«Ρίτα» και «Παλιάτσοι»: λιτότητα επί της ουσίας

Εξ ολοκλήρου σε Ελληνες καλλιτέχνες βασίστηκαν τα δύο ιταλικά μονόπρακτα, η σπάνια παρουσιαζόμενη «Ρίτα» του Ντονιτσέτι και οι δημοφιλέστατοι «Παλιάτσοι» του Λεονκαβάλο, που παρουσίασε η ΕΛΣ σε ενιαία, ημισκηνοθετημένη (τελικά, μάλλον για «υποκοστολογημένη» επρόκειτο!) παραγωγή (22/3/2009).

Οι εντυπώσεις που αποκομίσαμε ήσαν σκηνικά πολύ καλές αλλά μουσικά άνισες· για το δεύτερο ευθύνεται ο αρχιμουσικός Ηλίας Βουδούρης που διηύθυνε τη μεν «Ρίτα» άνευρα και άτολμα, στερώντας τη μουσική από κάθε ελαφράδα και κινητικότητα, τους δε «Παλιάτσους» με ορμή και δύναμη όχι ασύμβατες προς το τραχύ, βεριστικό στοιχείο, όμως υπερβάλλουσες. Βασισμένες σε περιορισμένα μέσα, αλλά σε σαφείς, εύστοχες ιδέες, οι σκηνοθετικές προσεγγίσεις του Αλέξανδρου Ευκλείδη στήριξαν απόλυτα τα δύο μονόπρακτα. Η «Ρίτα» αποδόθηκε ως σχηματικό, κωμικό νούμερο επιθεώρησης επικεντρωμένο στην ενδοοικογενειακή βία. Το ανάλαφρο, εκ του μηδενός συναρμολογούμενο, σκηνικό του Σωτήρη Στέλιου και τα φωτεινά χρώματα των καρατερίστικων κουστουμιών της Αλεξίας Θεοδωράκη γείωσαν αβίαστα το θέαμα στο πεδίο του νεορεαλιστικού κινηματογράφου. Τη βίαιη Ρίτα, οπερατική εκδοχή της «στρίγγλας που γίνεται αρνάκι», ενσάρκωσε με κέφι και καλές φωνητικές επιδόσεις η υψίφωνος Μαρία Μητσοπούλου, ενώ τον καιροσκόπο πρώτο σύζυγο Γκασπάρο τραγούδησε έξοχα ο μπασοβαρύτονος Γιώργος Ματθαιουδάκης. Στο ρόλο του καταπιεσμένου, δεύτερου συζύγου ακούσαμε τον Αντώνη Κορωναίο (Μπέπε), του οποίου η φωνή έτυχε, όμως, να έχει κάποιο πρόβλημα. Οι «Παλιάτσοι» -οποία ανακούφιση!- δόθηκαν απογυμνωμένοι από τη συνήθη εικαστική φλυαρία. Η τελείως σύγχρονη, αφαιρετική σκηνοθεσία, φώτισε με στυγνή, καρτουνίστικη (των συννεφακίων με τους διαλόγους συμπεριλαμβανομένων!) σκληρότητα τη γεωμετρία των σχέσεων, ενώ στη σκηνή του θεάτρου εν θεάτρω τονίστηκε η θανάσιμα ειρωνική παραλληλία πραγματικότητας και αναπαράστασης. Τέσσερις ικανοί λυρικοί πρωταγωνιστές πρόσφεραν τον καλύτερο εαυτό τους. Η Νέντα της Μάρθας Αράπη υπήρξε καλοτραγουδισμένη, γεμάτη καταπιεσμένο πάθος, ο απατημένος Κάνιο του Βαγγέλη Χατζησίμου απειλητικά εύφλεκτος, ο Τόνιο/Πρόλογος του Δημήτρη Πλατανιά στεντόρειος όσο και βάναυσος, ο Σίλβιο του πολλά υποσχόμενου Διονύση Σουρμπή λάβρος και ταιριαστά νεανικός.

  • Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 1 Απριλίου 2009

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: