Archive for Μαρτίου 2009

Αλφι Μπόου: «Αλλαξε τη ζωή μου η όπερα»

Ο Αλφι Μπόου πριν από μερικά χρόνια δεν ήταν παρά ένας απλός μαθητευόμενος μηχανικός που ψυχαγωγούσε τους συναδέλφους του τραγουδώντας. Σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους καλλιτέχνες της

  • Ο Αλφι Μπόου πριν από μερικά χρόνια δεν ήταν παρά ένας απλός μαθητευόμενος μηχανικός που ψυχαγωγούσε τους συναδέλφους του τραγουδώντας. Σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους καλλιτέχνες της Αγγλίας.
  • Ο διάσημος τενόρος Αλφι Μπόου, λίγο πριν από την εμφάνισή του στην Αθήνα, μιλά για τη φιλοδοξία του να φέρει τη νέα γενιά κοντά στην κλασική μουσική. Οταν ο Αλφι Μπόου πήγε στο Λονδίνο για να διεκδικήσει μια θέση στο Royal College of Music δεν είχε… «πού την κεφαλή κλίναι!». Ο μέχρι τότε μαθητευόμενος μηχανικός από το Λάνκασαϊρ χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τα δύσκολα, αλλά δεν πτοήθηκε. Η αφοσίωσή του έπιασε τόπο, αφού μερικά χρόνια αργότερα είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους καλλιτέχνες της Αγγλίας με δίσκους στις πρώτες θέσεις των τσαρτ και διακεκριμένους ρόλους επί σκηνής.

Ο διάσημος Βρετανός τενόρος θα κάνει την παρθενική του εμφάνιση στην Αθήνα στις 7 Απριλίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε μια μουσική διαδρομή που τα έχει όλα. Αριες από γνωστές και αγαπημένες όπερες («Ελιξίριο του έρωτα», «Τζάνι Σκίκι», «Ευγένιος Ονέγκιν»), ναπολιτάνικες καντσονέτες που τραγουδούν το πάθος και τον έρωτα, αλλά και ανοιξιάτικα ονειρικά ταξίδια στην Ιταλία («Τόρνα α Σουριέντο», «Πάρλα μι ντ’ αμόρε», «Κιτάρα Ρομάνα», «Γρανάδα»).

Πέρυσι o Αλφι Μπόου ήταν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά υποψήφιος στα βρετανικά βραβεία κλασικής μουσικής, ο μοναδικός με υποψηφιότητες σε δύο κατηγορίες -καλύτερου άνδρα καλλιτέχνη και καλύτερου άλμπουμ. Καθόλου άσχημα για έναν καλλιτέχνη που «κατέβηκε» στη μητρόπολη της μουσικής βιομηχανίας της Αγγλίας με μοναδικές αποσκευές το ταλέντο του, τα όνειρά του και τη θέλησή του να πετύχει.

«Οταν έφθασα στο Λονδίνο, ελπίζοντας για μια θέση στο Royal College of Music, για μια-δυο νύχτες δεν είχα πού να μείνω. Ευτυχώς ήταν κατακαλόκαιρο και γίνονταν πολλά πάρτι! Σοβαρά, τώρα, δεν ήθελα να φύγω ηττημένος. Ηθελα να κυνηγήσω το όνειρό μου, να πετύχω τον στόχο μου. Κι αν αυτό σήμαινε ότι θα έπρεπε να κοιμάμαι κάθε βράδυ στο παγκάκι, θα το έκανα. Δεν ήθελα να αποτύχω ή να γυρίσω πίσω στην οικογένειά μου».

Κι όμως, πριν από μερικά χρόνια δεν ήταν παρά ένας απλός μαθητευόμενος μηχανικός που ψυχαγωγούσε τους συναδέλφους του τραγουδώντας. Μια μέρα τον άκουσε ένας πελάτης του συνεργείου ο οποίος τον συμβούλεψε να περάσει από οντισιόν για την περίφημη D’Oyly Carte touring company.

Πατέρας
Μπορεί από την περσινή τελετή των βρετανικών βραβείων κλασικής μουσικής να μην έφυγε κρατώντας κάποιο βραβείο, είχε όμως ήδη πάρει το μεγαλύτερο δώρο, μια υγιέστατη κόρη, αφού η σύζυγός του γέννησε κατά τη διάρκειά της. «Ημουν πολύ ενθουσιασμένος γιατί θα παραλάμβανα το μεγαλύτερο βραβείο στη ζωή μου, την κόρη μου», θυμάται. «Το να είσαι πατέρας είναι το καλύτερο πράγμα στον κόσμο, η ευτυχία που φέρνει είναι απίστευτη. Η ζωή μου έχει αλλάξει πλέον ριζικά. Εχω μια αίσθηση αποφασιστικότητας και δέσμευσης σε ό,τι κι αν κάνω, όχι πως δεν ήμουν έτσι και πριν, απλά τώρα το νιώθω πιο έντονα».

Η σχέση του Αλφι Μπόου με τη μουσική, και μάλιστα με την κλασική μουσική, ξεκινάει από εκείνα τα απογεύματα της Κυριακής, όπου όλη η οικογένεια, καθισμένη γύρω από το τραπέζι, άκουγε τον τενόρο Richard Tauber, αγαπημένο καλλιτέχνη του πατέρα του.

Τότε ο Μπόου το μόνο που ήθελε ήταν να παίζει ποδόσφαιρο. Δεν ήταν παρά στα 14 που αποφάσισε, με την παραίνεση της αδελφής του, να ασχοληθεί με τη μουσική και να γίνει μέλος μιας ερασιτεχνικής όπερας, μόνο και μόνο επειδή ήταν πεπεισμένος ότι έτσι θα άρεσε περισσότερο στα κορίτσια!

Σήμερα η φιλοδοξία του είναι «να φέρει την κλασική μουσική κοντά σε νέο κοινό». «Υπάρχει η εντύπωση ότι η κλασική μουσική και η όπερα απευθύνονται σε μια μικρή ελίτ. Νομίζω ότι ο φόβος προέρχεται περισσότερο από το ίδιο το κοινό. Είναι ο φόβος του καινούργιου. Δεν χρειάζεται όμως να καταλαβαίνει κάποιος τα πάντα για την όπερα για να μπορέσει να εκτιμήσει αυτήν τη μορφή τέχνης. Για τον λόγο αυτό το θεωρώ πολύ σημαντικό να μπορέσω να έρθω περισσότερο κοντά στη νέα γενιά», εξηγεί.

Η επιτυχία δεν φαίνεται να τον έχει, προς το παρόν, «διαβρώσει». «Μου αρέσει να έχω την ορχήστρα μαζί μου επάνω στη σκηνή, γιατί αυτό με κάνει να νιώθω μέλος της ορχήστρας και μέλος της ομάδας. Η φωνή είναι ακόμη ένα όργανο επί σκηνής και όλοι επί σκηνής κάνουν κάτι πολύ σημαντικό. Το γεγονός ότι ερμηνεύω το τραγούδι είναι απλά μια άλλη όψη της ίδιας μουσικής». Τόσο απλά; ‘H μήπως η ερμηνεία από μόνη της χρειάζεται κι άλλες παραμέτρους; «Νομίζω ότι πρέπει να νιώθει κανείς το τραγούδι, να νιώθει τον ρόλο, τι λέει. Είναι βασικό να καταλαβαίνεις για τι πράγμα μιλάει το τραγούδι. Αν πιστεύεις αυτό που τραγουδάς, τότε μπορείς να το ερμηνεύσεις. Μερικοί ηθοποιοί λένε ότι πρέπει να γίνεις ένα με τον χαρακτήρα που υποδύεσαι. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, μπορείς να νιώσεις τον χαρακτήρα, να προσπαθήσεις να εκφράσεις αυτό που εκείνος νιώθει. Αυτό προσπαθώ να κάνω κι εγώ».

  • Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ

Ρεσιτάλ του Αλφι Μπόου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα Φίλων της Μουσικής) την Τρίτη 7 Απριλίου. Πληροφορίες-Εισιτήρια: 210-7282333, http://www.megaron.gr. Τιμές: €85 (Διακεκριμένη), €45 (Α’ Ζώνη), €35 (Β’ Ζώνη), €25 (Γ’ Ζώνη), €5 (φοιτητικό).

  • Αντιγόνη Κάραλη, ΕΘΝΟΣ, 29/03/2009

Ο Σιρανό του Ξαρχάκου

  • Την πασίγνωστη ιστορία του δύσμορφου αισθηματία αξιοποιεί ο συνθέτης στην όπερά του, που ανεβαίνει στη Λυρική

Στις πράξεις είναι γενναίος, αλλά στην έκφραση των συναισθημάτων του δειλός. Ξέρει να γράφει εξαίσια ερωτικά ποιήματα, αλλά δεν τολμά να παραδεχθεί ότι καθρεφτίζουν τα πραγματικά του αισθήματα. Στην τέχνη του σπαθιού σκίζει, αλλά στις ερωτικές επιδόσεις κομπιάζει, αδυνατώντας να δει όσα συμβαίνουν κάτω από τη… μεγάλη μύτη του. Συμπαθής, γκαφατζής αλλά και αξιολύπητος κάποιες στιγμές, ο Σιρανό γίνεται πρωταγωνιστής όπερας. Το έργο του Σταύρου Ξαρχάκου με τίτλο «Συρανό και Ρωξάνη» κάνει πρεμιέρα την ερχόμενη Κυριακή στο θέατρο «Ολύμπια» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής -σε συμπαραγωγή με το Αυτοκρατορικό Θέατρο της Κομπιένης.

  • Ποια ομορφιά μετράει;

Η ιστορία του γάλλου θεατρικού συγγραφέα Σιρανό ντε Μπερζεράκ (βασίζεται στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Εντμόν Ροστάν, επεξεργασμένο από τον διάσημο γάλλο σεναριογράφο Ζαν-Κλοντ Καριέρ) θέτει το δίλημμα: ομορφιά ή εσωτερικός κόσμος; Φοβούμενος το πρώτο, ο Σιρανό αποφασίζει να μη διεκδικήσει την όμορφη Ρωξάνη. Ομως, μετά από χρόνια ανακαλύπτει πως όχι μόνο δεν θα τον απέρριπτε, αλλά ότι εκείνη ήταν γοητευμένη από τον ψυχικό του κόσμο. Κι όλα αυτά κατά τη διάρκεια του γαλλοϊσπανικού πολέμου στη Φλάνδρα. «Σήμερα η στάση μας απέναντι στη δυσμορφία ή την παραμόρφωση έχει αλλάξει. Δείτε πόσο καταπληκτικά πράγματα, που μας αφήνουν άφωνους, πετυχαίνουν άνθρωποι με αναπηρίες ή σωματικές ατέλειες» λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης, Ντέιβιντ Φρίμαν.

«Για μας ο πυρήνας στην ιστορία του Σιρανό δεν είναι το πρόβλημα με τη μύτη του αλλά το πώς ο ίδιος διαχειρίζεται αυτό το πρόβλημα. Το έργο αυτό δεν αναφέρεται στη φυσική δυσμορφία, αλλά στη συναισθηματική δειλία. Πρόκειται για την ιστορία που όλοι γνωρίζετε, αλλά με διαφορετικό τρόπο δοσμένη. Παραλείψαμε τις σκηνές των μεγάλων μαχών και επικεντρωθήκαμε στις ανθρώπινες σχέσεις, στις εσωτερικές συγκρούσεις».

  • Πώς ακριβώς θα περιγράφατε τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου;

«Είναι εξαιρετικά ατμοσφαιρική και η ενορχήστρωση όμορφη και με λεπτές αποχρώσεις. Είναι απίστευτη η ποικιλία και η διαφορετικότητα των ήχων που ο Σταύρος διαχειρίζεται. Θα έλεγα ότι η μουσική δίνει στο έργο την ανθρώπινη, συγκινησιακή διάσταση. Θα έλεγα ότι είναι για το έργο ό,τι και ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ για την ταινία «Σιρανό ντε Μπερζεράκ»: κατάφερε να περάσει αυτή την εσωτερική διάσταση ενός ήρωα, που κατά τα άλλα είναι λίγο σαν τον Δον Κιχότη».

  • Το έργο διαδραματίζεται σε περίοδο πολέμου. Πόσο αλλάζουν οι άνθρωποι σε τέτοιους δύσκολους καιρούς;
Το γεγονός ότι πολεμάει τον αναγκάζει να φτάσει στην ουσία των πραγμάτων, να ανακαλύψει ποιος πραγματικά είναι. Εάν παίζεις με τον θάνατο ανά πάσα στιγμή, είσαι περισσότερο ζωντανός από ποτέ. Στον Σιρανό, όμως, υπάρχει και μία άλλη διάσταση, ανθρώπινη και συγκινητική: Κάθε βράδυ μετά τις μάχες γράφει ποιήματα τα οποία και παρουσιάζει ως έργο κάποιου άλλου». «Σε περίοδο πολέμου οι άνθρωποι σταματούν να σκέφτονται το μέλλον, σπάνια συνειδητοποιούν τις συνέπειες των πράξεών τους, ζουν κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Γίνονται λιγότερο επιφυλακτικοί, παίρνουν ρίσκα. Οι ζωές τους γίνονται απερίσκεπτες, ειδικά συναισθηματικά απερίσκεπτες. Σκεφτείτε πόσο έντονους και σύντομους έρωτες ζουν οι άνθρωποι σε τέτοιες συνθήκες. Στο έργο ο πόλεμος παίζει καθοριστικό ρόλο, διότι και η ιστορία του Σιρανό χωρίς την εμπόλεμη ατμόσφαιρα θα ήταν πολύ διαφορετική.* Η παράσταση παίζεται και στις 7, 8, 10, 11 Απριλίου. Την ορχήστρα θα διευθύνει ο συνθέτης. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Ματιέ Λεκροάρ (Σιρανό ντε Μπερζεράκ), Μαργκερίτ Ουεστέρ (Ρωξάνη), Ρεγκίς Μενγκούς (Κριστιάν), Μαρσιάλ Ντεφοντέν, Φιλίπ λε Σεβαλιέ, Ζαν-Πιερ Ντεσιέ, Ζαν-Φιλίπ Κουρτίς κ.ά.

  • Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ / 7 – 29/03/2009

Επιχείρηση συρρίκνωσης στη Λυρική Σκηνή

Η Λυρική δεν είναι ιδιωτική επιχείρηση, τονίζουν οι εργαζόμενοι που αντιδρούν στο κλείσιμο της «Νέας Σκηνής» και στους σχεδιασμούς συρρίκνωσης της ΕΛΣ
  • Οταν πριν τρία χρόνια, ο τότε υπουργός Πολιτισμού, Γ. Βουλγαράκης τοποθετούσε τον πρώην πρόεδρο του ΣΕΒ, Οδυσσέα Κυριακόπουλο, στη διοίκηση της Λυρικής Σκηνής ως αντιπρόεδρο, για να βρεθεί λίαν συντόμως πρόεδρος και απόλυτος άρχων, ίσως ήμασταν οι μοναδικοί που είπαμε πως με αυτόν τον προκλητικό διορισμό ανοίγει την κερκόπορτα της ολέθριας διείσδυσης του μεγάλου κεφαλαίου και στη Λυρική. Η κυβέρνηση, θιασώτης της αυξανόμενης ιδιωτικής πρωτοβουλίας και στον πολιτισμό, είχε βρει τον κατάλληλο άνθρωπο για την κατάλληλη …δουλειά. Εβαλε τον εκπρόσωπο του μεγάλου ελληνικού κεφαλαίου, ιδιοκτήτη μάλιστα ισχυρής μεταλλευτικής εταιρείας, να δώσει τα «φώτα» του και στη μοναδική λυρική σκηνή του τόπου μας. Ο φιλότεχνος βιομήχανος, άλλωστε, είχε δώσει εξαιρετικά δείγματα γραφής, όταν ως πρόεδρος του ΣΕΒ είχε …λύσει τα προβλήματα του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, δίνοντας αύξηση 0,77 ευρώ στο μεροκάματο (!), την οποία μάλιστα εμφάνιζε ως τη μεγαλύτερη στην Ευρώπη.
  • Πράγματι, ο Οδ. Κυριακόπουλος άλλαξε …τα φώτα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Με τις κυβερνητικές ευλογίες, ασφαλώς και προς εξυπηρέτηση μιας πολιτικής που υποκλίνεται στις επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου να αλώσει τον πολιτισμό γενικότερα. Χαρακτηριστική η περίπτωση του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος», στο οποίο εκχωρούνται ουσιαστικά δύο μεγάλοι κρατικοί Οργανισμοί, η Εθνική Λυρική Σκηνή και η Εθνική Βιβλιοθήκη, με το πρόσχημα ότι αυτό θα ανεγείρει τα νέα κτίριά τους. Τι να πρωτοθυμηθούμε από την τρίχρονη θητεία του Οδ. Κυριακόπουλου; Το «όραμά» του, για ν’ αξιοποιήσει η ΕΛΣ τις ευκαιρίες που παρέχει ο ιδιωτικός τομέας; Το απίστευτα αγοραίας αντίληψης και ανεκδιήγητο ερωτηματολόγιο με τίτλο «Εθνική Λυρική Σκηνή: Οργανωτική κουλτούρα προσανατολισμένη στην αγορά», με το οποίο ζητούσε από τους εργαζόμενους της Λυρικής ν’ απαντήσουν σε ερωτήματα όπως αν «στην ΕΛΣ κάθε εργαζόμενος σκέπτεται και δρα σαν να είναι επιχειρηματίας»; Την προκλητική στάση του στις διαπραγματεύσεις με τα σωματεία της Λυρικής για τη σύναψη της συλλογικής σύμβασης εργασίας, που πυροδότησε απεργιακές κινητοποιήσεις χορωδών, χορευτών, πρωταγωνιστών, τεχνικών, διοικητικών, όλων όσοι βιώνουν την απαξίωση, ανασφάλεια, αναλγησία από πλευράς κράτους και διοίκησης;
Αρχή με την οπερέτα

Από την πρόσφατη πορεία διαμαρτυρίας των εργαζομένων της Λυρικής στο ΥΠΠΟ
  • Τελευταίο κρούσμα της …Κυριακοπούλειας διοίκησης και της κυβερνητικής πολιτικής αποτελεί η πρόθεση της διοίκησης της ΕΛΣ, όχι ν’ αναπτύξει, αλλά να …συρρικνώσει το θέατρο που διοικεί. Η αρχή πρόκειται να γίνει με το κλείσιμο της «Νέας Σκηνής», που στεγάζεται στο θέατρο «Ακροπόλ» και παρουσιάζει παραστάσεις ελληνικής οπερέτας. Επεται, σύμφωνα με δήλωση του Οδ. Κυριακόπουλου, περαιτέρω συρρίκνωση του καλλιτεχνικού και υπόλοιπου δυναμικού του θεάτρου «Ολύμπια»… Ο πρόεδρος δικαιολόγησε την ειλημμένη απόφασή του προς τα σωματεία και τους εργαζόμενους, επικαλούμενος μόνο χρηματοοικονομικά δεδομένα, ενώ την ίδια στιγμή προσλαμβάνονται στελέχη με παχυλούς μισθούς. Να σημειώσουμε ότι η «Νέα Σκηνή» της ΕΛΣ είναι το μοναδικό θέατρο στην Ελλάδα που παρουσιάζει επί οκτώ χρόνια, με επιτυχία την ελληνική οπερέτα.
  • «Γιατί οδηγείται σε αφανισμό η Ελληνική Οπερέτα και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί το κλείσιμό της; Γιατί οδηγούνται δεκάδες ειδικευμένοι εργαζόμενοι στην ανεργία;», αναρωτιούνται οι εργαζόμενοι στη Λυρική, που ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των σωματείων τους και με τη συμπαράσταση της ΠΟΘΑ έκαναν πριν περίπου ένα δεκαήμερο πορεία διαμαρτυρίας προς το ΥΠΠΟ, αποφασισμένοι να μη δεχτούν το κλείσιμο του «Ακροπόλ» και κανενός είδους συρρίκνωση στην ΕΛΣ. Υπενθυμίζουμε την Επίκαιρη Ερώτηση που έχει καταθέσει το ΚΚΕ προς τον υπουργό Πολιτισμού σχετικά με την απαξίωση και συρρίκνωση της ΕΛΣ, ρωτώντας τον «ποια άμεσα και συγκεκριμένα μέτρα θα πάρει για τη διασφάλιση της λειτουργίας, την αναβάθμιση και την ανάπτυξη της ελληνικής οπερέτας και συνολικά της Εθνικής Λυρικής Σκηνής».
Λουκέτο λόγω …επιτυχίας;
  • Με επιστολή τους, εξάλλου, προς τον υπουργό Πολιτισμού οι εργαζόμενοι στη Λυρική Σκηνή ζητούν την άμεση παρέμβασή του «ενάντια στη διαφαινόμενη συρρίκνωση του μοναδικού λυρικού θεάτρου της χώρας μας, που οδηγεί δεκάδες εξειδικευόμενους εργαζόμενους στην ανεργία καθώς και στον αφανισμό της ελληνικής οπερέτας». Αναφερόμενοι στην ανακοίνωση του ΔΣ της ΕΛΣ, διά του προέδρου του Οδ. Κυριακόπουλου, ότι προτίθεται να κλείσει τη «Νέα Σκηνή» της ΕΛΣ, που στεγάζεται στο θέατρο Ακροπόλ, τονίζουν: «Η «Νέα Σκηνή» της ΕΛΣ είναι το μοναδικό θέατρο στην Ελλάδα που παρουσιάζει την εΕλληνική οπερέτα και επί 8 καλλιτεχνικές περιόδους το κάνει με μεγάλη επιτυχία, έχοντας αποκτήσει το δικό της ένθερμο κοινό». Χαρακτηρίζουν την κίνηση του ΔΣ «εντελώς αδικαιολόγητη» και καταθέτουν τα παρακάτω στοιχεία:
  • Την παρούσα καλλιτεχνική περίοδο μέχρι το Φλεβάρη του 2009, έγιναν 44 παραστάσεις στο θέατρο «Ολύμπια» και 135 παραστάσεις (75 παιδικό και 60 οπερέτας) στο «Ακροπόλ», με μέσο όρο 300 εισιτήρια την ημέρα. Μόνο για το Φλεβάρη, κόπηκαν 1.500 εισιτήρια από την Εργατική Εστία. Και αυτά τη στιγμή που στην αρχή της καλλιτεχνικής περιόδου, η διαφημιστική προβολή της παράστασης ήταν ανεξήγητα ανύπαρκτη. Γύρω στη μέση της περιόδου εξαφανίστηκαν οι διαφημιστικές αφίσες από την είσοδο της κεντρικής σκηνής, ενώ απουσιάζει η οπερέτα από τα διαφημιστικά τρέιλερ που παίζονται στις οθόνες του θεάτρου.
  • Μέχρι το 2006 που ανέλαβε την προεδρία ο κ. Κυριακόπουλος, ο μέσος όρος εισιτηρίων στην οπερέτα ήταν 550 – 600 την ημέρα. Μέχρι και την περσινή περίοδο η οπερέτα είχε μέσο όρο 43.000 εισιτήρια ανά καλλιτεχνική περίοδο.
  • Ο καλλιτεχνικός διευθυντής G. Pacor ισχυρίστηκε ότι η φετινή παραγωγή της οπερέτας (περίπου 80 παραστάσεις) θα στοιχίσει γύρω το 1.200.000 ευρώ. Ο πρόεδρος κ. Κυριακόπουλος, πριν λίγο καιρό ανακοίνωσε ότι οι 4 παραστάσεις της παραγωγής της ΕΛΣ «Τανχώυζερ» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στοίχισαν περίπου 1.100.000 ευρώ.
  • Το 50% των εσόδων της ΕΛΣ προέρχεται από το Ακροπόλ (οπερέτα και παιδικό). Είναι ο αιμοδότης της ρευστότητας του ταμείου της ΕΛΣ, με εισπράξεις δεκάδων χιλιάδων ευρώ την ημέρα.
  • Επίσης, επισημαίνουν την «κακή οικονομική διαχείριση του Θεάτρου, που δημιουργεί έλλειμμα στο ταμείο του, όπως για παράδειγμα η πρόσφατη μίσθωση καινούργιων πολυτελών γραφείων, με πολύ μεγαλύτερο κόστος ενοικίου από τα προηγούμενα, καθώς και οι υποτιθέμενες «συμφέρουσες» συμπαραγωγές με όπερες του εξωτερικού. Επίσης, γίνονται προσλήψεις συνεργατών – συμβούλων με υπερβολικές αμοιβές, τη στιγμή που το καλλιτεχνικό προσωπικό της «Νέας Σκηνής» αμείβεται με μισθούς πείνας».
  • Οι εργαζόμενοι υπογραμμίζουν τη διαφωνία τους «με τη λογική του να διοικείται ένας εθνικός φορέας πολιτισμού, όπως η εθνική μας όπερα, με κριτήρια μιας οποιασδήποτε ιδιωτικής επιχείρησης. Αναρωτιόμαστε αν έχει ισχύ ο ιδρυτικός νόμος της ΕΛΣ (Ν. 2273/94), που καθορίζει σαφώς τον τρόπο λειτουργίας της και τις αρμοδιότητες του κάθε οργάνου αυτής ή μήπως συνειδητά συνειδητά παραβιάζεται το περιεχόμενό του;».
  • Ακόμη, τονίζουν ότι «από καλλιτεχνικής πλευράς, η Εθνική Λυρική Σκηνή βαθμιαία απεμπολεί την υποχρέωσή της να παράγει πρωτογενές καλλιτεχνικό προϊόν και τείνει να λειτουργεί σαν υποκατάστημα ξένων καλλιτεχνικών πρακτορείων».
  • Οι προωθούμενοι σχεδιασμοί, είναι ξεκάθαρο ότι αποσκοπούν στην αποδυνάμωση της Λυρικής Σκηνής και την ευκολότερη παράδοσή της στις «αγκάλες» των ιδιωτών. Ο πολιτισμός δεν είναι εμπόρευμα και αυτό το ξέρουν καλά οι άνθρωποι που τον υπηρετούν και οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να τον υπερασπιστούν.
Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Κυριακή 29 Μάρτη 2009

Μπαλάντα για έναν ερωτευμένο ξιφομάχο

Δεν είναι μια όπερα με την παραδοσιακή έννοια του όρου, ο «Σιρανό και Ρωξάνη» του Σταύρου Ξαρχάκου γι' αυτό και ο ίδιος προτιμά να το αποκαλεί «λυρικό ποίημα»

  • Δεν είναι μια όπερα με την παραδοσιακή έννοια του όρου, ο «Σιρανό και Ρωξάνη» του Σταύρου Ξαρχάκου γι’ αυτό και ο ίδιος προτιμά να το αποκαλεί «λυρικό ποίημα»
  • «Λυρικό ποίημα» προτιμά να αποκαλεί τη μουσική που έγραψε ο Σταύρος Ξαρχάκος για την πρώτη του, στην Ελλάδα, όπερα «Σιρανό και Ρωξάνη». Πρόκειται για την πασίγνωστη ιστορία του Γάλλου δραματουργού, παλικαρά και ξιφομάχου και βασίζεται στο ομότιτλο θεατρικό έργο του 1897 του Εντμόν Ροστάν. Θα τη δούμε και θα την ακούσουμε στην Εθνική Λυρική Σκηνή στις 5, 7, 8, 10 και 11 Απριλίου, σε συμπαραγωγή με το Αυτοκρατορικό Θέατρο της Κομπιένης της Γαλλίας.
    • Στους Γάλλους, άλλωστε, οφείλουμε όχι μόνο την παγκόσμια πρώτη της όπερας «Σιρανό και Ρωξάνη», αλλά και τη μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου. Ο εκλιπών Γάλλος σκηνοθέτης Πιερ Ζουρντάν ανέθεσε τη σύνθεση του έργου στον Ελληνα συνθέτη. Το 2000 οι δυο τους είχαν συνεργαστεί για το ανέβασμα της όπερας δωματίου «Ο επισκέπτης» στο θέατρο της Κομπιένης. Το λιμπρέτο υπέγραφε ο συγγραφέας Ερικ-Εμάνιουελ Σμιτ με ήρωα τον κορυφαίο ψυχολόγο Ζ. Φρόιντ και τον μυστηριώδη επισκέπτη του ένα βράδυ του 1938.
    • Ο Πιερ Ζουρντάν πρόλαβε πριν «φύγει» να δουλέψει και το λιμπρέτο του «Σιρανό ντε Μπερζεράκ» μαζί με τον Γάλλο Ζαν-Κλοντ Καριέρ, που είχε γράψει το σενάριο της ταινίας του Ραπενό με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ, αλλά και σεναριογράφο πολλών άλλων μεγάλων επιτυχιών («Βαλμόν», «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», «Η ωραία της ημέρας», «Σκοτεινό αντικείμενο του πόθου» κ.ά).
    • Το λυρικό ποίημα του Σταύρου Ξαρχάκου αποτελείται από 14 σκηνές. Η βασική πλοκή του θεατρικού του Ροστάν διατηρείται, αλλά παρουσιάζεται μέσα από την κινηματογραφική τεχνική των αναδρομών, προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις ενός λυρικού θεάματος. Περίπου το ένα τρίτο του κειμένου είναι πρόζα. Ο Σιρανό οφείλει να έχει όλη τη σβελτάδα και την ευελιξία ενός θεατρικού. Επομένως, ο Σταύρος Ξαρχάκος και ο Ζαν-Κλοντ Καριέρ δημιούργησαν ένα έργο δωματίου, που εστιάζει στην εσωτερική ζωή των τριών βασικών χαρακτήρων.

    Αυτή άλλωστε είναι και ιδιαιτερότητα της παράστασης. Η έντονη χρήση του θεατρικού λόγου (πρόζα), καθώς και η έλλειψη ορχηστρικής εισαγωγής, αριών, ντουέτων και χορωδιακών μερών, δύσκολα θα μπορούσε να διεκδικήσει τον όρο «όπερα». Γι’ αυτό άλλωστε και ο Σταύρος Ξαρχάκος το ονομάζει «λυρικό ποίημα», ένα μουσικό-θεατρικό έργο, στο οποίο η μουσική δεν υπερκαλύπτει το ποιητικό νόημα, αλλά απλά το υποστηρίζει. «Πρόκειται επομένως για ένα μεγάλων διαστάσεων τραγούδι-αφήγημα με θέμα έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, μια δίωρη μπαλάντα» σημειώνει ο μουσικολόγος Γιάννης Σαμπροβαλάκης.
      • Κι αν η ενασχόληση του Σταύρου Ξαρχάκου με την όπερα μας ξαφνιάζει, εκείνος θεωρεί ότι με αυτόν τον τρόπο επιστρέφει στο είδος που έδωσε τα πρώτα του εφηβικά μουσικά ερεθίσματα: το λυρικό τραγούδι. Αρχικά, όπως παραδέχεται, η δυσκολία της γλώσσας του σημαντικού αυτού έργου της γαλλικής φιλολογίας τον αποθάρρυνε. Ο άνθρωπος που του συμπαραστάθηκε και τον εμψύχωνε ήταν η σύντροφος της ζωής του, στην οποία και το έχει αφιερώσει.
      • «Το έργο ασχολείται με τον δικό του μοναδικό τρόπο με θέματα όπως το τι είναι ωραίο, τι άσχημο, τι ευγενές ή πώς γινόμαστε ολοκληρωμένοι άνθρωποι», εξηγεί ο σκηνοθέτης της παράστασης Ντέιβιντ Φρίμαν. «Το πλαίσιο της ιστορίας είναι ο πόλεμος. Ο Γαλλοϊσπανικός πόλεμος στη Φλάνδρα είναι εξαιρετικά μακρινός για τους περισσότερους θεατές σήμερα. Ωστόσο, χωρίς τον πόλεμο η ιστορία του Σιρανό θα ήταν πολύ διαφορετική…».
      • Την Ορχήστρα της ΕΛΣ θα διευθύνει ο ίδιος ο Σταύρος Ξαρχάκος. Τον Σιρανό ερμηνεύει ο Ματιέ Λεκροάρ, τη Ρωξάνη η Αν Μαργκερίτ Βερστέρ, τον Κριστιάν ο Ρεζίς Μενγκίς. Συμμετέχουν ακόμη οι: Μαρσιάλ Ντεφοντέν, Φιλίπ Λε Σεβαλιέ, Ζαν-Πιερ Ντεσέξ, Μαρί-Πασκάλ Λερουά κ.ά. και η Χορωδία της ΕΛΣ. Εισιτήρια προς 78, 68, 58, 48, 38, 28, 20 και 15 ευρώ προπωλούνται στα ταμεία της ΕΛΣ.
      • ΦΩΤΕΙΝΗ ΜΠΑΡΚΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 26/03/2009

      «Ρίτα»-«Παλιάτσοι» μιλούν για τη βία. Πρεμιέρα σήμερα για δύο όπερες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής

      «Ρίτα»-«Παλιάτσοι» μιλούν για τη βία

      • Η ενδοοικογενειακή βία, η οποία συχνά κρύβεται επιμελώς κάτω από την ομπρέλα του έγγαμου βίου, είναι το θέμα που συνδέει τις δύο όπερες «Ρίτα» του Γκαετάνο Ντονιτσέτι και «Παλιάτσοι» του Ρουτζέρο Λέονκαβάλο, που ανεβαίνουν σε ενιαία παράσταση στο θέατρο Ολύμπια, από την Εθνική Λυρική Σκηνή σήμερα καθώς και στις 22 και 24 Μαρτίου. Στην πρώτη όπερα, ο κακοποιημένος είναι ο σύζυγος, ο οποίος περνά τα πάνδεινα από την πληθωρική γυναίκα του Ρίτα, η οποία ανταποδίδει έτσι το ξυλοφόρτωμά της από τον πρώην σύζυγό της στον τωρινό, μέσα ωστόσο σε ένα εντελώς κωμικό περιβάλλον. Στους «Παλιάτσους» τα μοτίβα του γάμου και της καταπίεσης επαναλαμβάνονται, μόνο που εδώ προστίθενται γαργαλιστικά ο παράνομος έρωτας και η απιστία.

      Πρόκληση

      • Οι δύο όπερες ανεβαίνουν σε ημισκηνοθετημένη μορφή από τον Αλέξανδρο Ευκλείδη, ο οποίος αντιμετωπίζει ως πρόκληση το συγκεκριμένο τρόπο προσέγγισης των δύο έργων: «Στην κοινή παραγωγή της ‘‘Ρίτας’’ και των ‘‘Παλιάτσων’’ επιχείρησα να βρω εναλλακτικούς τρόπους σκηνικής αφήγησης, που να συνάδουν με τη σύμβαση της ημισκηνοθεσίας – μιας παράστασης δηλαδή που ανεβαίνει με λιγότερα ή με διαφορετικά μέσα. Μια ημισκηνοθετημένη παράσταση, από την οποία αφαιρούμε όλα τα στοιχεία στα οποία συνήθως καταναλώνουμε το μεγαλύτερο μέρος των δημιουργικών και οικονομικών πόρων μιας παραγωγής, μπορεί να φωτίσει διαφορετικά και απρόσμενα όσα έργα έχουμε μάθει να βλέπουμε πολυτελώς ενδεδυμένα».
      • Η μουσική διεύθυνση της παράστασης είναι του Ηλία Βουδούρη.ενώ τα σκηνικά υπογράφουν ο Σωτήρης Στέλιος και τα κοστούμια η Αλεξία Θεοδωράκη. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Μαρία Μητσοπούλου (Ρίτα), Αντώνης Κορωναίος (Μπέπε), Γιώργος Ματθαιακάκης (Γκασπάρο) και στους «Παλιάτσους» οι Βαγγέλης Χατζησίμος, Μάρθα Αράπη, Δημήτρης Πλατανιάς, Δημήτρης Σιγαλός, Διονύσης Σούρμπης.

      Info

      «Ρίτα»-«Παλιάτσοι» κοινή παράσταση

      -Θέατρο Ολύμπια (Ακαδημίας 59-61), από την Εθνική Λυρική Σκηνή.
      -20, 22, 24/3
      -Τιμές εισιτηρίων: €68, €58, €48, €38, €28, €20 Φοιτητικό €15
      – Τηλέφωνα ταμείου: 210 3612461, 210 3643725

      • ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Παρασκευή, 20.03.09

      Αλφι Μπόου: Τον έχασε η αυτοκινητοβιομηχανία, τον κέρδισε η όπερα

      • Συνέντευξη:  Αλφι Μπόου

      Μοιάζει κάπως σαν παραμύθι ή έστω σαν μια θαυμάσια εκδοχή του… british dream.

      Ο Βρετανός τενόρος χαμογελά με φόντο ένα ηλιόλουστο μεσογειακό τοπίο.

      Ο Βρετανός τενόρος χαμογελά με φόντο ένα ηλιόλουστο μεσογειακό τοπίο.

      • Ο Αλφι Μπόου, γεννημένος το 1973 στο Φλίτγουντ της βόρειας Αγγλίας, ήταν ο μικρότερος γιος μιας οικογένειας με 9 παιδιά. Στα 17 του δούλευε ήδη σε μια αυτοκινητοβιομηχανία ως βοηθός μηχανικού, με κύρια αποστολή να γυαλίζει τα καινούργια αυτοκίνητα. Για να ψυχαγωγεί τους συναδέλφους του τραγουδούσε άριες και αποσπάσματα από μιούζικαλ. Μια μέρα, όμως, έτυχε να τον ακούσει ένας από τους πελάτες, που διέκρινε το ταλέντο του και τον συμβούλευσε να περάσει από οντισιόν στην D’ Oyly Carte Opera Company. Η οντισιόν ήταν επιτυχής, όπως επιτυχής ήταν κι η οντισιόν που πέρασε αργότερα για να μπει στο Royal College of Music…

      Ετσι ο Μπόου δεν έγινε ποτέ μηχανικός αυτοκινήτων. Εγινε όμως γνωστός και πολυβραβευμένος τενόρος, με εμφανίσεις σε λυρικά θέατρα της χώρας του και των ΗΠΑ και με μία δισκογραφία που υποδέχτηκε πιο πρόσφατα το άλμπουμ «La Passione» (ΕΜΙ), όπου ερμηνεύει κλασικά ιταλικά τραγούδια.

      Κι αυτά, αλλά και άριες από γνωστές όπερες, περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα της μιας, μοναδικής και πρώτης του ελληνικής συναυλίας. Στις 7 Απριλίου, ο Αλφι Μπόου θα βρίσκεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Δεν θα είναι ωστόσο η πρώτη του επίσκεψη στην Ελλάδα. «Εχω έρθει πολλές φορές για διακοπές, αλλά ποτέ για παράσταση. Ανυπομονώ…», λέει μια ζεστή, «χαμογελαστή» φωνή απ’ την άλλη πλευρά της τηλεφωνικής γραμμής…

      • Επαιξε ρόλο και η τύχη στο ξεκίνημά σας;

      «Αναμφισβήτητα. Αργότερα δούλεψα βέβαια πολύ σκληρά. Στην αρχή όμως ήταν θέμα τύχης ότι συνάντησα στο σωστό timing, τους κατάλληλους ανθρώπους, που μου έδωσαν την κατάλληλη συμβουλή».

      • Στα 17 σας ήδη δουλεύατε…

      «Στη Βόρεια Αγγλία σε συμβουλεύουν να περάσεις πρώτα μια περίοδο πρακτικής, ώστε να αποφασίσεις συνειδητά αν ένας επαγγελματικός τομέας σε ενδιαφέρει ή όχι. Εγώ ήθελα να γίνω μηχανικός. Τελικά, βέβαια, μόνο αυτό δεν έγινα!»

      • Είχατε ήδη ανακαλύψει την όπερα;

      «Την ανακάλυψα πολύ μικρός (ο πατέρας μου άκουγε φανατικά τις ηχογραφήσεις του Ρίχαρντ Τάουμπερ), αλλά δεν έδειχνα και μεγάλο ενδιαφέρον. Μεγαλύτερος ξανάκουσα κάποιες όπερες και τότε επέστρεψαν όλες οι παιδικές μου αναμνήσεις. Από κείνη τη στιγμή άρχισα πραγματικά να ενδιαφέρομαι για την όπερα».

      • Δεν προέρχεστε πάντως από έναν τόπο με τέτοια παράδοση.

      «Ακριβώς. Στην Αγγλία, η κλασική μουσική δεν διδάσκεται καν στα σχολεία -αν και κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται στις βασικές γνώσεις».

      • Διάβασα ότι η πρώτη που εντόπισε το μουσικό σας ταλέντο ήταν η αδελφή σας.

      «Αλήθεια είναι. Η αδελφή μου με σύστησε σε μια ομάδα ερασιτεχνών τραγουδιστών κι εκείνοι μου πρότειναν να γίνω μέλος της χορωδίας τους. Μαζί τους πρωτοβγήκα δημοσίως σε σκηνή και ενθουσιάστηκα -εν μέρει γιατί στη χορωδία ήταν κι ένα κορίτσι που μου άρεσε πολύ και ήθελα να της ζητήσω να βγούμε. Δυστυχώς, αρνήθηκε!»

      • Για να σπουδάσετε στο Royal College of Music περάσατε από οντισιόν;

      «Ασφαλώς, και ήταν πολύ τρομακτική εμπειρία. Είχα αφάνταστο άγχος γιατί, πέρα από όλα τ’ άλλα, μέχρι τότε δεν είχα μάθει να διαβάζω μουσική. Θυμάμαι την πρώτη μου εντύπωση όταν πέρασα τις πόρτες του κολεγίου: ήταν υπέροχα, καθώς διαφορετικές μουσικές έφταναν από όλα τα σημεία του κτιρίου και δεκάδες σπουδαστές περνούσαν κρατώντας άλλος βιολί, άλλος φλάουτο. Αισθανόμουν βέβαια ότι ήμουν έξω απ’ τα νερά μου. Στην οντισιόν ευτυχώς τραγούδησα πολύ καλά. Οταν όμως με εξέτασαν στο τεχνικό μέρος, αυτό στο οποίο υστερούσα, δεν τα κατάφερα. Παρ’ όλα αυτά με δέχτηκαν κι εκεί πια έμαθα να διαβάζω μουσική. Μάθαινα πολύ γρήγορα κι όσο περισσότερη μουσική άκουγα, τόσο περισσότερο αναζητούσα καινούρια ερεθίσματα».

      • Είστε λοιπόν μια θαυμάσια εκδοχή του… βρετανικού ονείρου.

      «Κι όμως εξακολουθώ να δουλεύω σκληρά. Νομίζω μάλιστα ότι ένας λυρικός τραγουδιστής δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ να δουλεύει».

      • Ποιος είναι ο πιο αγαπημένος σας ρόλος στην όπερα;

      «Ενας από τους πιο αγαπημένους μου ρόλους -που τον έχω μάλιστα ερμηνεύσει αρκετές φορές- είναι του Ροδόλφου, στην «Μποέμ» του Πουτσίνι. Ενας άλλος είναι του Αλμπέρτ Χέρινγκ από την ομώνυμη όπερα του Μπέντζαμιν Μπρίτεν. Κι ένας ακόμα, για τον οποίο ανυπομονώ (γιατί τον είχα διδαχτεί στο Royal College και είχα ασχοληθεί καιρό μ’ αυτόν) είναι ο Αλφρέντο, στην Τραβιάτα. Θα τον ερμηνεύσω για πρώτη φορά για τη National Opera στο τέλος του χρόνου».

      • Υπάρχουν ρόλοι σε καινούργια ή και σύγχρονα μουσικά έργα που θα ενδιέφεραν έναν νέο τενόρο; Η όπερα επιβιώνει;

      «Η όπερα, όσο κι αν κάποιοι προβλέπουν ότι θα εξαφανιστεί, είμαι σίγουρος ότι θα επιβιώσει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο είδος μουσικής. Πάντα κάπου στον κόσμο θα ερμηνεύεται. Υπάρχουν και πολλά καινούργια έργα που γράφονται. Εκπληκτικές όπερες, πρωτότυπες και πολύ διαφορετικές, έχει γράψει π.χ. ο Τζον Ανταμς. Και υπάρχουν κι ακόμα πιο νέοι συνθέτες, που καμιά φορά γράφουν για νέους ερμηνευτές -εγώ βέβαια δεν συμπεριλαμβάνομαι πια σ’ αυτούς τους τελευταίους».

      • Η ποπ κουλτούρα έχει εισβάλει στον κόσμο της όπερας. Παίζει πια ρόλο η εξωτερική εμφάνιση, το μάρκετινγκ. Εσείς τι λέτε;

      «Συμφωνώ ότι έχει ασκήσει τεράστια επίδραση στην όπερα. Εχει ελαφρώς παραγίνει, π.χ. ο τρόπος που διαχειρίζονται ορισμένοι καλλιτέχνες τη διασημότητά τους, γιατί καταλήγουν κι αυτοί και το κοινό τους να ασχολούνται περισσότερο με οτιδήποτε άλλο παρά με τη μουσική αυτή καθεαυτή. Πιστεύω ότι η μουσική έρχεται και οφείλει να έρχεται πάντα πρώτη. Επίσης απεχθάνομαι το cross-over: είμαι μέχρι ενός σημείου περίεργος όταν αφορά αυστηρά το πεδίο της κλασικής μουσικής και μόνον. Δεν μου αρέσει όμως καθόλου όταν ένας λυρικός τραγουδιστής προσπαθεί να ερμηνεύσει ποπ».

      • Γιατί;

      «Γιατί δημιουργείται σύγχυση στο κοινό και ως προς το τι είναι κλασική μουσική και ως προς το τι είναι λυρικός ερμηνευτής».

      • Από τους πρώτους που φλέρταραν με την ποπ κουλτούρα ήταν οι τρεις τενόροι -ο Παβαρότι ιδιαίτερα.

      «Ναι, αλλά δεν έκαναν ποτέ συμβιβασμούς ως προς τη μουσική. Δεν άρχισαν στα κονσέρτα τους να λένε ποπ. Αριες έλεγαν. Ακόμα κι όταν ερμήνευαν π.χ. αποσπάσματα από το «West Side Story», το έκαναν με τον δικό τους τρόπο. Τα τελευταία χρόνια ο Παβαρότι -τον οποίο θαύμαζα απεριόριστα- συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως οι U2 ή η Ανι Λένοξ. Είχε όμως ήδη πίσω του μια σπουδαία 40ετή καριέρα και ήταν πια ένας καθιερωμένος, σπουδαίος λυρικός τραγουδιστής. Μπορούσε πλέον να αποφασίσει τι άλλο θέλει να κάνει. Αλλά και ό,τι τραγούδησε με αυτούς τους καλλιτέχνες, ήταν προσαρμοσμένο στη φωνή και στις δυνατότητές του».

      • Σας αρέσουν κι εσάς οι καντσονέτες ή τα οπερετικού τύπου τραγούδια όπως το «Caruso» του Ντάλα, αν κρίνουμε από τις επιλογές σας στον τελευταίο σας δίσκο («Passione»)…

      «Είναι μια δουλειά που την απόλαυσα εξαιρετικά. Εξαρχής ήθελα να επιτύχω την αναδημιουργία της μουσικής απλότητας αυτών των τραγουδιών και να διατηρήσω την ερμηνεία λιτή -άλλοτε μόνο πιάνο-φωνή, άλλοτε μόνο βιολί-φωνή. Θα ήταν υπέροχο αλλά… οι δισκογραφικές εταιρείες έχουν τη δική τους άποψη για ένα δίσκο. Κάποιες αποφάσεις ή επιλογές σου δεν συμπίπτουν με αυτό που θέλει η εταιρεία, κι έτσι καμιά φορά αναγκάζεσαι να κάνεις ένα βήμα πίσω. Οπως και να ‘χει, το τελικό αποτέλεσμα με ικανοποίησε πολύ: συμπεριλήφθηκαν τελικά πολλά τραγούδια που λατρεύω και ήθελα να τα πω -αν και δεν τα ήθελε η εταιρεία. Εγινε αμοιβαίος συμβιβασμός».

      • Τι άλλο εύχεστε για εσάς;

      «Προσπαθώ να μην κάνω μακρόπνοα σχέδια. Θα εγκατέλειπα και αύριο την εμπορική πλευρά αυτής της δουλειάς, εάν μου δινόταν η ευκαιρία να εμφανίζομαι μόνιμα σε μία όπερα, να συγκεντρωθώ στις σκηνικές παραγωγές διευρύνοντας το ρεπερτόριό μου και να καλλιεργήσω τις σχέσεις μου με τα σπουδαία λυρικά θέατρα του κόσμου. Περισσότερο από οτιδήποτε μού αρέσει να τραγουδώ ζωνταντά μπροστά στο κοινό. Αυτό είναι το μεγάλο πάθος μου».

      Οι άνθρωποι χάνουν δουλειές και σπίτια. Τη δισκογραφία θα θρηνούμε;
      • Πώς βλέπετε γενικά τη δισκογραφία;

      «Νομίζω ότι άλλαξε. Κατέβασε τον πήχυ. Είναι λίγο ανεύθυνη ως προς το τι πρέπει να εκδώσει και τι όχι. Πολλοί από τους δισκογραφικούς ιθύνοντες δεν έχουν ιδέα από μουσική. Μπορεί να είναι μεγάλοι επιχειρηματίες αλλά ό,τι κάνουν αφορά επιχειρήσεις, λεφτά και δυστυχώς όχι τη μουσική».

      • Τι δισκογραφικό μέλλον, όμως, μπορεί να έχει ένας σύγχρονος λυρικός τραγουδιστής σε μια τέτοια δισκογραφία που περνάει και κρίση;

      «Εγώ τουλάχιστον προσπαθώ να μην κοιτώ βαθιά κι απόλυτα στην κρίση -άλλωστε, πάντα, κάποιο σημείο του κόσμου περνάει μία μεγάλη οικονομική κρίση. Κι ύστερα η δισκογραφική κρίση δεν είναι τίποτα μπροστά σε άλλα προβλήματα -άνθρωποι χάνουν τη δουλειά ή το σπίτι τους. Το να κάνεις ένα δίσκο δεν είναι θέμα επιβίωσης. Ακόμα κι αν κατέρρεε πλήρως η δισκογραφία, εγώ θα μπορούσα να τραγουδώ παντού».

      **Εισιτήρια προπωλούνται ήδη στα ταμεία του Μεγάρου Μουσικής και στοιχίζουν 85, 45, 35, 25 ευρώ και 15 ευρώ το φοιτητικό.*

      • , Ελευθεροτυπία, Σάββατο 21 Μαρτίου 2009

      «Οχι» στο κλείσιμο της οπερέτας

      • «Ο πολιτισμός είναι κοινωνικό αγαθό» διαδήλωσαν χτες οι εργαζόμενοι της Λυρικής Σκηνής
      • Στο «Ακροπόλ», χτες το μεσημέρι, μόλις είχε ολοκληρωθεί η παράσταση όπερας για παιδιά «Ο τσάρος Σαλτάν, η όμορφη τσαρέβνα και ο μαγεμένος κύκνος» και εκατοντάδες μαγεμένοι λιλιπούτειοι θεατές από σχολεία της Αθήνας συγκεντρώνονταν στην έξοδο του θεάτρου για το δρόμο της επιστροφής. Λίγο αργότερα, από το ίδιο σημείο, ξεκινούσε η πορεία διαμαρτυρίας προς το ΥΠΠΟ των εργαζόμενων της Λυρικής Σκηνής, που αντιδρούν στην πρόθεση της διοίκησης της ΕΛΣ, να κλείσει τη «Νέα Σκηνή» (όπως και η παιδική όπερα στεγάζεται στο «Ακροπόλ» και παρουσιάζει παραστάσεις ελληνικής οπερέτας) και να συρρικνώσει γενικότερα τη Λυρική.
      • «»Οχι» στο κλείσιμο της οπερέτας – Ο πολιτισμός είναι κοινωνικό αγαθό» έγραφε το πανό των συγκεντρωμένων, οι οποίοι παράλληλα με την έντονη ανησυχία τους για το μέλλον του μοναδικού λυρικού θεάτρου της χώρας μας, υπογράμμισαν την απόφασή τους να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Την κινητοποίηση διοργάνωσαν τα σωματεία Χορωδών, Χορευτών, Πρωταγωνιστών, Τεχνικού – Βοηθητικού και λοιπού προσωπικού, Συντελεστών και Διοικητικών υπαλλήλων και η Ορχήστρα του «Ακροπόλ». Στο πλευρό των εργαζομένων, οι βουλευτίνες του ΚΚΕ, Λίλα Καφαντάρη και Σοφία Καλαντίδου, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος, ΣΕΗ, ΠΜΣ κ.ά. Νωρίτερα, αντιπροσωπεία της ΠΟΘΑ συναντήθηκε με τον καλλιτεχνικό διευθυντή της ΕΛΣ, Τζ. Πάκορ, στον οποίο τόνισε την απόφαση Ομοσπονδίας και σωματείων να μην δεχτούν το κλείσιμο του «Ακροπόλ» και κανενός είδους συρρίκνωση. Παράλληλα, η ΠΟΘΑ έχει ζητήσει συναντήσεις για το θέμα με τη διοίκηση της ΕΛΣ και το ΥΠΠΟ.
      • Τη συμπαράσταση του ΚΚΕ μετέφερε στους εργαζόμενους η Λ. Καφαντάρη, τονίζοντας την αναγκαιότητα στήριξης της Λυρικής. Πληροφόρησε ότι η Επίκαιρη Ερώτηση του ΚΚΕ προς τον υπουργό Πολιτισμού σχετικά με την απαξίωση και συρρίκνωση της ΕΛΣ, που ήταν να συζητηθεί σήμερα, αναβάλλεται μετά από αίτημα του υπουργού, προκειμένου να ενημερωθεί για το θέμα. Υπενθυμίζουμε ότι το ΚΚΕ ρωτά τον υπουργό «ποια άμεσα και συγκεκριμένα μέτρα θα πάρει για τη διασφάλιση της λειτουργίας, την αναβάθμιση και την ανάπτυξη της ελληνικής οπερέτας και συνολικά της Εθνικής Λυρικής Σκηνής».