«Συρανό και Ρωξάνη» διά χειρός Ξαρχάκου

  • Σε συμπαραγωγή με το Αυτοκρατορικό Θέατρο της Κομπιένης της Γαλλίας η Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζει το λυρικό ποίημα του έλληνα συνθέτη σε παγκόσμια πρώτη

Το λυρικό ποίημα «Συρανό και Ρωξάνη» του Σταύρου Ξαρχάκου παρουσιάζει από σήμερα και για πέντε παραστάσεις στο θέατρο Ολύμπια η Εθνική Λυρική Σκηνή. Το έργο- αποτελούμενο από 14 σκηνές- ανεβαίνει σε παγκόσμια πρώτη και σε συμπαραγωγή με το Αυτοκρατορικό Θέατρο της Κομπιένης της Γαλλίας. Το κείμενο αντλεί αποσπάσματα από το θεατρικό έργο «Συρανό ντε Μπερζεράκ» (1897) του Εντμόν Ροστάν. Την προσαρμογή έκανε ο καταξιωμένος γάλλος σεναριογράφος Ζαν Κλοντ Καριέρ- γνωστός από ταινίες οι οποίες σημείωσαν εξαιρετική επιτυχία, όπως ο «Συρανό ντε Μπερζεράκ» με τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ , «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» κ.ά.- με τη συνδρομή του Πιερ Ζουρντάν.

Η βασική πλοκή του θεατρικού του Ροστάν διατηρείται, αλλά παρουσιάζεται μέσα από την κινηματογραφική τεχνική των αναδρομών, προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις ενός λυρικού θεάματος. Η υπόθεση αφορά τη ζωή του γάλλου συγγραφέα Συρανό ντε Μπερζεράκ. Λόγω της μεγάλης μύτης του, πιστεύει πως δεν μπορεί να αγαπηθεί. Ετσι δεν εξομολογείται τον έρωτά του στην όμορφη Ρωξάνη, αλλά καταφέρνει να την κατακτήσει έμμεσα, γράφοντάς της ερωτικές επιστολές για λογαριασμό του ωραίου Κριστιάν. Επειτα από πολλά χρόνια, όταν η Ρωξάνη αντιλαμβάνεται την αλήθεια, είναι πλέον πολύ αργά, καθώς ο βαριά τραυματισμένος Συρανό πεθαίνει. «Στην επιβλητική μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου αναδεικνύονται ακριβώς εκείνα που συμβαίνουν πίσω από τις λέξεις» σημειώνει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης της παράστασης Ντέιβιντ Φρίμαν. Ο ίδιος συνεχίζει:

«Η μουσική του αφήνει χώρο να εκφραστούν όσα δεν μπορούν να αρθρωθούν με σαφήνεια. Αν και η ορχήστρα ηχεί επική, είναι λίγο μεγαλύτερη απ΄ ό,τι προβλέπεται σε όπερες δωματίου του Μπρίτεν και υπάρχει η αντίστοιχη οικονομία στην εκδοχή του έργου του Ροστάν από τον Ζαν Κλοντ Καριέρ: επικεντρώνεται πολύ ωραία στην υπόθεση, παραλείποντας καθετί περιττό. Ετσι ο Ξαρχάκος και ο Καριέρ δημιούργησαν ένα έργο δωματίου που εστιάζει στην εσωτερική ζωή των τριών βασικών χαρακτήρων».

Αναφερόμενος στον Συρανό, ο σκηνοθέτης θεωρεί ότι«όσο και αν στα συγκεκριμένα λόγια και στις πράξεις είναι γενναίος, αποδεικνύεται συναισθηματικά δειλός και τα ερωτικά ποιήματά του προς στη Ρωξάνη είναι στην πραγματικότητα ένα συναισθηματικό ψέμα, καθώς δεν τολμά να αποδεχτεί ότι αντιπροσωπεύουν τα πραγματικά του συναισθήματα…».

Στις παραστάσεις της Λυρικής, την ευθύνη της μουσικής διεύθυνσης έχει ο ίδιος ο συνθέτης, ενώ τον ρόλο του Συρανό ερμηνεύει ο Ματιέ Λεκροάρ, της Ρωξάνης η Αν Μαργκερίτ Βερστέρ και του Κριστιάν ο Ρεζίς Μενγκίς.

Το λυρικό ποίημα «Συρανό και Ρωξάνη» του Σταύρου Ξαρχάκου παρουσιάζεται σήμερα και στις 7, 8, 10 και 11/4. Στα γαλλικά, με ελληνικούς υπέρτιτλους. Στις 20.00.

  • Ο Σταύρος Ξαρχάκος για το νέο έργο του
  • «Ενα από τα πρώτα μουσικά μου ερεθίσματα ήταν η Οπερα.

Το θέαμα, η μουσική, ο λόγος και γενικά η όλη ατμόσφαιρα με είχαν συνεπάρει όταν σε ηλικία 11 ετών άρχισαν να με πηγαίνουν στα Ολύμπια (την τότε ονομασία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής). Γυρίζοντας στο σπίτι προσπαθούσα με την κιθάρα μου να τραγουδήσω κάποιες από τις μελωδίες που με είχαν ιδιαίτερα συγκινήσει. Ακολούθησαν οι σπουδές μου στο Ωδείο Αθηνών και η μετέπειτα ενασχόλησή μου με άλλα είδη μουσικής. Ποτέ όμως δεν έπαψα να παρακολουθώ και να μελετάω οτιδήποτε είχε σχέση με την όπερα. Το 1968 πήγα στο Παρίσι για να εξακολουθήσω τις σπουδές μου με τη Νάντια Μπουλανζέ. Εκεί γνώρισα και τον Πιερ Ζουρντάν, έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες όπερας.

Το 1991 ο Πιερ Ζουρντάν ανέλαβε διευθυντής του Αυτοκρατορικού Θεάτρου της Κομπιέν. Το 1995 μου ανακοίνωσε την επιθυμία του να παιχτεί ο θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας στο θέατρό του, στα ισπανικά και σε μια πιο σύνθετη μορφή. Ακολούθησαν πέντε παραστάσεις το 1996 στην Κομπιέν και τρεις παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής στην Αθήνα.

Εναν χρόνο αργότερα μου συστήνει τον γάλλο συγγραφέα Ερίκ Εμμανουέλ Σμιθ. Αυτή η γνωριμία είχε ως αποτέλεσμα τη συγγραφή μιας όπερας βασισμένης στο θεατρικό έργο του Ερίκ Εμμανουέλ Σμιθ “Ο επισκέπτης”, η οποία παίχτηκε στο Αυτοκρατορικό Θέατρο στην Κομπιέν και στο Κόβεντ Γκάρντεν.

Η συνεργασία με τον Πιερ Ζουρντάν όμως δεν σταματάει εδώ. Το καλοκαίρι του 1998 έρχεται για διακοπές στην Αθήνα. Σε μια συζήτηση που είχαμε πάνω στο θέμα “όπερα”, με παροτρύνει να συνθέσω μουσική για το έργο του Εντμόν Ροστάν “Συρανό ντε Μπερζεράκ”. Το φθινόπωρο του 1998 συναντιόμαστε στο Παρίσι ο Πιερ Ζουρντάν, ο Ζαν Κλοντ Καριέρ και εγώ. Τα υπόλοιπα επί σκηνής…».

  • της ΙΣΜΑΣ Μ.ΤΟΥΛΑΤΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 5 Απριλίου 2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: