Στον θώκο

  • Από την πολιτική, μόνον ο υφυπουργός Οικονομίας και Οικονομικών κ. Αντώνης Μπέζας μετά της συζύγου, η κυρία υπουργού Γιάννη Παπαθανασίου με τον πρόεδρο του Δ.Σ. της ΕΛΣ κ. Οδυσσέα Κυριακόπουλο και τη σύζυγό του στο κέντρο του θώκου, όπου, επίσης, οι επί της υποδοχής είχαν οδηγήσει τον βουλευτή, τέως υπουργό Πολιτισμού, κ. Μιχάλη Λιάππη στη θέση όπου καθόταν ο Πρόεδρος Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν ερχόταν στο Ηρώδειο. Στον θώκο ο τ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Χρήστος Σαρτζετάκης με τη σύζυγό του Εφη, ο τ. πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης -που δεχόταν ευχές για τη γιορτή του- με την κ. Δάφνη Σημίτη, ο κ. Σπύρος Καπράλος, πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής, ο πρέσβης της Ολλανδίας, οι κυρίες Καίτη Κυριακοπούλου, Κατερίνα Περικλή Παναγόπουλου, ο Πρόδρομος και η Λένα Εμφιετζόγλου, ο Βασίλης Βασιλικός και η Βάσω Παπαντωνίου, ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος.
  • Ψηλότερα, εκεί που έχει καλύτερη ακουστική, ο πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δημήτρης Δασκαλόπουλος, ο κ. Ανδρέας Κανελλόπουλος με τον φοιτητή γιο του Λεωνίδα, ο Γιώργος και η Καίτη Δαυίδ, ο Βασίλης και η Μαρίνα Θεοχαράκη, η κ. Καντιώ Λαμπροπούλου με την κόρη της Μαρκάντια, η κ. Ολγα Θ. Καρατζά, το ζεύγος Θανάση Μαρτίνου, ο κ. Πάνος Λασκαρίδης με μία από τις κόρες του, οι εφοπλιστές κ. Βασίλης Κωνσταντακόπουλος και Τσάκος – πήρατε μια ιδέα!
  • Γιατί εάν συνεχίσει η απαρίθμηση των επωνύμων, δεν θα μείνει χώρος για την πολυπρόσωπη παράσταση της «Αΐντα» με τον φαραωνικό κύκλο θριάμβων και τιμωρίας και την τραγική ιστορία έρωτος του Ρανταμές και της Αΐντα, αλλά και της Αμνέριδος, κόρης του Αιγύπτιου βασιλιά – κάτι σαν το «Threesome» που ελκύει τις φίλες του «Sex and the city», λουσμένο όμως στην αθάνατη μουσική του Βέρντι!
  • Οπως ήδη γράψαμε, πρόκειται για νέα συμπαραγωγή της ΕΛΣ με την «Αρένα της Βερόνα», όπου θα παρουσιαστεί αυτό το καλοκαίρι. Τα βαριά σκηνικά που, πιεστικά, γέμισαν τη σκηνή του Ηρωδείου, με κολώνες, οβελίσκους, Σφίγγες και την Πυραμίδα, χωρίς την κορυφή της (για να μην σκεπαστούν, ορθώς, οι ρωμαϊκές αψίδες) μεταφέρθηκαν αυτούσια από εκεί, με πλοίο. Τα κοστούμια, επίσης, ήρθαν από εκεί. Στη διανομή των ρόλων, όπως μας είπε ο κ. Ηλίας Τζεμπετονίδης, διευθυντής καλλιτεχνικού προγραμματισμού και διανομών (διευθυντής Casting), ο στόχος ήταν «να παντρέψουμε Ελληνες και ξένους μονωδούς, νέους και φημισμένους», ο οποίος σκοπός όντως επετεύχθη με μεγάλη επιτυχία. Στον ρόλο της Aida δύο μονωδοί, η καταξιωμένη Ελληνίδα σοπράνο Δήμητρα Θεοδοσίου, που κάνει το ντεμπούτο της ως «Αΐντα» μαζί με τη νεαρή μονωδό Lucrezia Garcia από τη Βενεζουέλα, που ανταποκρίθηκε θαυμάσια, φωνητικά και ερμηνευτικά, στον φορτισμένο ρόλο! Στον ρόλο της Amneris -που τον έχει τραγουδήσει θαυμάσια η Κική Μορφωνιού- η ΕΛΣ παρουσίασε στο αθηναϊκό κοινό τη διάσημη, ειδικευμένη στον ρόλο αυτό, τη μέτζο σοπράνο Dolora Zajick, μαζί με την Malgorzata Walewska. Στον ρόλο του Ramfis δύο σπουδαίες ελληνικές φωνές με διεθνή απήχηση, ο Δημήτρης Καβράκος και ο Χριστόφορος Σταμπόγλης, ο Δημήτρης Πλατανιάς και ο Γιάννης Γιαννίσης στον ρόλο του Amonastro και ο Δημήτρης Κασιούμης στον ρόλο του βασιλιά που καταχειροκροτήθηκε για τη στεντόρεια φωνή του, Ζαχαρίας Τσούμος, Γιώργος Σαμαρτζής – αγγελιοφόροι, ενώ συγκίνησε η Ελένη Βουδουράκη, ως Ιέρεια, με ωραία φωνή και παρουσία. Εντυπωσίασε το πολυπρόσωπο της παράστασης – 112 χορωδοί, 69 κομπάρσοι, 40 χορευτές μπαλέτου μαζί με τους σολίστες συμπράττουν στη φιλόδοξη αυτή παραγωγή της ΕΛΣ, που ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες όλων, και συντελεστών και κοινού! Μη χάσετε αυτή την παράσταση! Οσο για περισσότερες φωτογραφίες, στη σκηνή και στις κερκίδες, στα Ελμπιστευτικά στο περιοδικό «Κ» της κυριακάτικης «Καθημερινής»!

Γράψτε ένα σχόλιο

Ρίτα και Νεντα: Η συζυγική κακοποίηση στην ΕΛΣ

Μαΐου 26, 2009 στο 8:16 πμ · Κατηγορία Ρίτα - Παλιάτσοι

  • Οι αρετές της ημισκηνοθεσίας, φερόμενες ως αναγκαίες για λόγους οικονομίας, αναπτύσσονται με πεποίθηση από τον Αλέξανδρο Ευκλείδη στο συνοδευτικό φυλλάδιο των 3 παραστάσεων (20, 22 και 24/03/2009) της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για τη μονόπρακτη «Ρίτα» του Γκαετάνο Ντονιτζέτι και τους δημοφιλείς «Παλιάτσους» του Ρουτζέρο Λεονκαβάλλο. Η μεταποίηση της ανάγκης σε φιλοτιμία ενισχύει τη συμπάθεια, αλλά δεν αναιρεί αφετηρίες που υπαγορεύονται από τη λογική. Έτσι, ως ημισκηνοθεσία νοείται πρωτίστως η δραστική περικοπή της σκηνογραφικής και ενδυματολογικής συνιστώσας μιας παραγωγής, επιλογή που -ούτως ή άλλως-μαστίζει το σύγχρονο λυρικό θέατρο, όπου όλα εκτυλίσσονται ενώπιον μινιμαλιστικά διαμορφωμένων φόντων και με ρούχα καθημερινά, κατάλληλα για κάθε χρήση. Η σκηνοθεσία από την άλλη πλευρά, ως διδασκαλία υποκριτικής αντιπαράστασης με το κείμενο, όπως και η εγκυμοσύνη, είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. Το άλλοθι της «ημισκηνοθεσίας» δεν απαλλάσσει, λοιπόν, τον αρμόδιο από την ευθύνη της διδασκαλίας του έργου που επιμελήθηκε.

Ο εκτενής αυτός πρόλογος αναφέρεται ιδίως τους πολυπαιγμένους «Παλιάτσους», όπου ο Ευκλείδης επέβαλε ένα είδος αργής και ποσταρισμένης προσέλευσης και απέλευσης στους πρωταγωνιστές, που ασφυκτιούσαν «χορογραφημένοι» ενάντια στη μουσική. Και πόσο έμπειροι πρωταγωνιστές: ο Βαγγέλης Χατζησίμος ως Κάνιο στο απόγειο των δραματικών του δυνατοτήτων, η Μάρθα Αράπη, φωνή λυρικής υφής, συχνά στα όριά της και πέρα από αυτά, αλλά με μιαν ειλικρίνεια υποκριτικής συμμετοχής που σε έκανε να λησμονείς τις σποραδικές αστοχίες συγχρονισμού της με τη μπαγκέτα του Ηλία Βουδούρη. Και βέβαια ο έξοχος Τόνιο του Δημήτρη Πλατανιά, μια προσωπογραφία ανθολογίας που, στον πρόλογο, υπέστη τον κύριο όγκο της … «ημισκηνοθεσίας»: εδώ επιστρατεύθηκε η συνεχής κίνηση προσώπων (ω, αυτά τα παιδάκια…) με πλακάτ λέξεων από το βεριστικό μανιφέστο του κειμένου, με αποτέλεσμα την πλήρη αποδόμηση του ίδιου και της απήχησής του, αλλά και την απόσπαση της προσοχής του θεατή από τη μουσική,. Ούτως ή άλλως, ο Πλατανιάς αποτέλεσε την κυρίαρχη παρουσία της βραδιάς, αυτοτελή λόγο για την κυριακάτικη επίσκεψη στα Ολύμπια (22/03/2009), με την πυκνή φωνητική και υποκριτική του εστίαση και λιτότητα, ενώ διακρίθηκε ευχάριστα από τον νεανικό Σίλβιο του Διονυσίου Σούρμπη στην αρτιότερη μέχρι σήμερα εμφάνισή του. Η χορωδία παρακολουθούσε από πλευρικές σειρές καθισμάτων (τίποτε το μεμπτό, το έργο μέσα στο έργο…) και η διεύθυνση του Βουδούρη επιβεβαιώνει αιματώδεις ποιότητες που δεν ταυτίζαμε με τη μπαγκέτα του στο παρελθόν.

Τη βραδιά εγκαινίασε, δίκην ορεκτικού πριν από το κύριο πιάτο του μελοδραματικού συμποσίου, η μονόπρακτη «Ρίτα» του Ντονιτζέττι, έργο που ο συνθέτης φέρεται να ολοκλήρωσε σε 8 μόλις ημέρες -ως προσωπικό τρόπο απασχόλησης εν αναμονή δρομολόγησης παραγγελιών- και να αγνόησε στη συνέχεια. Ο παράτιτλος της μεταθανάτιας παρουσίασης (Ο κακοποιημένος σύζυγος) δικαιολόγησε προσφυώς τον συνδυασμό της πρώτης αυτής ελληνικής παρουσίασης με τους «Παλιάτσους» στο πλαίσιο θεματολογικής αναφοράς στην ενδοοικογενειακή βία. Πολύ πέρα από τις προθέσεις του ίδιου του Ντονιτζέττι, η χαριτωμένη, αλλά πλήρως ανώδυνη οπερίνα υπηρετήθηκε με επάρκεια κυρίως από την επώνυμη ηρωίδα της Μαρίας Μητσοπούλου, που χάρισε δροσερό και εξαίρετα φραζαρισμένο τραγούδι, ελεύθερο από γκροτέσκες υπερφορτώσεις. Ένας κίνδυνος που δεν απέφυγε ο φωνητικά στιβαρός βαρύτονος Γιώργος Ματθαιακάκης ως Γκάσπαρο, ενώ ο κακοποιημένος Μπέππε του Αντώνη Κορωναίου, παρά την ευγενική εκφορά, κατέδειξε ανησυχητικά σημεία φωνητικής κόπωσης, ίσως όχι άσχετα με τις πρόσφατες επιλογές του στο ρεπερτόριο…

  • Γράφει ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ Π. ΛΟΥΚΑΚΟΣ, Η ΑΥΓΗ: 24/05/2009

Γράψτε ένα σχόλιο

H όπερα του Βέρντι στο Ηρώδειο. Η “Αΐντα” των αντιρρήσεων

Μαΐου 26, 2009 στο 5:59 πμ · Κατηγορία Αΐντα

  • Εντυπωσιακό το καστ της πρεμιέρας της όπερας του Βέρντι στο Ηρώδειο, απογοητευτικό όμως το σκηνικό μέρος της παράστασης

Μουσική – θέαμα: 1-0! Καίτοι στην όπερα αλλά και γενικότερα στην τέχνη οι ποδοσφαιρικοί όροι είναι σαφώς αδόκιμοι, εν προκειμένω θα μπορούσαν, ίσως, να χρησιμεύσουν, προκειμένου να αποδώσουν με παραστατικότητα το μέτρο της σύγκρισης… Η αλήθεια είναι ότι η πρεμιέρα της «Αΐντα» η οποία δόθηκε την περασμένη Κυριακή στο κατάμεστο Ηρώδειο- μια φιλόδοξη συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με την Αρένα της Βερόνας- χειροκροτήθηκε στο σύνολό της. Η δομή της παράστασης στα πρότυπα αυτού που ονομάζουμε «μεγάλο θέαμα» φαίνεται ότι ανταποκρίθηκε στην αντίστοιχη επιθυμία μιας μερίδας κοινού με αποτέλεσμα, μεγαλοφώνως τουλάχιστον, να μην εκφραστούν αρνητικά σχόλια. Τόσο στο διάλειμμα, όμως, όσο και μετά το πέρας της μαραθώνιας βραδιάς- τελείωσε γύρω στις 12.45- οι αντιρρήσεις στα «πηγαδάκια» για το σκηνικό μέρος της παράστασης ήταν έντονες.

Η δημοσίως εκπεφρασμένη το προηγούμενο διάστημα επιθυμία του νεαρού ισπανού σκηνοθέτη Ιγκνάθιο Γκαρθία Φερνάντες να παρουσιάσει μια κλασική, πιστή στην εποχή και στο πνεύμα της δημοφιλούς όπερας του Βέρντι παράσταση «μεταφράστηκε» τελικά σε ένα ανέβασμα πρωτόλειο, άνευρο και παλιομοδίτικο. Τα ογκώδη σκηνικά του Τζιουζέπε ντε Φιλίπι Βενέτσια «μπούκωσαν» τη σκηνή του Ηρωδείου παρουσιάζοντας, ειδικά στις σκηνές πλήθους, μια εικόνα πιεσμένη ως και «αγχωτική». Στα «μείον» της παράστασης, τα κοστούμια των Κάρλα Γκαλέρι και Ντομένικο Φράνκι αλλά και η χορογραφία του Ιρεκ Μουχαμέντοφ. Εύστοχοι και επιτυχημένοι, αντιθέτως, οι φωτισμοί του Βινίτσιο Κέλι, οι οποίοι ωστόσο δεν κατόρθωσαν να «διασώσουν» πολλά πράγματα.

Καθολικό ενθουσιασμό εν τούτοις προκάλεσε το μουσικό μέρος της παράστασης και δη οι φωνές. Δικαίως. Με εξαίρεση τον ρώσο τενόρο Αβγκουστ Αμόνοφ, ο οποίος αντικατέστησε τον διάσημο Ιταλό Μάρκο Μπέρτι στον ρόλο του Ρανταμές, το καστ της πρεμιέρας αποδείχτηκε διαλεχτό. Προεξάρχουσα η περίφημη μεσόφωνος Ντολόρα Ζάζικ ως Αμνερις, η οποία απέδειξε για μία ακόμη φορά τη μεγάλη ερμηνευτική κλάση της. Εντυπωσιακή και η νεαρή εκ Βενεζουέλας υψίφωνος Λουκρέθια Γκαρθία η οποία έπλασε μια «Αΐντα» αισθαντική και ευαίσθητη, αλλά και ο «δικός μας» βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς ως Αμονάσρο, που επιβεβαίωσε την ολοένα ανοδική πορεία του στη σκηνή. Τη δική του συμβολή στην επιτυχία του μουσικού μέρους της παράστασης είχε και ο Δημήτρης Καβράκος στον ρόλο του Ράμφιδος. Στο ύψος των περιστάσεων, τέλος, η- υπό τον Κάρλο Μοντανάρο - Ορχήστρα αλλά και η Χορωδία της ΕΛΣ.

Η δεύτερη παράσταση της «Αΐντα» στο Ηρώδειο θα δοθεί σήμερα, με τη Δήμητρα Θεοδοσίου να κάνει το ντεμπούτο της στον ρόλο του τίτλου, τον Χοσέ Μπαλεστρίνι στον ρόλο του Ρανταμές και τη Μαλγκροζάτα Βαλέβσκα ως Αμνερι.

  • ΙΣΜΑ Μ. ΤΟΥΛΑΤΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 26 Μαΐου 2009

Γράψτε ένα σχόλιο

«Αΐντα» του Βέρντι, από τη Λυρική σε συμπαραγωγή με την Arena di Verona, στο Ηρώδειο, απόψε η «πρώτη»

Μαΐου 24, 2009 στο 7:20 πμ · Κατηγορία Αΐντα

Η «Αΐντα» του Βέρντι θα παιχθεί Κυριακή 24, Τρίτη 26, Τετάρτη 27 και Πέμπτη 28 Μαΐου. Ωρα έναρξης 21.00. Αποκλειστικός χορηγός η Εθνική Τράπεζα. Χορηγοί επικοινωνίας ΕΡΤ, «Η Καθημερινή», «Κ», ΣΚΑΪ 100,3.

«Θα πάω στην “Αΐντα” του Βέρντι, την Κυριακή, ανοίγει το Ηρώδειο!». Εχει κάτι το πολύ γοητευτικό η ιδέα να δεις και να ακούσεις την «Αΐντα», την τόσο αγαπημένη όπερα του Βέρντι, ακόμη μία φορά και μάλιστα στο πιο αγαπημένο αμφιθέατρο της Αθήνας, υπαίθριο, ανοιχτό σαν αγκαλιά και με προβολέα το φεγγάρι που παίζει κρυφτό με τις ρωμαϊκές καμάρες! Εκεί συναντάται όλη η Αθήνα, με τους υπουργούς και πρέσβεις στον θώκο και λοιπές προσωπικότητες στις τρεις πρώτες σειρές, με τους χορηγούς ανάμεσά τους και τα φλας των φωτογράφων να αστράφτουν πριν από την παράσταση και στο διάλειμμα!

Κυριακή 24 Μαΐου, απόψε, η Εθνική Λυρική Σκηνή, σε συμπαραγωγή με την Αρένα της Βερόνας, παρουσιάζει την «Αΐντα», όπερα σε τέσσερις πράξεις, σε μουσική διεύθυνση Carlo Montanaro, σκηνοθεσία Ignacio Garcia Fernandez, σκηνικά Giuseppe de Filippi Venezia, κοστούμια Carla Galleri, Domenico Franchi, φωτισμοί Vincio Cheli, με την Ορχήστρα, Χορωδία και μπαλέτο της ΕΛΣ και τον Νίκο Βασιλείου στη διεύθυνση της χορωδίας. Ενα ακόμη καλοκαίρι, λίγο πριν αρχίσει το επίσημο πρόγραμμα του ελληνικού φεστιβάλ, επιστρέφουμε στην εποχή των Φαραώ, με σίγουρη αξία τη μουσική του Τζουζέπε Βέρντι (1813-1901), για να παρακολουθήσουμε την ερωτική ιστορία του Ρανταμές, αρχιστράτηγου του αιγυπτιακού στρατού, με τη σκλάβα Αΐντα, που όμως είναι κόρη του βασιλιά της Αιθιοπίας, αιχμάλωτη στην Αίγυπτο. Τον Ρανταμές αγαπά και η Αμνερις, κόρη του βασιλιά της Αιγύπτου. Πρόδρομος της «Μάτα Χάρι» η Αΐντα ζητάει από τον Ρανταμές να της πει τα σχέδια δράσης του αιγυπτιακού στρατού, εκείνος, ανυποψίαστος, τα αποκαλύπτει και συλλαμβάνεται ως προδότης για να καταδικαστεί από το ιερατείο σε θάνατο. Ούτε και η μεσολάβηση της Αμνερις μπορεί να τον σώσει. Η Αΐντα, πικρά μετανιωμένη, κλείνεται μαζί με τον Ρανταμές στην υπόγεια κρύπτη του ναού του Ηφαίστου, όπου έχει ταφεί ζωντανός ο καλός της, ο έρωτάς τους σφραγίζει τραγικά το τέλος…

Οι Αθηναίοι, που αγαπούν την «Αΐντα», πρωτοείδαν παράσταση της όπερας το 1882 και μάλιστα στα ιταλικά! Το 1916 στο θέατρο «Ολύμπια» παρουσιάστηκε πάλι η «Αΐντα» και επανελήφθη λίγους μήνες αργότερα, στο Παναθηναϊκό Στάδιο, υπό τη διεύθυνση του Αρμάνδου Μαρσίκ. Από την Εθνική Λυρική Σκηνή η «Αΐντα» πρωτοπαρουσιάστηκε το 1958 εγκαινιάζοντας το σημερινό θέατρο «Ολύμπια». Αυτή η νέα παραγωγή –το τονίζει η ΕΛΣ– έχει υπέρ της το επιβλητικό φυσικό σκηνικό του Ρωμαϊκού Ωδείου, με τα περιστέρια να πετούν ή να κουρνιάζουν στις αρχαίες πέτρες και την κοσμαγάπητη μουσική του Βέρντι και τις άριες να φτερώνουν την όλη παράσταση. Ολοι έχουμε ακούσει για τη θρυλική παράσταση στο Λούξορ το 1987 με τον Πλάσιντο Ντομίνγκο που τραγούδησε τον ρόλο του Ρανταμές μόνο στην πρεμιέρα, με φόντο τον ναό των Φαραώ, ηλικίας 3.500 ετών, και τις αστρονομικές τιμές των εισιτηρίων. Παρ’ όλα αυτά 60 γαλαζοαίματοι Ευρωπαίοι, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, ταξίδεψαν για την πρεμιέρα και 2.000 υποστηρικτές της Οπερας της Νέας Υόρκης ήταν στους τυχερούς της «πρώτης», ενώ την παράσταση υπέγραφε η Verona Opera της Ιταλίας.

Η «αυλαία» της «Αΐντα» άνοιξε το 1869, όταν ο Αιγύπτιος μονάρχης Ισμαήλ παρήγγειλε στον Βέρντι να γράψει μια όπερα για το νέο Θέατρο της Οπερας που είχε χτίσει στο Κάιρο, για τις εορταστικές εκδηλώσεις των εγκαινίων της διώρυγας του Σουέζ!

Αυτή την Κυριακή δεν έχουμε τίποτα το συνταρακτικό να το συνδέσουμε με τη νέα παραγωγή, εκτός του ότι ξεκινά με αυτήν το καλοκαίρι ’09 στο Ηρώδειο, με την ΕΛΣ, σε καλή φάση, με πρόεδρο του Δ.Σ. τον Οδυσσέα Κυριακόπουλο, με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Giovanni Pacor και αποκλειστικό χορηγό την Εθνική Τράπεζα, με τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο κ. Τάκη Αράπογλου και τη σύζυγό του Εβίτα, παρόντες στις κερκίδες, ως φίλοι της μουσικής που είναι. Και μια προσωπική ανάμνηση: σε ταξίδι στη Νέα Υόρκη μαθαίνουμε με Αθηναίο φίλο της όπερας πως παίζεται η «Αΐντα», το ροκ μιούζικαλ του σερ Ελτον Τζον σε Lyrics του Tim Rice! Εννοείται, ούτε σκέψη για εισιτήρια, είχαν προπωληθεί από μήνες! Απτόητοι πήγαμε και στηθήκαμε στην είσοδο, όπου έμπαινε το λαμπερό πλήθος της νεοϋορκέζικης εξόδου. Τα εισιτήρια, σε πρώτο πλάνο εισόδου, τα ήλεγχε ένας νέος κύριος. Ανεμίζοντας ο καθένας μας διακριτικά από ένα 100δόλαρο, για πότε πλησιάσαμε, για πότε βρεθήκαμε κάτοχοι δύο εισιτηρίων, και μάλιστα σε καλή θέση, στην πλατεία του Palace Theater, ακόμη δεν το πιστεύουμε. Η μαγική φράση (συν τα 100δόλαρα) ήταν «εμείς στο Herodes Atticus Theater, ποτέ δεν θα αφήναμε έξω έναν ξένο φιλόμουσο!» Οι επιμένοντες νίκησαν, η παράσταση ήταν αυτό που περιμένει κανείς από τον Ελτον Τζον, σε παραγωγή Ντίσνεϊ και το έργο στο Μπρόντγουεϊ από τις 23 Μαρτίου 2000 ώς τις 4 Σεπτεμβρίου 2004 έκανε 1.852 παραστάσεις, έφερε το Tony Award στον Eλτον Τζον και θεωρείται η καλύτερη μουσική του δουλειά στη ροκ όπερα! Εμείς, θα χαρούμε απόψε την «Αΐντα» του Τζουζέπε Βέρντι και θα πούμε «καλό μουσικό καλοκαίρι»…

  • Tης Eλενης Mπιστικα, Η Καθημερινή, 24/5/2009

Γράψτε ένα σχόλιο

Ο σκηνοθέτης Ιγκνάθιο Γκαρθία Φερνάντες μιλά στον ΕΤ για τη σύγχρονη Αΐντα του: «Το Ηρώδειο είναι δώρο Θεού…»

Μαΐου 23, 2009 στο 7:17 μμ · Κατηγορία Αΐντα

«Το Ηρώδειο είναι δώρο Θεού…»

Με την «Αΐντα» του Βέρντι, μία από τις πλέον δημοφιλείς όπερες, ανοίγει τις πύλες του το Ηρώδειο την Κυριακή 24 Μαΐου. Η παράσταση που ανεβαίνει από την Εθνική Λυρική Σκηνή σε συμπαραγωγή με το θέατρο Arena di Verona προσάρμοσε, έπειτα από υπόδειξη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, τα εντυπωσιακά της σκηνικά, όπως τη μεγάλη αιγυπτιακή πυραμίδα, ύψους 15,5 μέτρων αρχικά, στο χώρο του Ηρωδείου. Ο 31χρονος Ισπανός σκηνοθέτης Ιγκνάθιο Γκαρθία Φερνάντες δεν πτοήθηκε από τις μετατροπές. Σεβάστηκε το χώρο και υπογράφει μία πολυπρόσωπη, φιλόδοξη παραγωγή. Σ’ ένα διάλειμμα των δοκιμών μίλησε στον ΕΤ.

«Πιστεύω ότι έπρεπε να σεβαστώ την απόφαση του Συμβουλίου καθώς είναι αρμόδιο και εγγυάται τη συντήρηση ενός τόσο θαυμάσιου θεάτρου όπως είναι το Ηρώδειο. Καταλαβαίνω τους λόγους και οι αλλαγές δεν έχουν τόση σημασία, επειδή από την αρχή η παραγωγή έχει σχεδιαστεί με βάση τη σκηνή και την αρχιτεκτονική του συγκεκριμένου θεάτρου. Το Ηρώδειο είναι ένα καταπληκτικό θέατρο λόγω των ιδιοτήτων του, αλλά και της θέσης του. Εχει τέλεια αναλογία μεταξύ της σκηνής και της πλατείας, επικές διαστάσεις και πολύ καλή ακουστική. Είναι μια τέλεια θεατρική μηχανή και το ίδιο ένα ισχυρό σύνολο. Ημουν στο Ηρώδειο ως τουρίστας και ως θεατής. Τώρα είμαι και ως σκηνοθέτης, αληθινό δώρο Θεού».

Οσο για την Αΐντα, ο σκηνοθέτης μας λέει: «Από αισθητικής άποψης είναι μια κλασική παράσταση.Γεγονός που σημαίνει ότι έχει παραμείνει στον αρχικό τόπο και χρόνο της Αιγύπτου των φαραώ. Η σύγχρονη οπτική εισέρχεται με τη σκηνική απόδοση, το οπτικό μέρος, τα κοστούμια, τους φωτισμούς, και δίνοντας σημασία στις συμβολικές εικόνες. Σεβόμαστε τη μουσική του Βέρντι και το λιμπρέτο».

- Η παράσταση θα παρουσιαστεί και στις 26, 27, 28 Μαΐου.

  • ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, 22.05.09

Γράψτε ένα σχόλιο

Δήμητρα Θεοδοσίου: Ο Λαζαρίδης δεν με ήθελε επειδή είμαι γεματούλα

Μαΐου 23, 2009 στο 8:30 πμ · Κατηγορία Θεοδοσίου Δήμητρα

  • Εφτασε στην Αθήνα χθες από το Βισμπάντεν της Γερμανίας, όπου την Τρίτη και την Τετάρτη ερμήνευσε την Αμπιγκέλε στον «Ναμπούκο» του Βέρντι.

Πρώτη φορά ερμηνεύει «Αΐντα» η Δήμητρα Θεοδοσίου. Ο ρόλος είναι δύσκολος και απαιτεί ωριμότητα, υποστηρίζει: «Θαυμάζω τις νέες τραγουδίστριες που έχουν το θάρρος να τον ερμηνεύσουν. Εγώ, με 46 όπερες στο ενεργητικό μου, τώρα το αποφάσισα»

Πρώτη φορά ερμηνεύει «Αΐντα» η Δήμητρα Θεοδοσίου. Ο ρόλος είναι δύσκολος και απαιτεί ωριμότητα, υποστηρίζει: «Θαυμάζω τις νέες τραγουδίστριες που έχουν το θάρρος να τον ερμηνεύσουν. Εγώ, με 46 όπερες στο ενεργητικό μου, τώρα το αποφάσισα» Από τον Βέρντι άλλωστε ξεκίνησαν όλα για τη διεθνούς φήμης υψίφωνο Δήμητρα Θεοδοσίου.

Ηταν μόλις έξι ετών όταν είδε στη Λυρική Σκηνή τον «Τροβατόρε» και ανακοίνωσε ενθουσιασμένη στον πατέρα της: «Οταν μεγαλώσω, θέλω να γίνω Λεονόρα»!

Και τα κατάφερε. Οχι μόνο ως Λεονόρα. Το 1999 ενθουσίασε τους Ιταλούς (Μπολόνια) ερμηνεύοντας την Ονταμπέλα στον «Αττίλα» του Βέρντι και στη συνέχεια τους Γερμανούς (Φρανκφούρτη) αλλά και τους Βρετανούς (Κόβεν Γκάρντεν). Εκτοτε βρέθηκε στις σημαντικότερες όπερες του κόσμου (από τη «Σκάλα» ώς το Τόκιο) ερμηνεύοντας τις πρωταγωνίστριες (Βιολέτα, Δυσδαιμόνα κ.ά.) σε 14 όπερες του Βέρντι. Τα τελευταία 10 χρόνια θεωρείται μία από τις «πιο συναρπαστικές και σημαντικές φωνές» για Βέρντι αλλά και μπελκάντο.

Να, όμως, που ήρθε και η σειρά της «Αΐντα». Η συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με την Αρένα της Βερόνας, που «ανοίγει» την Κυριακή (9 μ.μ.) τις φετινές εκδηλώσεις στο Ηρώδειο, φέρνει ξανά τη Δήμητρα Θεοδοσίου στην Αθήνα (ερμηνεύει την «Αΐντα» στις 26 και 28 Μαΐου).

«Είναι από τους ρόλους που ήθελα να τραγουδήσω και ήρθε ο καιρός να το κάνω. Είναι πολύ δύσκολος. Θαυμάζω τις νέες τραγουδίστριες που έχουν το θάρρος να τον ερμηνεύσουν. Εγώ, με 46 όπερες στο ενεργητικό μου, το αποφάσισα τώρα. Η “Αΐντα” απαιτεί όχι μόνο τεχνική ωριμότητα και ωριμότητα χαρακτήρα αλλά και ωριμότητα στις φωνητικές χορδές. Γι’ αυτό λέω ότι όταν τραγουδάει τέτοιους ρόλους ένας νέος, φοβάμαι, γιατί θα σπάσει η φωνή του γρήγορα. Ετσι είναι η φύση, τι να κάνουμε;».

Την παραγωγή σκηνοθετεί ο 31χρονος Ισπανός Ιγκνάθιο Γκαρθία Φερνάντες. Αν εξαιρέσουμε τα εντυπωσιακά σκηνικά (του Τζουζέπε ντε Φιλίπι Βενέτσια) που ήδη προκάλεσαν τις αντοχές των μελών του ΚΑΣ, η παράσταση θα είναι κλασική. «Οπως πρέπει», σπεύδει να προσθέσει η Δήμητρα Θεοδοσίου.

«Κοιτάξτε, εγώ δεν είμαι ούτε πάρα πολύ όμορφη ούτε πάρα πολύ αδύνατη. Για να γίνεις λυρικός τραγουδιστής σήμερα, εκείνο που μετράει πάνω απ’ όλα είναι το σώμα και η ομορφιά. Οχι η φωνή. Γι’ αυτό, δυστυχώς, αυτός που χάνει είναι η όπερα».

  • Η μεγαλύτερη πρόκληση στην όπερα είναι μόνο η φωνή;

«Ναι. Ε, δεν μπορούμε να πούμε στην Κλόντια Σίφερ τραγούδησέ μας λοιπόν και τη “Νόρμα”. Το δικό μου επάγγελμα είναι η ερμηνεία και όχι το μόντελινγκ. Δεν είμαι πια και τόσο αποκρουστική. Κι όμως υπάρχουν προβλήματα».

  • Δυσκολεύεστε;

«Οχι, καθόλου γιατί έχω ένα ρεπερτόριο το οποίο αγγίζουν ίσως πέντε σοπράνο στον κόσμο. Οπότε υπάρχει δουλειά και για τις πέντε. Δεν είμαι λυρική κολορατούρα, δεν κάνω “Ριγκολέτο”, αυτές έχουν κάποια δυσκολία αν είναι γεματούλες. Εγώ είμαι δραματική σοπράνο. Ευχαριστώ τον Θεό, όπως κι αν είμαι, έχω πάντοτε δουλειά. Αλλά με πειράζει, δεν είμαι μόνο εγώ στον κόσμο. Είναι δυνατόν να έχεις μια φοβερή τραγουδίστρια και απλούστατα επειδή έχει 20 κιλά παραπάνω να μην μπορεί να πατήσει πόδι στη σκηνή; Μου είναι αδιανόητο. Ο κ. Λαζαρίδης, για παράδειγμα, δεν με έφερε στο “Ολύμπια” γιατί είμαι χοντρή. Εμένα σκασίλα μου, όλο το χρόνο είμαι απασχολημένη. Αλλά είναι δυνατόν να μην μπορώ να έρθω στην Ελλάδα; Ο Τζοβάνι Πάκορ, όμως, αν και Ιταλός, αναρωτήθηκε: “Εχουν εσένα και δεν σε έχουν μέσα στο θέατρο”;».

  • Οταν ξεκινούσατε ήταν ευκολότερα τα πράγματα;

«Τα πράγματα ήρθαν για μένα όπως έπρεπε να έρθουν. Στο εξωτερικό έφυγα γιατί η μαμά μου είναι Γερμανίδα, οπότε υπήρχαν συγγενείς. Εφτασα όμως στο Μόναχο για να σπουδάσω Οικονομικά. Γιατί οι γονείς μου, παρόλο που μου καλλιέργησαν την αγάπη για την κλασική μουσική και την όπερα, δεν ήθελαν να γίνω τραγουδίστρια. Εγώ όμως βρέθηκα στην Μουσική Ακαδημία του Μονάχου και όλα ήρθαν φυσιολογικά. Σήμερα είναι πολύ πιο δύσκολα. Εκτός αν είσαι όμορφος και αδύνατος. Τότε έχεις ήδη κερδίσει τη μισή μάχη… Οι υπόλοιποι για να κερδίσουν τη σκληρή μάχη πρέπει να έχουν μια ακαταμάχητη, ιδιαίτερη φωνή, του Παβαρότι για παράδειγμα. Ε, πόσοι έχουν τη φωνή του Παβαρότι ή της Κάλλας;».

  • Οπότε τι θα συμβουλεύατε έναν νέο;

«Εχω έναν 16χρονο γιο. Αυτό που έχω να του πω είναι να κάνει ό,τι θέλει αλλά να το κάνει με την ψυχή του. Οσες δυσκολίες κι αν υπάρχουν, αν μείνει πιστός στις επιλογές και στον ίδιο του τον εαυτό, θα πετύχει».

  • Ασχολείται με το τραγούδι;

«Θέλει να γίνει ράπερ… Αρκεί να είναι μουσική, κι εφόσον του αρέσει, ας το κάνει».

  • Υπάρχουν ρόλοι που αγαπάτε περισσότερο;

«Οποιον ρόλο έχω ανεβάσει, τον έχω αγαπήσει. Ειδάλλως, δεν θα με βλέπατε στη σκηνή». *

info: Τη μουσική διεύθυνση ανέλαβε ο Κάρλο Μοντανάρο. Τα κοστούμια οι Κάρλα Γκαλέρι, Ντομένικο Φράνκι. Πρωταγωνιστούν: Λουκρέθια Γκαρθία (Αΐντα), Αουγκουστ Αμόνοφ και Χοσέ Μπαλεστρίνι (Ρανταμές), Ντολόρα Ζάζικ και Μαλγκροζάτα Βαλέβσκα (Αμνερις). Ερμηνεύουν ακόμη οι: Δημήτρης Καβράκος, Δημήτρης Κασιούμης, Χριστόφορος Σταμπόγλης, Δημήτρης Πλατανιάς, Γιάννης Γιαννίσης, Μαρία Βλαχοπούλου κ.ά. Εισιτήρια 130, 105, 85, 70, 58, 48 και 20 ευρώ. Παραστάσεις: 24, 26, 27 και 28 Μαΐου.

Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 22/5/2009

Γράψτε ένα σχόλιο

«Αΐντα» στο Ηρώδειο

Μαΐου 20, 2009 στο 2:54 πμ · Κατηγορία Αΐντα

Η υπέροχη μουσική του Βέρντι αλλά και τα τεράστια σκηνικά της ιταλικής παραγωγής θα πλημμυρίσουν (24, 26, 27, 28/5, 9 μ.μ.), το Ηρώδειο, όπου θα παρουσιαστεί η «Αΐντα» – συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με την «Αρένα» της Βερόνας. Η τετράπρακτη όπερα βασίζεται σε κείμενο του Αντόνιο Γκισλαντσόνι (στηριγμένο σε σενάριο του Ογκίστ Μαριέτ) και τοποθετείται στην εποχή των Φαραώ. Η φήμη της όπερας αυτής οφείλεται, κυρίως, στο μουσικό μέρος για την περίφημη θριαμβική παρέλαση των νικητών μπροστά στον Φαραώ. Το έργο εστιάζει στα συναισθήματα του γενναίου Ρανταμές και των γυναικών που τον διεκδικούν: της αιχμάλωτης Αΐντα, κόρης του βασιλιά της Αιθιοπίας, και της Αμνερις, κόρης του βασιλιά της Αιγύπτου.Η «Αΐντα» πρωτοπαρουσιάστηκε στην Οπερα του Καΐρου, το 1871 και τον επόμενο χρόνο στη «Σκάλα του Μιλάνου». Στην ΕΛΣ πρωτοπαρουσιάστηκε το 1958. Ο Βέρντι, δημιουργώντας υψηλή τέχνη και ταυτόχρονα λαϊκή, με τη μουσική του εξέφρασε αισθητικά το πνεύμα του ώριμου ρομαντισμού και πολιτικά τον πόθο του λαού για ελεύθερη και ενωμένη Ιταλία.

Μουσική διεύθυνση: Κάρλο Μοντανάρο, σκηνοθεσία: Ιγκνάθιο Γκαρθία Φερνάντες, σκηνικά: Τζουζέπε ντε Φιλίπι Βενέτσια, κοστούμια: Κάρλα Γκαλέρι, Ντομένικο Φράνκι, φωτισμοί: Βινίτσο Κέλι. Ερμηνεύουν: Δημήτρης Κασιούμης, Ντολόρα Ζάζικ – Μαλγκροζάτα Βαλέβσκα, Λουκρέθια Γκαρθία – Δήμητρα Θεοδοσίου, Μάρκο Μπέρτι – Χοσέ Μπαλεστρίνι, Δημήτρης Καβράκος – Χριστόφορος Σταμπόγλης, Δημήτρης Πλατανιάς – Γιάννης Γιαννίσης, Ζαχαρίας Τσούμος – Γιώργος Σαμαρτζής, Μαρία Βλαχοπούλου – Ελένη Βουδουράκη. Συμμετέχουν η Ορχήστρα και Χορωδία Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Τα εισιτήρια είναι «αλμυρά»: 48 – 130 ευρώ (παιδικό – φοιτητικό 20).

Πρέπει να σημειωθεί ότι το ΚΑΣ θεώρησε τα προτεινόμενα σκηνικά της παράστασης ως «εξαιρετικά παρεμβατικά», «ογκώδη», «ανταγωνιστικά» για το Ηρώδειο, με κίνδυνο να του προκαλέσουν άμεση και έμμεση (αισθητική) βλάβη. Μεταξύ αυτών, μια «πυραμίδα» ύψους 15,5 μ. που ξεπερνά το ύψος του Ηρωδείου, δύο οβελίσκοι ύψους 7 μ. έκαστος κλπ. Τελικά ενέκρινε την παραχώρηση του Ηρωδείου, αλλά με πιο «ήπια» σκηνικά. Ιδωμεν! [Ριζοσπάστης, Τετάρτη 20 Μάη 2009]

Γράψτε ένα σχόλιο

ΓΑΝΔΗ . ΣΑΜΨΩΝ ΒΟΜΒΙΣΤΗΣ

Μαΐου 19, 2009 στο 4:12 πμ · Κατηγορία Σαμψών και Δαλιδά, Σεν-Σανς

  • Αντί να γκρεμίσει τους κίονες του ναού με τα στιβαρά του μπράτσα, ο Σαμψών στέκεται ζωσμένος μασούρια δυναμίτη έτοιμος να τιναχτεί στον αέρα «μετά των αλλοφύλων». Ετσι παρουσιασμένo το τέλος της όπερας Σαμψών και Δαλιδά υπήρξε το επίκεντρο των αντεγκλήσεων γύρω από το έργο του Σεν-Σανς όπως παίχτηκε πρόσφατα στην Αμβέρσα για να μεταφερθεί από σήμερα (ως τις 26 Μαΐου) στη Γάνδη: δεν άρεσε σε όλους αυτή η απροκάλυπτη σύνδεση του χεροδύναμου εβραίου ήρωα με τους αυτόχειρες βομβιστές. Και όμως η παράσταση είναι καρπός συνεργασίας δύο σκηνοθετών που εκπροσωπούν τις δύο αντιμαχόμενες κοινότητες της Μέσης Ανατολής: του Παλαιστίνιου Αμίρ Νιζάρ Ζουάμπι και του Ισραηλινού Ομρί Νιτζάν. Κατά τα άλλα, το σκηνοθετικό ζευγάρι δεν ενέδωσε, όπως διαβάζουμε, στις ακρότητες όπου καταφεύγουν άλλοι σκηνοθέτες προκειμένου να φανούν προκλητικοί. Ικανοί, κατά την κριτική, να δημιουργούν συναρπαστικές σκηνικές εικόνες, αν και όχι θεατρική ένταση, οι δύο σκηνοθέτες γειτνιάζουν μερικές φορές με το kitsch. Ως παράδειγμα επί του προκειμένου αναφέρεται μεταξύ άλλων η μεγάλη ερωτική σκηνή όπου οι σκηνοθέτες βάζουν τον Σαμψών και τη Δαλιδά να απειλούνται εκ περιτροπής με ένα πιστόλι ώσπου ο Σαμψών θυμάται ότι αυτό είναι άδειο, του βάζει γεμιστήρα και το ξαναδίνει στη Δαλιδά, και όλα αυτά κατά τη διάρκεια της ωραιότατης και πασίγνωστης άριας «Μon coeur s΄ouvre ta voix».

ARS… BREVIS, της ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΖΕΝΑΚΟΥ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/5/2009

Γράψτε ένα σχόλιο

«Η Αΐντα είναι τα πάντα»

Μαΐου 18, 2009 στο 3:28 πμ · Κατηγορία Αΐντα

  • Ο Ιγκνάθιο Γκαρθία Φερνάντες μιλάει για την παράσταση με την οποία η Λυρική Σκηνή εγκαινιάζει, φέτος, το Ηρώδειο

Mακέτα του εντυπωσιακού σκηνικού που θα στηθεί στο Ηρώδειο

Mακέτα του εντυπωσιακού σκηνικού που θα στηθεί στο Ηρώδειο

Μια πυραμίδα 15,5 μ. θα υψωθεί στον τοίχο της σκηνής του Ηρωδείου – για την ακρίβεια θα τον υπερβαίνει. Δύο αιγυπτιακές Σφίγγες και μερικοί φοίνικες θα φτιάχνουν εξωτική ατμόσφαιρα.

  • Τα λιβανιστήρια θα καίνε, 21 πυρσοί θα είναι αναμμένοι και μία βάρκα θα «αρμενίζει». Πόσο πιο θεαματική θα μπορούσε να είναι μια πρεμιέρα του Ηρωδείου;

Η Λυρική Σκηνή παρουσιάζει την Κυριακή την «Αΐντα» του Βέρντι, συμπαραγωγή με την Αρένα της Βερόνας, μια παράσταση που συζητήθηκε πολύ, πριν καν ανέβει. Από τη μια το Φεστιβάλ Αθηνών που δεν την συμπεριέλαβε στο πρόγραμμά του κι από την άλλη το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο που τρόμαξε μπρος στα σκηνικά.

  • Τι σημαίνει μοντέρνο

«Η “Αΐντα” έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας μεγάλης όπερας: υπέροχες σκηνές με πλήθη, ειλικρινή συναισθήματα, φιλοδοξία, έρωτα, πόλεμο, δυνατούς χαρακτήρες και φυσικά εξαιρετική μουσική», λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης Ιγκνάθιο Γκαρθία Φερνάντες.

Το δημοφιλές έργο του Βέρντι εστιάζει σε ένα ερωτικό τρίγωνο: Τον γενναίο Ρανταμές (Μάρκο Μπέρτι και Χοσέ Μπαλεστρίνι) που διεκδικούν δύο γυναίκες: Από τη μια η Αΐντα (Λουκρέθια Γκαρθία και Δήμητρα Θεοδοσίου), κόρη του βασιλιά της Αιθιοπίας κι από την άλλη η Αμνερις (Ντολόρα Ζάζικ και Μαλγκροζάτα Βαλέβσκα), κόρη του βασιλιά της Αιγύπτου.

  • Θα είναι μια «κλασική» ή μια μοντέρνα «Αΐντα» αυτή που ετοιμάζετε;

«Από αισθητικής πλευράς πρόκειται για κλασική αντιμετώπιση. Η Αΐντα παραμένει πριγκίπισσα και κόρη του βασιλιά της Αιθιοπίας και η Αμνερις, κόρη του βασιλιά της Αιγύπτου. Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι αλλλαγή χρόνου και τόπου δεν μπορείς να κάνεις. Ομως, θεωρώ μοντέρνο τον τρόπο που “ξαναχτίσαμε” την Αίγυπτο εστιάζοντας σε συμβολικές εικόνες. Μοιάζει με μια νέα ματιά σε έναν αρχαίο πολιτισμό. Μοντέρνος είσαι αν κατορθώνεις να καταλάβεις γιατί Αιθίοπες και Αιγύπτιοι σκοτώνονται μέχρις εσχάτων. Μοντέρνος πάνω από όλα είναι ο Βέρντι».

  • Την πρωταγωνίστριά σας πώς θα την χαρακτηρίζατε;

«Η Αΐντα είναι τα πάντα: πριγκίπισα, ερωμένη, ηρωίδα, νεαρή, σκλάβα, κόρη… και πρέπει να φέρει σε πέρας όλους αυτούς τους ρόλους σε μόλις δυο ώρες. Επίσης, είναι εξαιρετικά δύσκολος ρόλος διότι είναι εκείνη που με τη φωνή της καθορίζει την έκβαση της όπερας. Από τη χροιά της καταλαβαίνεις τι θα ακολουθήσει».

  • Είναι μια ιστορία σημερινή;

«Δυστυχώς ναι. Οι “εκδιώξεις” των παράνομων εραστών, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός, ο στρατιωτικός επεκτατισμός, η επίδειξη δύναμης του ενός κράτους στο άλλο, η επιθυμία να κυριεύσουμε τους άλλους πολιτισμούς, όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά των καιρών μας. Οσο οι εραστές θα μάχονται για τις αγαπημένες τους και όσο οι άντρες θα θέλουν να κατατροπώσουν τους αντίζηλούς τους, τόσο η Αΐντα θα είναι επίκαιρη».

  • Στη διαρκή διαμάχη περί μοντέρνου και κλασικού στην όπερα τι θέση παίρνετε;

«Πιστεύω πως το να εκσυγχρονίζεις ένα είδος και να ρισκάρεις πρέπει να είναι αναπόσπαστο κομμάτι κάθε δημιουργίας. Συγχρόνως, όμως, διαπιστώνω πως τα τελευταία χρόνια προτεραιότητα έχει πια το πώς θα διαφέρεις, θα προκαλέσεις. Μ’ αρέσουν οι εκπλήξεις αλλά δεν μπορώ να θυσιάσω τη μουσική του Βέρντι. Επίσης θεωρώ πως την υψηλή ποιότητα σε μια παράσταση τη δίνουν οι φωνές των τραγουδιστών. Το αισθητικό, λοιπόν, κομμάτι πρέπει να τους δίνει φτερά και όχι να εμποδίζει τις ερμηνείες τους. Είναι βέβαιο πως αν στην “Αΐντα” έβαζα 100 στρατιώτες να πολεμούν γυμνοί, όλοι θα μιλούσαν για την παράστασή μας. Μόνο που θα είχαμε ξεφύγει από τον Βέρντι».

- Εχουμε, πάντως, δει και τέτοιες παραστάσεις.

«Νομίζω ότι τα ΜΜΕ έχουν παίξει πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτήν την εμμονή για πρωτοπορία, για σκάνδαλα και τολμηρές -με το ζόρι- παραστάσεις. Είναι, δυστυχώς, πολύ ξεπερασμένη η άποψη ότι μοντέρνος είναι εκείνος που τολμά να παίζει με την εικόνα του. Το πραγματικό νόημα της όπερας κρύβεται σε μια μικρή στιγμή υποκριτικής μαεστρίας. Αν το κοινό την αντιληφθεί, τότε η μουσική πετυχαίνει το ρόλο της».

* Η παράσταση θα επαναληφθεί στις 26, 27 και 28 του μηνός.

  • Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / ΕΠΤΑ, 17/5/2009

Γράψτε ένα σχόλιο

«Γάμοι του Φίγκαρο» στη Νίκαια

Μαΐου 17, 2009 στο 3:18 πμ · Κατηγορία Γάμοι του Φίγκαρο

  • Ο Κερουμπίνο και η Μπαρμπαρίνα, ο Φίγκαρο και η Σουζάνα, ο Κόμης και η Κόμισσα, ο Μπάρτολο και η Μαρτσελίνα περιηγούνται τις ηλικίες του έρωτα και τραγουδούν τα τραύματα και τις ουλές του, τα παραστρατήματά του, την πίστη και την απιστία, με αρωγό τη μουσική του Μότσαρτ που υφαίνει το παιχνίδι του υπόρρητου με τον πιο θαυμαστό τρόπο στην όπερα «Οι Γάμοι του Φίγκαρο». Το έργο παρουσιάζεται στη μουσικοθεατρική παράσταση που θα δώσει αύριο (18/5, 8.30 μ.μ.), στη Νίκαια, το μουσικοθεατρικό σύνολο «ΗΜΙ-ολον». Η παράσταση πραγματοποιείται στον Πολιτιστικό Χώρο του ανακαινισμένου «Χαμάμ» (Μυλασσών και Αρμενίων Προσκόπων), στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Νίκαιας.

Η μουσική διδασκαλία είναι της Αννας Μουζάκη, η σκηνοθεσία – κείμενα – αφήγηση της Μάρως Παπαδοπούλου, στο πιάνο ο Αρης Γραικούσης και η μουσική διεύθυνση του Αναστάσιου Συμεωνίδη. Ερμηνεύουν: Νίκος Ζιάζιαρης, Δημοσθένης Σταυριανός, Ισαβέλλα Πετράκη, Δανάη Κοντόρα, Βασιλική Εξαρχάκου, Βασίλης Ασημακόπουλος, Βαγγέλης Αγγελάκης, Ελλη Αρβανίτη, Κική Σακελλαρίου, Χάρης Οσιπιάν.

Η όπερα «Οι γάμοι του Φίγκαρο», η πρώτη χρονολογικά από την τριάδα των μουσικών κωμωδιών του Μότσαρτ θεωρείται ότι είναι εκείνη που εκφράζει το πληρέστερο και πιο ισορροπημένο όραμα του δημιουργού της για την κοινωνία. Και μόνον η επιλογή του ρηξικέλευθου θεατρικού κειμένου του Μπομαρσέ ως βάση για το λιμπρέτο της όπεράς του καταδεικνύει την κοινωνικοπολιτική ευαισθησία του Μότσαρτ και το ριζοσπαστισμό της σκέψης του. Ο Φίγκαρο, ένας απλός υπηρέτης που αποδεικνύεται πολύ πιο έξυπνος, επινοητικός και καταφερτζής από το αφεντικό του. Τολμά να σαρκάζει την κοινωνική κατάσταση της εποχής, αλλά και την πολιτική ολόκληρη, εκφράζοντας την ογκούμενη λαϊκή δυσφορία και τις αρχές του Διαφωτισμού για την ισότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτός ο πληβείος, παρά την χαμηλή κοινωνική του θέση, μένει πάντα ένας ελεύθερος άνθρωπος που δε διστάζει να πει στους έχοντες και κατέχοντες πόσο ανόητοι, αναίσθητοι και διεφθαρμένοι είναι και πως οι θεσμοί του καθεστώτος είναι υποκριτικοί, άδικοι και καταπιεστικοί.

Γράψτε ένα σχόλιο

Παλιότερα άρθρα »