H παράδοξη κατάληψη της Λυρικής έληξε ησύχως…

Ξεκαθαρίζω ότι η μοναδική προσωπική εμπειρία από την κατάληψη της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, που έληξε το Σάββατο, ήταν ένα υπαίθριο χάπενινγκ στην οδό Ακαδημίας. Ο κλειστός δρόμος δεν μας έκανε τόσο εντύπωση (στην Αθήνα ζούμε) όσο ο κυκλωτικός, σχεδόν παγανιστικός, χορός στη μέση του δρόμου, οι ιαχές και τα νταούλια, λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Υπήρχε έξαψη στην ατμόσφαιρα, η έξαψη των μικρών παιδιών που διαπράττουν συνειδητά μια ακίνδυνη σκανδαλιά και μετά το βάζουν στα πόδια. Κάπως έτσι μάθαμε ότι η Εθνική Λυρική Σκηνή τελούσε υπό κατάληψη.

Αλλά τα «παιδιά» δεν το έβαλαν καθόλου στα πόδια. Κάθισαν εννιά ολόκληρες ημέρες στο θέατρο «Ολύμπια», υποχρεώνοντας τη διοίκηση της Λυρικής να αναβάλει την πρεμιέρα της «Ζιζέλ» καθώς και τις δύο επόμενες παραστάσεις. Τελικά θα πραγματοποιηθούν με καθυστέρηση μιας εβδομάδας: στις 13, 14 και 15 Φεβρουαρίου.

«Τέχνη ανοιχτή σε όλους»

Το ποιοι ακριβώς κατέλαβαν τη Λυρική δεν θα το μάθουμε ποτέ. O σκληρός πυρήνας ήταν 30–40 άτομα και συνδέεται με το κύμα των ολιγόλεπτων εισβολών σε θέατρα της Αθήνας πριν από τις γιορτές. Ενα κομμάτι ήταν καλλιτέχνες, ένα άλλο μας έρχεται απευθείας από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου. Σε μια κατάληψη χωρίς χειροπιαστά αιτήματα, το πιο πραγματικό ήταν αυτό για την απελευθέρωση των συλληφθέντων τις ημέρες των επεισοδίων.

Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίστηκαν μέσα από το μπλογκ τους: «Μια πρωτοβουλία ανθρώπων των τεχνών (θεωρώντας τέχνη τη ζωή του καθενός) οικειοποιείται ένα χώρο για την Τέχνη της ζωής του καθενός θέτοντας το ζήτημα της αναδημιουργίας της κουλτούρας σε μια νέα βάση. Επιδιώκουμε μια τέχνη αδιαμεσολάβητη, ανοιχτή σε όλους, που ο καθένας μπορεί να είναι φορέας της», έγραφαν στο μπλογκ τους.

Η αλήθεια είναι πως αν έμενε κανείς στα κείμενα του μπλογκ θα είχε την εντύπωση πως το «Ολύμπια» καταλήφθηκε από γυμνασιόπαιδα. Εκεί μαθαίναμε ότι «επιλέχθηκε» η Λυρική γιατί λειτούργησε στην Κατοχή, στον Εμφύλιο και λίγες μέρες μετά το Πολυτεχνείο. Ή επειδή «ξεπουλιέται» στους «Νιαρχο–Λαμπράκηδες». (σ. σ. αναφορά στη δωρεά του Ιδρύματος Νιάρχου και στη φιλοξενία παραγωγών της ΕΛΣ στο Μέγαρο Μουσικής.) «Ο λόγος μας στα κείμενα του μπλογκ ήταν χίλιες φορές υποδεέστερος από αυτό που συνέβαινε μέσα στο θέατρο», παραδέχεται στην «Κ» ένας από τους συμμετέχοντες.

Αυτοδιαχειριζόμενο στέκι

Κάποιες φορές έκλεισαν την Ακαδημίας σε μια προσπάθεια η «εξεγερμένη λαϊκή σκηνή» να βγει στους δρόμους και να μάθει η πόλη τι συμβαίνει. Τελικά τερμάτισαν το Σάββατο την κατάληψη, αφήνοντας πίσω τους ένα θέατρο με ελάχιστες φθορές, σπάνιο γεγονός για ανάλογα περιστατικά.

Υπάρχει κάτι επαναστατικά ρομαντικό στη διά της βίας μεταμόρφωση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής σε εναλλακτικό αυτοδιαχειριζόμενο στέκι με προβολές, παραστάσεις, ανοιχτές συνελεύσεις, μαθήματα πολεμικών τεχνών και «εξεγερμένα» μπαλέτα στην Ακαδημίας. Αυτό που παραμένει ρομαντικά αναπάντητο είναι γιατί η επιθυμία του ενός θα πρέπει καταχρηστικά να οδηγεί στην κατάλυση του κοινωνικού ρόλου του άλλου. Τι είδους δημοκρατία ευαγγελίζονται οι «Ελεύθεροι Λυρικοί» όταν απαγορεύουν στους καλλιτέχνες–συναδέλφους τους να κάνουν πρόβα στο θέατρο;

Οι ίδιοι πάντως δεν το βάζουν κάτω. «Οποιος νομίζει ότι η λήξη της κατάληψης σημαίνει το τέλος της ανυπακοής, τζάμπα χαίρεται», προειδοποιούν τους «φιλήσυχους» πολίτες. Ο νέος άντρας που συμμετείχε στην κατάληψη της Λυρικής είναι σαφής: «Τίποτα δεν τελείωσε. Ο, τι κι αν σκεφτούμε, η πραγματικότητα μας ξεπερνάει». Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

  • Του Δημητρη Pηγοπουλου, Η Καθημερινή, Tρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: