Archive for Απρίλιος 2009

Εξαιρετική ερμηνεία από την Αγνή Μπάλτσα στη Βιέννη

«Άρωμα Ελλάδας» σκόρπισε η διεθνούς φήμης μεσόφωνος Αγνή Μπάλτσα, η Ελληνίδα με την αγγελική φωνή, όπως την αποκαλούσε ο αξέχαστος Χέρμπερτ φον Κάραγιαν στην αρχή ακόμη της λαμπρής σταδιοδρομίας της, ερμηνεύοντας χθες βράδυ στο ξακουστό «Τεάτερ αν ντερ Βιν» της Βιέννης ελληνικά τραγούδια, σε ένα δίωρο πρόγραμμα, για το οποίο απέσπασε τις ενθουσιώδεις επευφημίες των εκατοντάδων παρευρισκομένων φιλόμουσων Βιεννέζων.

Συνοδευόμενη στο πιάνο από τον «πολύ εξαιρετικό», όπως τον αποκάλεσε η ίδια, πιανίστα Αχιλλέα Βάστορ, η μεγάλη Ελληνίδα καλλιτέχνις ερμήνευσε γνωστές επιτυχίες των Ελλήνων συνθετών Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Σταύρου Ξαρχάκου, Βασίλη Τσιτσάνη και Σπύρου Περιστέρη.

Οι δυο τους δημιούργησαν μοναδική ατμόσφαιρα με τους ήχους και τους ρυθμούς ενός «χασάπικου, χασαποσέρβικου, ζεϊμπέκικου ή ρεμπέτικου» σε ένα θέατρο όπως το «Τεάτερ αν ντερ Βιν», που μαζί με την Κρατική και τη Λαϊκή Όπερα της Βιέννης είναι τα τρία ξακουστά λυρικά θέατρα της αυστριακής πρωτεύουσας.

Με εκδηλώσεις θαυμασμού και επευφημώντας με παρατεταμένα χειροκροτήματα, το κοινό επανέφερε την Αγνή Μπάλτσα επανειλημμένα στη σκηνή μετά το τέλος του προγράμματος ζητώντας επιπλέον τραγούδια.

«Είμαι υπερήφανη που μου δόθηκε η ευκαιρία να ξανατραγουδήσω πάλι αυτά τα τραγούδια τα οποία είναι η μεγάλη κληρονομιά μας», δήλωσε μετά την εντυπωσιακή βραδιά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ στη Βιέννη η Αγνή Μπάλτσα, προσθέτοντας χαρακτηριστικά: «Βέβαια είμαι πολύ αυθάδης που τολμώ να πω τραγούδια όπως είναι »Η αρχόντισσα», αλλά νομίζω πως ο κόσμος καταλαβαίνει τι λέμε και αυτό είναι πολύ σημαντικό».

Όπως ανέφερε η διάσημη Ελληνίδα μεσόφωνος, σχεδιάζει το πρόγραμμα αυτό, που πριν από πολλά χρόνια είχε ερμηνεύσει στη Βιέννη με την ορχήστρα του Σταύρου Ξαρχάκου, να το παρουσιάσει τα επόμενα χρόνια, πάντα συνοδευόμενη από τον «εξαιρετικό, πολύ εξαιρετικό» πιανίστα Αχιλλέα Βάστορ, σε μια σειρά ευρωπαϊκών πόλεων, στο επόμενο διάστημα σε Γκρατς, Λιντς, Μόναχο και Όπερα της Ζυρίχης.

Γεννημένη στη Λευκάδα, η Αγνή Μπάλτσα θεωρείται σήμερα η «σπουδαιότερη δραματική μεσόφωνος της εποχής μας», κάτι που της είχε αναγνωρίσει ο ίδιος ο μεγάλος μαέστρος του 20ού αιώνα, Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, από τα πρώτα ακόμη χρόνια της μακρόχρονης συνεργασίας τους.

Με λαμπρές αρχικές σπουδές στη Μουσική Ακαδημία Αθηνών, η Αγνή Μπάλτσα ολοκλήρωσε τις σπουδές της με την «Υποτροφία Μαρία Κάλλας» στο Μόναχο και στη Βιέννη, στην οποία έμελε να διαπρέψει αργότερα ως κορυφαία πρωταγωνίστρια για ολόκληρες δεκαετίες και να ανακηρυχθεί επίτιμο μέλος της φημισμένης Κρατικής Όπεράς της.

Μετά το ντεμπούτο της στην Όπερα της Φρανκφούρτης, ακολούθησε πολύ γρήγορα η μετάκληση της Αγνής Μπάλτσα στις μεγάλες όπερες του Βερολίνου, της Βιέννης, του Μιλάνου, του Μονάχου, της Νέας Υόρκης, του Σικάγου κ.α., στις οποίες εξακολουθεί και σήμερα να παρουσιάζει το πλούσιο ρεπερτόριό της, το οποίο έχει ηχογραφήσει σε δίσκους με αρχιμουσικούς όπως ο Κάραγιαν, ο οποίος στο πλαίσιο της δεκαπενταετούς συνεργασίας τους σφράγισε τη σταδιοδρομία της, Μπεμ, Μπέρνσταιν, Μούτι, Σινόπολι, Οζάβα, Μάαζελ, Ντέιβις, Αμπάντο.

Τακτική πρωταγωνίστρια ήδη από το 1970 στα ξακουστά Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, έχει βρεθεί με συναυλίες της σε σχεδόν όλες τις χώρες της Ευρώπης, στις ΗΠΑ, στη Λατινική Αμερική, στην Ιαπωνία, ενώ, πέρα από το κλασικό ρεπερτόριο, μεγάλη απήχηση βρήκαν και οι συναυλίες με τα «Τραγούδια της Πατρίδας μου» υπό τη διεύθυνση του Σταύρου Ξαρχάκου.

Η Αγνή Μπάλτσα έχει τιμηθεί με δεκάδες διεθνή Βραβεία και Διακρίσεις, είναι επίτιμο μέλος της Κρατικής Όπερας Βιέννης και μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.

Ο πιανίστας Αχιλλές Βάστορ γεννήθηκε στην Αθήνα, στο Ωδείο της οποίας και κοντά στις Ασπασία Κανελάκου και τη Μαρία Ρώτα ολοκλήρωσε το 1996 με άριστα τις σπουδές πιάνου, για να συνεχίσει τα επόμενα τρία χρόνια κοντά στο Βλαντίμιρ Κράνιεφ στο Αννόβερο της Γερμανίας. Ο ίδιος διαθέτει ευρύτατο ρεπερτόριο ως σολίστ κλασικής και σύγχρονης μουσικής, όπως και έργων Ελλήνων συνθετών. Ως σολίστ έχει συνεργαστεί επανειλημμένα με τη Συμφωνική Ορχήστρα Αθηνών και συμμετέχει στην Ορχήστρα Σταύρου Ξαρχάκου. [www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ]

Advertisements

Στη φονταμενταλιστική κόλαση του Κρόμγουελ

  • Το ευρηματικό σκηνικό, ασυνήθιστα μακρόστενου σχήματος, και η καλαίσθητη σκηνοθεσία έκαναν το οπτικό μέρος αναμφίβολα ισχυρό χαρτί των «Πουριτανών» της Λυρικής Σκηνής. Το ακρόαμα σκόνταψε όχι στον τενόρο Μπράιαν Ιμελ, που δεν διέθετε τις θρυλικές υψηλές νότες του Αρτούρο, αλλά στις Χορωδία και Ορχήστρα της ΕΛΣ, που δεν ανταποκρίθηκαν στις μπελίνειες απαιτήσεις. Εναν από τους ακρογωνιαίους λίθους του μπελ-κάντο επέλεξε για να δοκιμαστεί εφ’ όλης της ύλης η ΕΛΣ, ανεβάζοντας τους «Πουριτανούς» του Μπελίνι σε συμπαραγωγή με την Οπερα της Ολλανδίας και το Μεγάλο Θέατρο της Γενεύης.

Η Κουβανέζα υψίφωνος Εγκλίζ Γκουτιέρες (Ελβίρα) και ο Αμερικανός τενόρος Μπράιαν Ιμελ (Αρτούρο) υπό το βλέμμα της πουριτανικής, τυραννικής κοινωνίας

Η Κουβανέζα υψίφωνος Εγκλίζ Γκουτιέρες (Ελβίρα) και ο Αμερικανός τενόρος Μπράιαν Ιμελ (Αρτούρο) υπό το βλέμμα της πουριτανικής, τυραννικής κοινωνίας

Παρακολουθήσαμε τη δεύτερη παράσταση (27/4) αποκομίζοντας έντονα διιστάμενες εντυπώσεις, δίχως αυτό να ακυρώσει τη μέγιστη απόλαυση από το γεγονός ότι είχαμε ξανά την ευκαιρία να ακούσουμε και να δούμε σκηνικά ανεβασμένη αυτή την ιδιαίτερα απαιτητική όπερα.

Το οπτικό μέρος υπήρξε αναμφίβολα ισχυρό χαρτί της παραγωγής, συνδυάζοντας αβίαστα τη σύγχρονη αποκωδικοποίηση του δράματος με τον συμβατικό ιστορισμό του ποιητικού κειμένου. Εστιάζοντας σωστά στον προφανή δραματουργικό άξονα της όπερας, την τραγική αντιπαράθεση έρωτα και πολιτικοθρησκευτικού φονταμενταλισμού, ο Ελληνοϊσπανός σκηνοθέτης Φρανθίσκο Νεγκρίν υπηρέτησε άριστα το σκυθρωπό αριστούργημα του Μπελίνι. Η κλασικά ημιαφαιρετική πρότασή του διέθετε επική πνοή, ήταν βαθύτατα λυρική, καλαίσθητη, δομημένη με αδρές γραμμές και επεξεργασμένη σε βάθος λεπτομέρεια.

Το ευρηματικό σκηνικό της Ες Ντέλβιν, όπου κυριαρχούσαν τόνοι του γκρίζου, λειτούργησε ως ευαίσθητο αντηχείο στις διαθέσεις της μουσικής. Ξαφνιάζοντας με την κινητικότητά του και την εύστοχη υιοθεσία ασυνήθιστα μακρόστενου σχήματος, συνίστατο σε μια μακρά ακολουθία από κυλιόμενα, κλειστοφοβικά μεταλλικά κελιά με λιγοστές φυγές. Κυρίαρχο μοτίβο, η ανάγλυφη γραφή Μπράιγ σφράγιζε κάθε επιφάνεια συμβολίζοντας την τυραννική κυριαρχία του φονταμενταλιστικού λόγου· μόνον στην γ’ πράξη, στις λιγοστές στιγμές ευτυχίας των εραστών που ξανασμίγουν, ο δικός τους -επιτέλους ερωτικός- λόγος κατακλύζει αίφνης ολόκληρο τον ορίζοντα της σκηνής! Λιτά, καλοφτιαγμένα κοστούμια εποχής (Λουί Ντεζιρέ), υποβλητικοί, λεπτής ευαισθησίας φωτισμοί (Μπρούνο Πόετ) και θαυμαστής οικονομίας χορογραφία κινήσεων συμπλήρωσαν τη ρέουσα σκηνική αφήγηση.

Οσον αφορά το ακρόαμα, τα πράγματα πρόβαλαν άνισα, όμως όχι για τους αναμενόμενους λόγους. Κάθε παραγωγή των «Πουριτανών» εξαρτάται από το κουαρτέτο των βασικών πρωταγωνιστών που πρέπει να είναι σκηνικά και μουσικά ισάξιοι. Ο ανερχόμενος Αμερικανός τενόρος Μπράιαν Ιμελ ασφαλώς απογοήτευσε όσους περίμεναν διακαώς να ακούσουν τις γνωστές, σημειακές στρατοσφαιρικές αναρριχήσεις. Η αυτονόητη ένσταση, πως δίχως Αρτούρο ικανό να δώσει τις μετρημένες, θρυλικές υψηλές νότες δεν ανεβάζει κανείς «Πουριτανούς», δύσκολα σηκώνει αντίρρηση! Ομως, κατά τα άλλα -που δεν είναι ούτε λίγα ούτε αυτονόητα- τραγούδησε εξαίρετα συνεισφέροντας σε μια απολύτως ισορροπημένη διανομή. Ηδύφωνο, εύπλαστο, τεχνικά σωστό, διαποτισμένο από ευγενές συναίσθημα το μπελίνειο τραγούδι του μας χάρισε μοναδικές στιγμές.

Απέναντί του, η Κουβανέζα υψίφωνος Εγκλίζ Γκουτιέρες ενσάρκωσε μια Ελβίρα εύθραυστη και τρομαγμένη. Αν και ενίοτε λίγο αμέτοχο, το δικό της τραγούδι υπήρξε ιδανικά μπελκαντίστικο: τεχνικά άψογο και τελειοθηρικά πλασμένο, αφειδώλευτα εμπλουτισμένο με άριστα δοσμένες εξάρσεις λαμπερής, στιλιστικά ενημερωμένης δεξιοτεχνίας. Το πρωταγωνιστικό τετράγωνο συμπλήρωσαν με βαρύνουσες σκηνικές παρουσίες και ωραίες, μεστές φωνητικές συμμετοχές ο υποβλητικός Ούγγρος βαθύφωνος Μπάλιντ Σάμπο (Τζόρτζιο), τον οποίο ο Νεγκρίν σκηνοθέτησε εύστοχα ως κυνικό, ημιπαράφρονα μεγαλοεκμεταλλευτή, και ο Ιταλός βαρύτονος Τζόρτζιο Καοντούρο, που πρόσφερε ένα σπαρακτικό, οδυνηρά πικρό πορτρέτο τού διπλά άτυχου Ρικάρντο. Η μεσόφωνος Ειρήνη Καράγιαννη έδωσε στον σύντομο ρόλο της Βασίλισσας Ενρικέτας τη δέουσα βαρύτητα. Αξιοπρεπείς ως Βάλτον και Μπρούνο ήσαν ο Τάσος Αποστόλου και ο Φίλιππος Δελλατόλας αντίστοιχα.

Οι συμπαραγωγές ανεβάζουν τον πήχυ

Μείζον πρόβλημα ήταν η απόδοση της Χορωδίας και της Ορχήστρας της ΕΛΣ, τις οποίες διηύθυνε ο Ουκρανός Αντρί Γιουρκέβιτς. Ο Μπελίνι δεν ζητεί «ωραίο τραγούδι» μόνον από τους τραγουδιστές, αλλ’ επίσης από την ορχήστρα και τη χορωδία, κάτι που τα σύνολα της ΕΛΣ δεν διαθέτουν· τουλάχιστον στον βαθμό που είναι αναγκαίο στο συγκεκριμένο έργο. Ο ήχος της χορωδίας ήταν σχεδόν συνεχώς ανεστίαστος ή ασυντόνιστος, και το τραγούδι της «έμενε πίσω» λειτουργώντας ως βαρίδι στη μουσική ροή. Αντίστοιχα το παίξιμο της ορχήστρας ηχούσε μηχανικό, στεγνό, δίχως την πλαστικότητα και την πτητικότητα που είναι απαραίτητες για να απογειωθεί η παραπλανητικά απλή ορχηστρική γραφή του Μπελίνι· από τις όχι λίγες, κρίσιμες και ιδιαίτερα εκτεθειμένες σολιστικές σελίδες που προβλέπει ο συνθέτης για τα πνευστά, μόνον αυτές της τρομπέτας αποδόθηκαν καλά.

Ασφαλώς και οι συμπαραγωγές με λυρικά θέατρα μεγάλης κλάσεως συνιστούν άριστες ασκήσεις ενηλικίωσης για την ΕΛΣ. Ομως, για να αποδώσουν θετικά τα μεγαλοπιάσματα, αμείλικτες προϋποθέσεις είναι η ικανότητα και η διάθεση για υπερβάσεις.

ΥΓ. Η διακριτικά εξεζητημένη, ταιριαστά ποιητική μετάφραση της Τιτίκας Δημητρούλια υπηρέτησε ιδανικά το λόγιο, πρωτορομαντικό στίγμα του ποιητικού κειμένου, συνεπώς και της μουσικής.*

«Οι Πουριτανοί» σε μουσική Μπελίνι, μία συμπαραγωγή αξιώσεων ΕΛΣ, Μεγάρου, Οπερας Ολλανδίας, Θεάτρου Γενεύης…

Υπόκλιση και θερμότατο χειροκρότημα για τους πρωταγωνιστές – συντελεστές των «Πουριτανών» στην Αίθουσα Τριάντη, στο Μέγαρο.

  • Tης Eλενης Mπιστικα, Η Καθημερινή, 28/04/2009

Σαν να μην έφτανε το δικό μας μελόδραμα, αυτό που ζούμε με δικαστήρια, σκάνδαλα και έρωτες με την εξουσία, προστέθηκαν και «Οι Πουριτανοί», Melodramma Serio σε τρία μέρη, που ανέβηκε στο Μέγαρο, στη Σκηνή «Τριάντη» από την Εθνική Λυρική Σκηνή, σε συμπαραγωγή με την Όπερα της Ολλανδίας και το Μεγάλο Θέατρο της Γενεύης. Εννοείται πως το δικό μας πολιτικό λιμπρέτο δεν θα έχει τίποτε το πουριτανικό να το συνδέει με τα όσα συμβαίνουν στο φρούριο του Πλίμουθ, στον 17ο αιώνα, όταν το θρησκευτικό κίνημα ήταν στο φόρτε του αλλά δεν θα υστερεί σε σκηνές τρέλας και στην αδυναμία συνεννόησης, που φθάνει μέχρι τον παραλογισμό! Σαν την Ελβίρα που, όταν βλέπει την ευτυχία της με τον ιππότη της Αρτούρο να συντρίβεται, άλλα εκείνη λέει, άλλα οι γύρω της καταλαβαίνουν, και η ευφυής σκηνογράφος, η Λονδρέζα Ες Ντέβλιν σκαλίζει τους μολυβένιους τοίχους του φρουρίου με τη Γραφή Μπράιγ για τυφλούς και στο αποκορύφωμα της απελπισίας της Ελβίρας αντικαθιστά την εσωτερική αυλαία με ένα ερωτικό γράμμα – παραλήρημα σε μεγέθυνση!

Αυτά, με υπέροχη μουσική του Μπελίνι –«το πιο ολοκληρωμένο έργο του Μπελίνι» είχε πει ο Ροσίνι– για την τελευταία όπερα Σικελού συνθέτη που μας έδωσε μεγάλες στιγμές και στη Μαρία Κάλλας τη «Νόρμα», από την ομώνυμη όπερά του, όταν την τραγούδησε στην κατάμεστη Επίδαυρο στο απόγειο των φωνητικών δυνατοτήτων της! Και όμως, η σκηνή τρέλας της Ελβίρας, όπως την απέδωσε η Μαρία Κάλλας παραμένει πάντα σημείο αναφοράς και ο δίσκος της ΕΜΙ το 1953 είναι από τους πλέον περιζήτητους της μεγάλης Κάλλας.

Ας γυρίσουμε, όμως, στο πολυεθνικό ανέβασμα των «Πουριτανών» (απόψε Τρίτη 28 και Πέμπτη 30/4 οι τελευταίες παραστάσεις), που σκηνοθετεί ο Ελληνοϊσπανός σκηνοθέτης Φρανθίσκο Νεγκρίν (η μητέρα του Ελληνίδα, το γένος Μαγγιώρου), διεύθυνση Ορχήστρας Λυρικής ο Ουκρανός Αντρί Γιούρκεβιτς, σκηνικά η Βρετανή Ες Ντέβλιν, με εικαστική αντίληψη που ανανεώνει τα όσα γνωρίζαμε για σκηνικά όπερας κι ανοίγει «παράθυρα» στη φαντασία και στη σκέψη – εξαίρετη δουλειά! Κοστούμια του Γάλλου Λουί Ντεζιρέ, φωτισμοί του Ιταλο-βρετανού Μπρούνο Ποέτ και στη διεύθυνση της –εκπληκτικής όπως πάντα– Χορωδίας της ΕΛΣ, ο πιανίστας Νίκος Βασιλείου. Ωραίες στέρεες φωνές, με Ελβίρα την Ισπανοκουβανή Εγκλίζ Γκουτιέρες (που όμως δεν μπορούσε να μεταδώσει ρίγος συναισθημάτων, αρκούμενη σε υψηλές αψεγάδιαστες κορώνες), τους Μπάλιντ Σάμπο – σερ Τζόρτζιο, Μπράιαν Ιμέλ – Αρτούρο, Τζόρτζιο Καοντούρο – Ρικάρντο και τους δικούς μας Τάσο Αποστόλου – Βαλτόν, Φίλιππο Δελλατόλα – σερ Μπρούνο και Ενρικέτα – Μαρία της Γαλλίας, τη θαυμάσια Ειρήνη Καράγιαννη. «Δεν σας κούρασε η μεγάλη διάρκεια του έργου;», μας ρώτησαν στην πρεμιέρα. «Οχι, καθόλου. Υπήρχε υψηλή μουσική αίσθηση και προσεγμένο ανέβασμα, ώστε το κοινό κατάλαβε ότι έβλεπε κάτι αξιόλογο, πέρα από τα συνηθισμένα και χειροκρότησε σωστά και με αγάπη για τραγουδιστές και συντελεστές…». Αν και απαγορεύεται η λήψη φωτογραφιών, στην υπόκλιση μόνο επιτρέπεται διεθνώς, η ΕΛΜΠΙ απετόλμησε και φωτογράφισε την αυλαία με τη μεγέθυνση της ερωτικής επιστολής, που γράφει και σκίζει η Ελβίρα. Οσο για πρόσωπα, αυτά που θα έσπευδαν να συγχαρούν τον πρόεδρο του ΟΜΜΑ κ. Χρήστο Δ. Λαμπράκη για την Αίθουσα Τριάντη που έτσι μπορούμε και χαιρόμαστε τέτοιες ευρωπαϊκές συμπαραγωγές, ανάμεσά τους, στην πλατεία, το ζεύγος Νίκου Μπακουνάκη, ο πρόεδρος του Δ.Σ. της ΕΛΣ Οδυσσέας Κυριακόπουλος, η μητέρα του κ. Καίτη Κυριακοπούλου, ο Κώστας και η Κλέα Σουγιουτζόγλου, η Ελγκα Καββαδία. Στο θεωρείο των επισήμων με τους χορηγούς ήταν και ο πρέσβης των ΗΠΑ κ. Ντάνιελ Σπέκχαρντ μαζί με τους πρέσβεις Ολλανδίας κ. Κέις Βαν Ρέι και Ελβετίας κ. Πάουλ Κόλερ – Χάουζερ της συμπαραγωγής και ο καλλιτεχνικός διευθυντής της ΕΛΣ κ. Τζοβάνι Πακόρ που δεχόταν συγχαρητήρια!

«Δώστε ευκαιρίες σε νέους Μότσαρτ». Ο Φρανσίσκο Νεγκρίν μιλάει για την ανάγκη να προωθηθεί η σύγχρονη όπερα

«Δώστε ευκαιρίες σε νέους Μότσαρτ»

Αν και έχει περάσει πολλά εφηβικά καλοκαίρια στην Ελλάδα, καθώς η μητέρα του γεννήθηκε στην Αθήνα, ωστόσο ο Ισπανός Φρανσίσκο Νεγκρίν σκηνοθετεί για πρώτη φορά στη χώρα μας. Η όπερα του Μπελίνι «Οι πουριτανοί», μια μεγαλοπρεπής παραγωγή, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Αθήνα στο Μέγαρο Μουσικής, με τη σφραγίδα τριών θεάτρων, της Οπερας της Ολλανδίας, του Μεγάλου Θέατρου της Γενεύης και της δικής μας Εθνικής Λυρικής Σκηνής, έχει τη δική του υπογραφή. Η πρεμιέρα της παράστασης δόθηκε την Παρασκευή, ενώ παρουσιάζεται αύριο και την Πέμπτη.

Ο μόλις 45χρονος πρωτοποριακός σκηνοθέτης, ζεστός, φιλικός, γαλήνιος, είναι μια ήρεμη δύναμη που ενώνει στην καταγωγή του την Ισπανία με την Ελλάδα. Ομως, δεν έχει γνώμη για το ελληνικό κοινό, το οποίο θα «δοκίμαζε», όπως λέει στον ΕΤ, την Παρασκευή. Πιστεύει ότι «Ελληνες και Ισπανοί έχουμε πολλά κοινά, αλλά η Ισπανία είναι μόνο εν μέρει μεσογειακή, γεγονός το οποίο καθιστά τους ανθρώπους της λιγότερο θερμούς και πιο αυστηρούς. Είναι όμως και λιγότερο χαοτικοί».

  • Με ποιο τρόπο προσεγγίσατε τους «Πουριτανούς» του Μπελίνι;

Το δυσκολότερο μέρος του έργου είναι το λιμπρέτο του, το οποίο σε πολλά σημεία παρουσιάζει χάσματα, πλατειάζει και είναι περίπλοκο. Πήρα την πρωτοβουλία να το κόψω και να το σφίξω από δραματουργικής πλευράς, έτσι ώστε το κοινό να μπορεί να κατανοήσει όλες τις πτυχές του έργου και να μπορέσει να χαρεί την καταπληκτική μουσική.

  • Ποια είναι η άποψή σας για τη σύγχρονη όπερα; Προτιμάτε την κλασική ή τη σύγχρονη όπερα;

Πιστεύω ότι πρέπει να υπάρξει μια διαφορετική ισορροπία στον προγραμματισμό των θεάτρων. Να εκτελούνται περισσότερες σύγχρονες όπερες και στη συνέχεια μερικά κλασικά έργα. Να γίνει και στην όπερα ό,τι ισχύει και στις άλλες τέχνες. Οι γκαλερί είναι γεμάτες με σύγχρονα έργα, οι βιβλιοθήκες με νέα βιβλία, τα σινεμά προβάλλουν καινούργιες ταινίες. Εάν οι σύγχρονοι συνθέτες δεν έχουν την ευκαιρία να γράψουν νέα έργα και αν οι ακροατές δεν ακούν τις σύγχρονες όπερες, τότε ούτε το ύφος ούτε η αισθητική θα εξελιχθούν. Σκεφτείτε, ο Μότσαρτ, ο Βέρντι και ο Βάγκνερ δεν θα είχαν τη δυνατότητα να γράψουν τα σπουδαία έργα τους αν τα λυρικά θέατρα παρουσίαζαν μόνο τις όπερες των προγενεστέρων τους Μοντεβέρντι και Καβάλι!

  • Πιστεύετε στο ταλέντο ή στη σκληρή δουλειά;

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να δουλεύεις σκληρά εάν δεν υπάρχει ταλέντο. Αλλά και χωρίς τη σκληρή δουλειά το ταλέντο παραμένει μόνο μια δυνατότητα.

  • Τι απαιτείτε από τους τραγουδιστές και από τους καλλιτεχνικούς συντελεστές μιας παράστασης;

Ταλέντο και σκληρή δουλειά. Αλλά ακόμα περισσότερο θέλω να ενδιαφέρονται γι’ αυτό που μπορούμε να κάνουμε μαζί και να είναι ανοικτοί να δοκιμάσουμε νέα πράγματα και να ωθούν τον εαυτό τους κι εμένα προς αυτή την κατεύθυνση.

  • Τι θα θέλατε από τη σταδιοδρομία σας;

Να σκηνοθετήσω στην Οπερα του Παρισιού (Garnier). Είναι η μόνη σημαντική Οπερα στην οποία δεν έχω εργαστεί. Επίσης, θα ήθελα να σκηνοθετήσω μιούζικαλ στο Μπροντγουέι και στο Γουέστ Εντ, καθώς και μεγάλα ποπ/ροκ γεγονότα. Τέλος, να σκηνοθετήσω μια ταινία, δεδομένου ότι αυτή ήταν η αρχική μου πρόθεση όταν σπούδαζα.

Info

«Οι πουριτανοί» του Μπελίνι.

– Μέγαρο Μουσικής Αθηνών-Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη. Παραστάσεις: 28, 30 Απριλίου. Εναρξη: 8.00 μ.μ.

– Μουσική Διεύθυνση: Αντρί Γιούρκεβιτς.

– Σκηνικά: Ες Ντέβλιν. Κοστούμια: Λουί Ντεζιρέ.

– Παίζουν: Τάσος Αποστόλου, Μπάλιντ Σάμπο, Μπράιαν Ιμελ, Τζόρτζιο Καοντούρο, Φίλιππος Δελλατόλας, Ειρήνη Καράγιαννη, Εγλισέ Γουτιέρες. Με την Ορχήστρα και τη Χορωδία της ΕΛΣ.

– Εισιτήρια προς 110, 78, 53, 33 και 18 ευρώ φοιτητικό στα ταμεία της ΕΛΣ, τηλ. 210-3612461 και του Μεγάρου Μουσικής, 210-7282333.

  • ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Δευτέρα, 27.04.09

Φυλάσσοντας την «Κόρη»

  • Από τα πρώτα μπαλέτα που ασχολούνται με τη ζωή των καθημερινών ανθρώπων κι από τα πιο δημοφιλή έργα του σπουδαίου Φρέντερικ Αστον, η «Κακοφυλαγμένη κόρη» παρουσιάζεται στην Ελλάδα πρώτη φορά από το Μπαλέτο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, την ερχόμενη Κυριακή, στο θέατρο «Ολύμπια».

Η ιστορία της μοιάζει με παραμύθι: Κωμικές στιγμές και ανατροπές σε ένα κλασικό έργο του διεθνούς χορευτικού ρεπερτορίου που, όμως, μοιάζει λίγο παλιομοδίτικο. Η κωμική συναισθηματική υπόθεση αφορά τον έρωτα της επαρχιωτοπούλας Λιζ με τον αγρότη Κολάς. Οι δυο τους αγωνίζονται να είναι μαζί αλλά η μητέρα της θέλει να την παντρέψει με τον Αλέν, γιο πλούσιου γαιοκτήμονα. Τελικά, κατορθώνουν να ματαιώσουν τα σχέδια της και να φτάσουν στο ευτυχές happy end. Και να σκεφτεί κανείς πως το έργο είναι εμπνευσμένο από τον πίνακα του Πιέρ Αντουάν Μποντουέν «Η Επίπληξη/Μητέρα που μαλώνει τη νεαρή κόρη της» του 1789.

Πρωτοπαρουσιάστηκε με τον τίτλο «Το αχυρένιο Μπαλέτο» ή «Ενα βήμα χωρίζει το καλό από το κακό», το 1789 στο Μεγάλο Θέατρο του Μπορντό και ως «Η κακοφυλαγμένη κόρη» (μουσική Φερντινάν Ερόλ, διασκευή Τζον Λάντσμπερι) έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο το 1960 από το Βασιλικό Μπαλέτο στο Κόβεντ Γκάρντεν. Το μπαλέτο είναι γνωστό για τη δομή, το χιούμορ και την τρυφερότητά του, καθώς επίσης, την ισορροπία ανάμεσα στον κλασικό χορό και την παντομίμα.

«Νομίζω ότι οι δυσκολίες και οι ευχάριστες στιγμές αυτής της παράστασης σχετίζονται με την καταγωγή του χορογράφου», μας λέει η Ευρυδίκη Ισαακίδου, που θα ερμηνεύσει τη Λιζ.

«Από τη μια είναι σχετικά δύσκολο να βρεις και να ακολουθήσεις το βρετανικό χορευτικό του στιλ κι από την άλλη το χιούμορ και τα αστεία είναι παροιμιώδη. Αρκεί να μην ξεπεράσεις τα όρια γιατί οδηγείσαι εύκολα στην καρικατούρα. Σκεφτείτε πως για να γίνει πιο αβανταδόρικο, την μαμά την κάνει άντρας. Ενώ από τις εκπλήξεις της βραδιάς είναι και η εμφάνιση στη σκηνή ενός πόνι».

* Παραστάσεις θα γίνουν και στις 5, 6, 7, 8, 9 και 10 Μαΐου. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Οσμπερτ Λάνκαστερ. Χορεύουν επίσης: Νατάσσα Σιούτα, Σταυρούλα Καμπουράκη, Αλίνα Στεργιανού, Αλεξάντερ Νέσκοβ, Ντανίλο Ζέκα, Γιώργος Βαρβαριώτης, Στράτος Παπανούσης, Νίκος Τήλιος, Αντώνης Κορούτης, Αγάπιος Αγαπιάδης.

Η πρωτοποριακή ματιά των «Πουριτανών»

  • Η Ες Ντέβλιν υπογράφει τα εκπληκτικά σκηνικά του έργου του Βιντσέντσο Μπελίνι που έκανε προχθές πρεμιέρα στο Μέγαρο Μουσικής

Αν υπάρχει ένα έργο που θα έπρεπε να επιλέξετε από το φετινό πυκνό ρεπερτόριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής αυτό είναι οι «Πουριτανοί» του Βιντσέντσο Μπελίνι. Οχι τόσο για το ίδιο το έργο, τον θρίαμβο του αγνού έρωτα με φόντο τον εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στους Βασιλόφρονες Στιούαρτ και τους Πουριτανούς στο Πλίμουθ του 17ου αιώνα. Αλλά είναι η μοναδική ευκαιρία σας να έρθετε σε επαφή με το έργο μιας σκηνογράφου που ακούγεται ως το επικρατέστερο όνομα για την ανάληψη του set design των Ολυμπιακών του Λονδίνου, σε τρία χρόνια από σήμερα. Η δουλειά της για τα σκηνικά των «Πουριτανών» (συμπαραγωγή της Αθήνας με την De Nederlandse Opera του Αμστερνταμ και το Grand Th��tre της Γενεύης) είναι από μόνη της μια οπτική εμπειρία πέρα από τα συνηθισμένα.

Η Ες Ντέβλιν (Ες, όπως Εσμεράλντα) ήταν πριν από λίγα χρόνια το ανερχόμενο αστέρι της αγγλικής σκηνογραφίας. Η εξέλιξή της, όμως, ήταν τόσο ραγδαία με αποτέλεσμα κάθε χαρακτηρισμός που παραπέμπει σ’ ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον να θεωρείται εκ των πραγμάτων ξεπερασμένος. Ξεκίνησε από το θέατρο προτείνοντας ρηξικέλευθα, ανατρεπτικά σκηνικά που ωστόσο πήγαιναν πολύ πέρα από τον αιφνιδιασμό. Πολύ γρήγορα το όνομά της έγινε συνώνυμο της σύγχρονης, τολμηρής, «προκλητικής» σκηνογραφίας με αποτέλεσμα να «συγκινήσει» ανθρώπους κι από άλλους καλλιτεχνικούς χώρους. Η εμπλοκή της στην όπερα (πεδίο ακόμα πιο προνομιακό σε σχέση με το θέατρο) μεγέθυνε το άστρο της για να ακολουθήσουν πρότζεκτ με σταρ της μουσικης βιομηχανίας (Pet Shop Boys, Kanye West, Mika).

Το βάπτισμα του πυρός στην όπερα ήρθε το 2003, επτά χρόνια μετά την πρώτη της δουλειά στο θέατρο. Η σχέση της Ντέβλιν με το λυρικό θέατρο χρονολογείται πολύ παλιότερα από την εποχή που η μητέρα της, ουαλλικής καταγωγής, την έπαιρνε σχεδόν σε κάθε παραγωγή της English National Opera. Ηταν μόνο 13 ετών.

  • Η πρώτη παραγωγή

«Η μητέρα μου τραγουδούσε σε χορωδίες και λατρεύει την όπερα», λέει στην «Καθημερινή». «Αν προαγοράσεις εισιτήρια για ολόκληρη την σεζόν έχεις τη δυνατότητα να βρει καταπληκτικές θέσεις σε πολύ χαμηλές τιμές». Η πρώτη της δουλειά στην όπερα ήταν στη Βιέννη για λογαριασμό του «Μάκβεθ» του Ερνστ Μπλοχ. Από την πρώτη παραγωγή έδειξε τις διαθέσεις της. Ενα μαύρο κουτί σαν μια camera obscura, εικαστική αλληγορία για τη συνείδηση της λαίδης. H Ντέβλιν έψαξε και βρήκε τις οδηγίες χρήσεως ενός Βικτωριανού ταχυδακτυλουργού για να φτιάξει έναν παραπλανητικό καθρέφτη που δημιουργεί ψευδαισθήσεις· κυριολεκτικά με καπνούς και κάτοπτρα.

Η Βιέννη άνοιξε το δρόμο με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν σημαντικές παραγγελίες από άλλα μεγάλα λυρικά θέατρα της Ευρώπης. O «Ντον Τζιοβάνι», συμπαραγωγή Βιέννης και Κοπεγχάγης, εξελίσσεται σ’ έναν κινούμενο διάδρομο ξενοδοχείου, ιδέα που βασίστηκε σε δύο ταινίες του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, τη «Λάμψη» και τα «Μάτια ερμητικά κλειστά». Για την «Επιείκεια του Τίτο» της Βαρκελώνης και της Λειψίας πήρε πλάνα του εδάφους της Πομπηίας και τα χρησιμοποίησε ως ένα είδος πρόσοψης σε μια αφηρημένη πολυεπίπεδη κατασκευή από γυαλί και μπρούντζο.

Στην English National Opera επέστρεψε το 2006 αυτή τη φορά με την ιδιότητα της καταξιωμένης σκηνογράφου. Ενα χρόνο νωρίτερα είχε προηγηθεί το ντεμπούτο της στην Βασιλική Οπερα του Λονδίνου με τον «Ορφέα» του Φίλιπ Γκλας: ένα βέλος μήκους δώδεκα μέτρων από γυαλί ανέβαζε τους τραγουδιστές από τον χώρο της ορχήστρας στη σκηνή του Linbury Studio Theatre. Οι διαρκείς παραγγελίες από τον χώρο της όπερας δεν σημαίνει ότι σταμάτησαν οι συνεργασίες της με θεατρικούς οργανισμούς. Το αντίθετο. Κι επιπλέον η Ντέβλιν δεν φοβάται κάθε χρόνο να εμπλουτίζει το «ρεπερτόριό» της.

  • Η πρώτη συναυλία

Πρώτα ο χορός, το χοροθέατρο και μετά η μουσική βιομηχανία. Η πρώτη συναυλία που σχεδίασε ήταν για λογαριασμό των Wire στο Μπάρμπικαν του Λονδίνου. Ανάμεσα σε άλλα χώρισε τη σκηνή σε τρία μεγάλα κουτιά, τοποθετώντας εκεί κάθε μέλος του συγκροτήματος ξεχωριστά. H ιδέα έφτασε στα αυτιά του Κέιν Γουέστ ο οποίος την κάλεσε να σχεδιάσει το σκηνικό για το αμερικάνικο τουρ «Touch the Sky». Η συνεργασία επαναλήφθηκε και στην επόμενη περιοδεία του διάσημου ράπερ. Αυτή τη φορά σκέφτηκε μια άγονη επιφάνεια, σ’ έναν άγνωστο πλανήτη του Διαστήματος. Μετά τον Γουέστ ακολούθησε ο Μίκα, ενώ ήδη από το 2001 την είχαν ανακαλύψει οι πάντα ενημερωμένοι «Pet Shop Boys». Είχε σχεδιάσει το σκηνικό του μιούζικαλ «Closer to Heaven» που υπέγραψαν ο Νίλ Τέναντ και ο Κρις Λόου. Πέρυσι η Ες Ντέλβιν «άλωσε» και τον τελευταίο καλλιτεχνικό χώρο που της απέμενε. Σχεδίασε τα κοστούμια της ταινία «Rage» της Σάλι Πότερ με τον Τζουντ Λο και την Τζούντι Ντεντς που προβλήθηκε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο στο Φεστιβάλ του Βερολινου. Παρ’ όλα αυτά, ο χώρος του κινηματογράφου δεν της ήταν ξένος. Εχει σταδιοδρομήσει κυρίως μέσα από ανεξάρτητες ταινίες μικρού και μεσαίου μήκους. Το πιο διάσημο είναι «Τα τέσσερα όνειρα της Δεσποινίδας Χ», σκηνοθετημένο από τον Μάικ Φίγκις με την Κέιτ Μος.

  • Αλλο «δουλειά» άλλο μητρότητα

Δεν σκέφτηκε ποτέ η Ες Ντέβλιν να αφοσιωθεί σε ένα και μόνο είδος; «Πραγματικά απολαμβάνω την επιρροή που μπορεί να έχει το ένα είδος στο άλλο. Σας δίνω δύο παραδείγματα. Να φέρεις ένα χορογράφο του κλασικού μπαλέτου σ’ ένα ποπ project ή υπερσύγχρονα συστήματα φωτισμού σε μια όπερα».

Πώς μπορεί και απευθύνεται σε τόσο διαφορετικό κοινό κάθε φορά; «Κάθε κοινό διαθέτει παιδεία οπτικής κουλτούρας και σε όλους αρέσει να ακολουθούν μια αφηγηματική ροή. Βρίσκω ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα κοινά σημεία ανάμεσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους σε σχέση με αυτό που περιμένουμε μερικές φορές».

Οι μέρες της μοιάζουν βαρυφορτωμένες με δουλειά. «Ολες οι δουλειές μοιάζουν εύκολες συγκρινόμενες με το καθήκον μου να μεγαλώσω ένα κοριτσάκι δύο ετών»!

  • Αληθεύει ότι πρόκειται να έχετε ρόλο–κλειδί στις τελετές των Ολυμπιακών του Λονδίνου;

– Αυτό είναι μόνο φήμες.

Του Δημητρη Ρηγοπουλου

Το όραμα της Λυρικής για τη νέα σεζόν

  • Ο καλλιτεχνικός διευθυντής Τζιοβάνι Πάκορ δίνει μεγάλο βάρος στις συμπαραγωγές

«Ριγολέττος», «Μποέμ» και «Ευγένιος Ονιέγκιν» επιστρέφουν, η «Αριάδνη στη Νάξο» τηρεί τις υποσχέσεις ευρωπαϊκών συμπαραγωγών, ενώ ένα Στούντιο Οπερας ανοίγει τις πόρτες της Λυρικής στη νέα γενιά τραγουδιστών, μουσικών, αλλά και τεχνικών… Αυτές είναι κάποιες νότες από τη νέα καλλιτεχνική περίοδο που παρουσίασε αυτή την εβδομάδα η Λυρική πέρυσι τέτοια εποχή, ο καλλιτεχνικός της διευθυντής, Τζιοβάνι Πάκορ, εξηγούσε τη σημασία των συμπαραγωγών στον προγραμματισμό της, ευελπιστώντας ότι τουλάχιστον το 80% των παραστάσεων της (τότε) επόμενης καλλιτεχνικής περιόδου, θα ήταν συμπαραγωγές. Η υπόσχεση τηρήθηκε, με συμπαραγωγές διατηρώντας μια τάση ανοίγματος και δημιουργικής συνεργασίας.

Ο κ. Πάκορ, μιλάει στην «Κ» για τις αποφάσεις που πήρε για το 2008 – 2009, αποφάσεις που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με όλες τις δυσκολίες που συνοδεύουν μια παγκόσμια οικονομική κρίση, καθώς και με την προσαρμογή της Λυρικής σε ένα μέλλον που τη θέλει να μετακομίζει σε ένα χώρο που ήδη έχει προσελκύσει το ενδιαφέρον και εκτός Ελλάδας. «Η μεγαλύτερη παράμετρος στην επιλογή του φετινού ρεπερτορίου είναι ένας συνδυασμός του τι χρειάζεται η Λυρική τη συγκεκριμένη περίοδο και του τι είναι οικονομικά εφικτό. Είναι πολύ σημαντικό να διατηρούμε ένα επίπεδο αυτογνωσίας, αναγνωρίζοντας ότι είμαστε ένα νεαρό θέατρο και επικεντρώνοντας τις δυνάμεις μας σε αυτά στα οποία είμαστε ικανοί να αντεπεξέλθουμε».

Οι επιστροφή του «Ριγολέττο» του Βέρντι και της «Μποέμ» του Πουτσίνι είναι αναπόφευκτη μετά την επιτυχία που γνώρισαν και οι δύο παραγωγές της Λυρικής σε προηγούμενες χρονιές. Κατά τον κ. Πάκορ, «σκοπός είναι να διατηρούμε το ρεπερτόριό μας στον προγραμματισμό. Και οι δύο παραγωγές πήγαν πολύ καλά, και κατά κάποιον τρόπο έχουν γίνει παράδοση της Λυρικής».

Την πρώτη γεύση της συμπαραγωγής με το Θέατρο Κάρλο Φελίτσε της Γένοβας και την Οπερα του Οβιέδο, την πήρε φέτος το χειμώνα το γενοβέζικο κοινό, με την πρώτη παρουσίαση του έργου «Αριάδνη στη Νάξο» του Ρίχαρντ Στράους. Η «Αριάδνη» καταφθάνει στην Αθήνα τον Νοέμβριο. Τον Δεκέμβριο έρχεται «Η πλάνη με το αίσιο τέλος» του Ροσίνι και ο «Χορός μεταμφιεσμένων» του Πουλένκ, σε συμπαραγωγή με το Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου, ενώ τον Φεβρουάριο, ακολουθεί η όπερα «Σαμψών και Δαλιδά» του Καμίγ Σαιν-Σανς, συμπαραγωγή με το Manaus, Festival Amazonas de Opera. Το 2009 υποδέχεται τον «Κατά φαντασίαν ασθενή» του Μολιέρου σε συμπαραγωγή με το L’ Illustre Th��tre του Παρισιού και σε σκηνοθεσία του Ζαν-Μαρί Βιλεζιέ, καθώς και την «Πηνελόπη» του Γκαμπριέλ Φωρέ, σε πανελλήνια πρώτη, συμπαραγωγή με το St�dtische B­hnen M­nster και σκηνοθεσία του Αρνό Μπερνάρ, γνωστού στο ελληνικό κοινό από τη φετινή δουλειά του στο «Θαΐς».

Φέτος αλλάζει και μια σημαντική ορολογία. Οι «συνεργασίες» με τον Οργανισμό Μεγάρου Μουσικής Αθηνών έχουν μετατραπεί σε «συμπαραγωγές», ένας όρος που αλλάζει την ουσία της συνεργασίας με την έννοια των ίσων ευθυνών τόσο στις αποφάσεις καλλιτεχνικού περιεχομένου, όσο και στη μοιρασιά του κόστους. «Εν μέσω κρίσης, δεν ανταγωνιζόμαστε, αλλά συνεργαζόμαστε. Η καλλιτεχνική περίοδος 2008 – 2009 αναδεικνύει μιαν αναγέννηση τόσο στον τρόπο που λειτουργούν οι δύο οργανισμοί, όσο και στον τρόπο με τον οποίο συνεργαζόμαστε με το Μέγαρο. Αλλωστε, μόνο μέσα από τις συμπαραγωγές γίνεται εφικτό να κληθεί ένας σκηνοθέτης σαν τον Ούγκο Ντε Ανα». Ο τελευταίος σημαντικός Αργεντίνος σκηνοθέτης υπογράφει τη σκηνοθεσία του «Χορού των Μεταμφιεσμένων» του Τζουζέπε Βέρντι, που θα παρουσιαστεί τον Ιανουάριο.

Τις μόνες εξαιρέσεις στον κανόνα του ανοίγματος, των επαφών και των συνεργασιών, αποτελούν η διήμερη παρουσίαση του «Εργαστηρίου Οπερας», με έξι μουσικές μικρογραφίες των Μιγιώ, Μπάρμπερ, Χίντεμιτ, Σωγκέ και Σοφιανόπουλου και ο «Πειρατής» του Μπελλίνι, που ανεβάζει μόνη της η Λυρική σε σκηνοθεσία της Ελένης Τζαβάρα. Τέλος, η «Εμίλια ντι Λίβερπουλ» του Γκαετάνο Ντονιτσέττι παρουσιάζεται τον Οκτώβριο σε συνεργασία με το European Opera Centre του Μάντσεστερ.

  • Στόχος η εκπαίδευση νέων ανθρώπων

Πέρα όμως από τις παραστάσεις της επόμενης σεζόν, στην ουσία, η καλλιτεχνική περίοδος ξεκινά με την έναρξη του Στούντιο Οπερας (Opera Studio), ενός θεσμού των θεάτρων στο εξωτερικό αλλά και κάτι που έλειπε από την Εθνική Λυρική Σκηνή. «Πρόκειται για ένα πρόγραμμα για την προετοιμασία νέων καλλιτεχνών, αλλά και ανθρώπων που θέλουν να ασχοληθούν με πολύ πιο τεχνικές απόψεις της παραγωγής όπερας». Η απόφαση της έναρξης μιας «ακαδημίας» μέσα στη Λυρική είναι σίγουρα συνυφασμένη και με τη μελλοντική της μετακόμιση. Σύμφωνα με τον καλλιτεχνικό της διευθυντή, οι ανάγκες του θεάτρου από τεχνικής απόψεως, είναι μεγάλες και πολλές, και μία λύση είναι φυσικά η εκπαίδευση νέων ανθρώπων σε αυτούς τους τομείς. «Στόχος είναι προσελκύσουμε νέους ανθρώπους που θέλουν να ασχοληθούν με την επίλυση των προβλημάτων επί σκηνής. Είναι αναγκαίο να «χτίσουμε» τους νέους ανθρώπους εδώ, μέσα στο θέατρο, φέρνοντάς τους σε επαφή με τους σωστούς επαγγελματίες». Μέσα στους σκοπούς του κ. Πάκορ βέβαια, είναι το νεοσύστατο Opera Studio της Λυρικής, να μπορέσει μέσα στα επόμενα δύο χρόνια να ανεβάσει μια δικιά του παράσταση.

Της Νελλης Αμπραβανελ