Το φιλί της Λυρικής

  • Δεν με πείραξε το ομοφυλοφιλικό φιλί στην παράσταση της όπερας του Ντβόρζακ «Ρούσαλκα» στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Δεν με ενόχλησαν τα γιούχα και οι αντιδράσεις των θεατών. Ούτε θεώρησα εξαιρετική κοινωνική αντίδραση την κινητοποίηση ακτιβιστών για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Ολα αυτά είναι «επεισόδια» κατάλληλα για τα δελτία ειδήσεων των οκτώ. Αλίμονο αν στις μέρες μας, που γίνονται γάμοι ομοφυλοφίλων, που συζητείται διεθνώς το θέμα της υιοθεσίας παιδιών από γονείς του ίδιου φύλου, και που οι ομοφυλόφιλοι, τουλάχιστον στις δυτικές κοινωνίες, έχουν πάρει τη θέση τους (παρά τον υποφώσκοντα ρατσισμό), αλίμονο λοιπόν αν κρίναμε ένα θέαμα με τέτοια κριτήρια. Αλλωστε τα παιχνίδια των φύλων και της ταυτότητας είναι ένα στοιχείο καταγωγής της όπερας, όπως δείχνει όλη η παράδοση των καστράτων τραγουδιστών ή των ανδρικών ρόλων που ερμηνεύονται από γυναικείες φωνές. (Υπάρχει πιο λεσβιακό ζευγάρι απ΄ αυτό του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας στην όπερα του Μπελίνι «Καπουλέτοι και Μοντέκοι», όπου ο Ρωμαίος είναι μετζοσοπράνο;)
  • Εκείνο που με ενόχλησε στην παράσταση της Λυρικής ήταν το… φιλί της ορχήστρας, δηλαδή το φιλί της προδοσίας προς την όπερα, προς την τέχνη και γενικότερα προς την ελευθερία της τέχνης και του δημιουργού. Είναι γνωστό ότι η ορχήστρα της Λυρικής με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της διένειμε στους θεατές πριν από την παράσταση ένα τρυκ, ένα είδος προκήρυξης με την οποία εξέφραζε τη διαφωνία της για τη σκηνοθεσία. Προκατέλαβε έτσι τους θεατές, δίνοντάς τους τη στήριξη να αντιδράσουν αρνητικά, σχεδόν πειθαναγκάζοντάς τους. «Οπως θα διαπιστώσετε παρακολουθώντας την παράσταση, η συγκεκριμένη σκηνοθετική απόδοση, εκτός του ότι αλλοιώνει το λιμπρέτο, προσδίδει στον κεντρικό ήρωα του έργου ομοφυλοφιλικές τάσεις με ακραίες σκηνές, κάτι για το οποίο διαμαρτυρηθήκαμε εγγράφως στη Διοίκηση της ΕΛΣ».
  • Ολη η σύγχρονη δημιουργία στηρίζεται στην ελευθερία της άποψης του καλλιτέχνη. Είτε είναι ο καλλιτέχνης που δημιουργεί μόνος του στο εργαστήριό του, είτε είναι ο συγγραφέας που γράφει στο στούντιό του, είτε είναι ο σκηνοθέτης που έχει ένα σκηνοθετικό όραμα, μια άποψη, είτε είναι ο μαέστρος που θέλει να ερμηνεύσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την παρτιτούρα. Βλέπουμε, ακούμε και κρίνουμε απόψεις και οπτικές, ερμηνευτικές προτάσεις που σφραγίζονται από έναν άνθρωπο. Τις επικροτούμε, τις απορρίπτουμε, τις γιουχάρουμε. Είναι δικαίωμά μας. Αλλά δεν είναι δικαίωμα μέλους μιας ορχήστρας, του ηθοποιού ενός θιάσου να ζητήσει από τον σκηνοθέτη να μην εφαρμόσει την άποψή του, και πολύ περισσότερο να τη λογοκρίνει. Αυτό είναι φασισμός.
  • Το κείμενο του Διοικητικού Συμβουλίου δεν έχει όμοιό του. Για συγκρίσεις πρέπει να ψάξουμε στα χρονικά του πιο καταθλιπτικού σοσιαλιστικού ρεαλισμού, στην ΕΣΣΔ, εκεί όπου ο πόλεμος κατά της γνώμης είχε επίσης σχέση και με την εξόντωση ανθρώπων, των διαφωνούντων. Θα ήταν πιο τίμιο για το Διοικητικό Συμβούλιο της Ορχήστρας της Λυρικής, δηλαδή τους συνδικαλιστές, να εισηγηθούν μια και καλή την… κολεκτιβική σκηνοθεσία.
  • Νίκος Μπακουνάκης | ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 13 Μαρτίου 2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: