Ρούσαλκα: θυελλώδης πρεμιέρα στη Λυρική!

Σε πανελλήνια πρώτη και σε συμπαραγωγή με την Όπερα της Νίκαιας, η Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσίασε στις 6 Μαρτίου τη Ρούσαλκα του Αντονίν Ντβόρζακ. Η Γαλλίδα σκηνοθέτις Μαριόν Βάσσερμαν επεχείρησε μία τολμηρότατη ανάγνωση του έργου, περικόπτοντας μόνον ελάσσονες σκηνές στη Β’ και Γ’ πράξη.

Δεδομένου ότι η Ρούσαλκα δεν είναι απλά ένα λυρικό παραμύθι, η Βάσερμαν εστίασε αποκλειστικά στην ψυχολογική προσέγγιση του κειμένου. Η δράση ξεκινά με ένα θεατρικό ανέβασμα του έργου -θέατρο μέσα στο θέατρο- σε ανάκτορο του Λουδοβίκου Β’ της Βαυαρίας (Πρίγκιπας). Σταδιακά ο Πρίγκιπας από θεατής ανάγεται σε πρωταγωνιστή… ταυτιζόμενος με τη Ρούσαλκα! Η από σκηνής φυσική «απαλοιφή» της Ρούσαλκας αναπληρώνεται από τη δεσπόζουσα ψυχολογική/συμβολική παρουσία της: η Ρούσαλκα-νεράιδα, σύμβολο της γυναίκας του ύστερου 19ου αιώνα που εκφράζει επιθυμία για ερωτική ολοκλήρωση, υποκαθίσταται από τον Πρίγκιπα-Ρούσαλκα, που συνειδητοποιεί, αντιμάχεται τη λανθάνουσα ομοφυλοφιλία του! Η όψη της παράστασης έφερε εμφανείς επιρροές από τον κινηματογραφικό Βισκόντι. Στο λιτό, πλην ανεπαρκώς φωτισμένο, σκηνικό κυριαρχούσαν οι καθρέφτες, ως ανακλαστήρες των μύχιων συναισθημάτων και των εσωτερικών αλλαγών του ήρωα. Την ατμόσφαιρα στήριξαν σωστά τα κοστούμια εποχής. Συνολικά, μία σκηνοθετική πρόταση με υψηλότατο βαθμό δυσκολίας, απευθυνόμενη σε «ψαγμένο» κοινό…

Από μουσικής απόψεως, η παράσταση υπήρξε αντάξια οποιασδήποτε μεγάλης διεθνούς οπερατικής σκηνής. Ευτύχησε να στηριχθεί σε ένα εξαιρετικό πρωταγωνιστικό τρίο, που τραγούδησε με αλάνθαστη γλωσσική και υφολογική πιστότητα. Περισσότερο δραματική παρά λυρική, η Ρούσαλκα της Νατάλιας Ουσάκοβα συγκίνησε, αν και το ηχόχρωμα της φωνής πρόβαλε αρκετά μεστό. Ο Πρίγκιπας του Πάβελ Τσέρνοχ, σκηνικά πειστικότατος, με εύπλαστη, υγιή φωνή, ενσάρκωσε ιδανικά την σκηνοθετική άποψη. Ανώτερη όλων, η συγκλονιστική Ντενίσα Χαμάροβα που επωμίσθηκε τους ρόλους της Γέζιμπαμπα και της Ξένης Αρχόντισσας αντιδιαστέλλοντάς τους πλήρως, με αψεγάδιαστη φωνητική αρτιότητα και υπέρκομψη σκηνική παρουσία. Κουρασμένος ήχησε ο Βόντνικ του Γεβγκένι Σόκαλο, πολύ καλό το τρίο των δρυάδων (Σόλοβι, Μαρκέτου, Βουδουράκη). Μεγάλος θριαμβευτής της βραδιάς αναδείχθηκε η Ορχήστρα της ΕΛΣ, υπό την εμπνευσμένη διεύθυνση του Γιάροσλαφ Κίζλινκ. Ο Σλοβάκος αρχιμουσικός ανέδειξε κάθε λεπτομέρεια της πλούσιας ενορχήστρωσης, εξασφαλίζοντας πρωτοφανή ροή στην αφήγηση και χρωματίζοντας κάθε πτυχή του έργου, από τα λυρικά ξέφωτα μέχρι τα δραματικά ξεσπάσματα. Ικανοποιητική η παρουσία χορευτών και χορωδών της ΕΛΣ.

Η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, πλην αμφιλεγόμενη, παραγωγή έγινε δεκτή με ενθουσιώδη χειροκροτήματα και εντονότατες αποδοκιμασίες: δείγμα υγείας, αναμφίβολα, κάθε ζωντανού οργανισμού. Σε κάθε περίπτωση, η Λυρική οφείλει να επιμείνει στην εξερεύνηση του τόσο παραμελημένου κεντροευρωπαϊκού ρεπερτορίου, αν και η πρώτη γνωριμία του ευρέος κοινού με τέτοια αριστουργήματα ενδείκνυται να γίνεται μέσα από λιγότερο ακραία ανεβάσματα! [ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, Τρίτη, 10 Μαρτίου, 2009]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: