Η πρίμα μπαλαρίνα γέμιζε τη σκηνή και καθήλωσε τους θεατές

Η πρίμα μπαλαρίνα γμιζε τη σκηνή και καθήλωσε τους θεατς

«Ποια είναι αυτή η χορεύτρια, που μέχρι σήμερα δεν είχαμε ακούσει ούτε τ’ όνομά της;», ψιθύριζαν το Σάββατο το βράδυ οι θεατές της πρεμιέρας της «Κόκκινης Ζιζέλ» σε χορογραφία του «Ρώσου Μπεζάρ», Μπόρις Αϊφμαν.

Η Nina Zmiievets, περί ης ο λόγος, έκανε τη γεμάτη αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη» του «Μεγάρου Μουσικής Αθηνών» να αναρωτιέται. Η πρίμα μπαλαρίνα του μπαλέτου «Μπόρις Αϊφμαν» καθήλωσε με την τεχνική της και την πλαστικότητα των κινήσεών της τους θεατές. Τόσο αέρινη και τόσο στέρεα, εκφραστική και σίγουρη γέμιζε τη σκηνή με την ψηλόλιγνη, φινετσάτη παρουσία της.

Η «Κόκκινη Ζιζέλ» (1997), ένα κράμα πολιτισμών, στυλ και βιογραφιών, αφηγείται μια σύγχρονη τραγωδία – είναι η χοροθεατρική αφήγηση της ζωής της διάσημης μπαλαρίνας Ολγας Σπεσίφτσεβα.

Η μπαλαρίνα της ιστορίας, που από τη δόξα φτάνει στην τρέλα διανύοντας τον δρόμο της Σοβιετικής Επανάστασης, είναι μια εύθραυστη ύπαρξη, άθυρμα των περιστάσεων και θύμα των ακραίων ψυχολογικών καταστάσεων που η ίδια βιώνει ως πραγματικότητα. Ζει τον χορό, τον έρωτα, την επανάσταση και την απόδραση από αυτήν, με τρόπους απόλυτους και εμπαθείς, που μετατρέπουν τις εμπειρίες της σε φυλακές και αδιέξοδα.

Μέσα από σκηνές της ζωής της η παράσταση μας ταξιδεύει από το επαναστατημένο Πέτρογκραντ, το Παρίσι της εποχής της τζαζ και από τον προστατευμένο κόσμο του μαθήματος μπαλέτου και τον κλειστό κόσμο της τέχνης στον τρόμο της πολιτικής καταπίεσης και στην απερίγραπτη μελαγχολία της εξουσίας.

Η αφηγηματική και η σωματική γλώσσα που χρησιμοποιεί ο χορογράφος – συνθέτοντας το συναίσθημα του σύγχρονου χορού και τον κώδικα του κλασικού μπαλέτου – είναι εντελώς ξεκάθαρες και δεν προϋποθέτει να γνωρίζει ο θεατής την ιστορία της Σπεσίφτσεβα για να μπορέσει να αφεθεί στην ιστορία της ανώνυμης μπαλαρίνας της «Κόκκινης Ζιζέλ».

Η μουσική συνδυάζει κομμάτια του Τσαϊκόφσκι, του Μπιζέ, του Ανταμ και άλλων, με συνδετικό ιστό τους «ενοχλητικούς» ήχους του Αλφρεντ Σνίτκε. Το τέλος είναι οδυνηρό με την κάθοδο της μπαλαρίνας στον κόσμο της τρέλας. Σε αντίθεση με τη «Ζιζέλ» του 19ου αιώνα, η «Κόκκινη Ζιζέλ» δεν αφήνει στο τέλος της κανένα περιθώριο ελπίδας ή συγχώρεσης. Οι παραστάσεις επαναλαμβάνονται απόψε (Elena Kuzmina) και αύριο (Nina Zmiievets).

Αντ.Καρ., ΕΘΝΟΣ, 09/02/2009

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: