Δεν θέλω μια Θαϊδα σε γκαράζ

  • Ο σκηνοθέτης της όπερας μιλά για τις ακραίες δυσκολίες και το έργο του Ζιλ Μασνέ, που ανεβαίνει στο Μέγαρο Μουσικής με τις σοπράνο Πέτερσεν και Φουτράλ

Μία από τις πιο ιδιαίτερες όπερες του Ζιλ Μασνέ, γραμμένη για μεγάλες φωνές, τη «Θαϊδα», παρουσιάζει στο κοινό του το «Μέγαρο Μουσικής», σε σκηνοθεσία Αρνό Μπερνάρ, σκηνικά Νίκου Πετρόπουλου και με δύο από τις πιο προικισμένες σοπράνο της εποχής μας, τη Μαρλίς Πέτερσεν (7,10,13,15 Μαρτίου) και την Ελίζαμπεθ Φουτράλ (8,11,14 Μαρτίου) στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μετά τη Μανόν και τον Βέρθερο, η «Θαϊς» είναι η όπερα του Μασνέ που παρουσιάζεται συχνότερα, χωρίς να ανήκει στον κανόνα του οπερατικού ρεπερτορίου, κι αυτό γιατί ο ακραίας δυσκολίας αυτός ρόλος πρέπει να συναντηθεί με τις πιο άξιες ερμηνεύτριες. «Το πρόβλημα δεν έγκειται στον ρόλο της «Θαϊδος».

Το είδος αυτό του ρεπερτορίου είναι εξαιρετικά δύσκολο», υποστηρίζει ο σκηνοθέτης. «Χρειάζεται καθημερινή, σκληρή δουλειά για να υπάρξει φυσικό αποτέλεσμα».

Η Θαϊς εγκαταλείπει μια ζωή χλιδής και ηδονής στην Αλεξάνδρεια για να αφιερωθεί στην αναζήτηση του Θεού και του υψηλού νοήματος της ζωής, ύστερα από παρότρυνση του φωτισμένου ερημίτη, Αθαναήλ.

Πεθαίνει κι αυτή -όπως οφείλει κάθε ρομαντική ηρωίδα- αλλά εξαϋλωμένη και ευτυχής, με τους αγγέλους να την υποδέχονται στην πύλη του Παραδείσου. Η ιστορία της όπερας βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Ανατόλ Φρανς, ένα πρόσωπο «μυθικό. Φιλοκομμουνιστής, ανήκε στην αστική γαλλική τάξη, υιοθετούσε τις απόψεις του Βολτέρου και ήταν αντικληρικός». Εξ ου και στη «Θαϊδα» «χτυπά τους κληρικούς με σκληρό τρόπο», προσθέτει ο σκηνοθέτης. «Πίσω από την ιστορία με τον κοινοβιάτη μοναχό που προσπαθεί να επαναφέρει στον δρόμο του Θεού τη διάσημη ηθοποιό και εταίρα Θαϊδα γίνεται αναφορά στην «καταπιεσμένη φυσική σεξουαλική επιθυμία που αισθάνεται ο κάθε άντρας, καθώς και επίθεση στον ασκητικό χαρακτήρα της θρησκείας». Δεν θα δούμε μια «Θαϊδα σε γκαράζ ή σε κρεοπωλείο». Ο Αρνό Μπερνάρ διευκρινίζει ότι ο σκηνοθέτης «δεν πληρώνεται για να κάνει πειραματισμούς επί σκηνής». Οφείλει να καταθέτει μια «πρωτότυπη ανάγνωση αλλά πιστή στο έργο. Να το προσεγγίζει με πιστότητα και σεμνότητα».

Επίσης δηλώνει ότι έχει κουραστεί να βλέπει παραστάσεις σε «περίεργα μέρη». Η δράση μεταφέρεται από την πρωτοχριστιανική Αίγυπτο του 4ου μ.Χ. αιώνα εξ ολοκλήρου στη δεκαετία του 20. Αυτός είναι ο βασικός σκηνοθετικός άξονας, ο οποίος υπογραμμίζεται από μια βασική καθοριστική αντίθεση.

«Είναι η γυμνότητα της ερήμου κόντρα στην πολυτέλεια της Αλεξάνδρειας… Καθετί έχει γίνει με σκοπιμότητα, κάθε λέξη έχει τη σημασία της», υπερθεματίζει. Οσο για τα οράματα του Αθαναήλ, εκεί βρίσκεται όλο το… «μυστικό» της σκηνοθετικής σύλληψης.

  • ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

«Λατρεύω τον Μασνέ. Τον κουβαλάω πάντα στις βαλίτσες μου», σημειώνει ο αρχιμουσικός Μισέλ Πλασόν, που θεωρείται αυθεντία στη διεύθυνση της γαλλικής όπερας και μοιράζεται το πόντιουμ της «Ορχήστρας των Χρωμάτων» με τον μόνιμο μαέστρο της, Μίλτο Λογιάδη. Συμμετέχει η Χορωδία της ΕΡΤ. Τη μουσική διδασκαλία των σολίστ έκανε η Ζανέτ Πηλού. Τα κοστούμια υπογράφει η Κάρλα Ρικότι, η χορογραφία είναι του Τζιάνι Σαντούτσι.

Παίζουν επίσης: Αντονι Μάικλς-Μουρ/Τζορτζ Μόουζλι (Αθαναήλ), Αντώνης Κορωναίος (Νικίας), Χριστόφορος Σταμπόγλης (Παλαίμων), Αλεξάνδρα Παπατζιάκου (Ηγουμένη Αλβίνα), Ειρήνη Κυριακίδου( Κρωβύλη), Αγγελική Καθαρίου (Μυρτάλη), Βασιλική Καραγιάννη (Αυλητρίδα). Χορεύει η Τζούλια Κοντουλμάρι.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 26/02/2009

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: