«Σιρανό και Ρωξάνη» από τον Στ. Ξαρχάκο

  • Οπερα δωματίου στην ΕΛΣ «σαν θέατρο»

ΟΠΕΡΑ. Τα σκηνικά της τρέχουσας παράστασης στην Εθνική Λυρική Σκηνή έχουν στοιχεία του 17ου αιώνα, αλλά και των χαρακωμάτων του 20ού… Μπορεί η γνωστή ιστορία του Σιρανό ντε Μπερζεράκ να τοποθετείται σε μια συγκεκριμένη περίοδο, αλλά τα θέματα που θίγει είναι διαχρονικά: «εδώ πλέκεται ένας μύθος για την περηφάνια και την πίστη του ανθρώπου», εξηγεί ο Αυστραλός Ντέιβιντ Φρίμαν, σκηνοθέτης του έργου και ιδρυτής της σημαντικής Opera Factory στο Λονδίνο τη δεκαετία του ’80.

Η παράσταση «Σιρανό και Ρωξάνη» φέρει την υπογραφή του Ελληνα συνθέτη Σταύρου Ξαρχάκου, αντλώντας αποσπάσματα από το θεατρικό έργο του Εντμόν Ροστάν, προσαρμοσμένο από τον Ζαν-Κλοντ Καριέρ και τον Πιερ Ζουρντάν. Με αφορμή την παράσταση, ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Φρίμαν μιλάει στην «Κ» για το έργο και την ιστορία του Σιρανό, τις σκηνοθετικές επιλογές του, αλλά και για τη συνεργασία του με τον Ξαρχάκο, του οποίου η μουσική «αναδεικνύει ακριβώς εκείνα που κρύβονται πίσω από τις λέξεις». Σύμφωνα με τον Φρίμαν, υπάρχουν τρεις λόγοι πίσω «από την επιτυχία (ευελπιστώ) της παράστασης, οι οποίοι οφείλονται κατά πολύ στις επιλογές του Σταύρου Ξαρχάκου και του Ζαν-Κλοντ Καριέρ. Πρώτον, πρόκειται για μια όπερα δωματίου, όπου τα προσωπικά συναισθήματα έρχονται στο προσκήνιο, σε αντίθεση με τον επικό χαρακτήρα του αρχικού θεατρικού κειμένου του Ροστάν». Η διάρκεια του έργου παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο, καθώς η πλοκή, που εκτυλίσσεται κανονικά σε τέσσερις ώρες, έχει συμπτυχθεί σε δύο και με την προσθήκη ανανεωτικών φλάσμπακ. «Ομως, ο λόγος είναι το πιο σημαντικό στοιχείο, καθώς είναι στην ουσία ένα ψέμα, που επιτρέπει στη μουσική να πει την αλήθεια».

Είναι η πρώτη φορά που συνεργάζεται με τον Ξαρχάκο: «Ο Ξαρχάκος καταλαβαίνει το θέατρο πολύ καλά, χωρίς να είναι πεισματάρης. Κατά τη διάρκεια των προβών, του ζητούσα να μου γράψει λίγη μουσική για εδώ, λίγη μουσική για εκεί… Αλλωστε, η συγκεκριμένη όπερα μοιάζει περισσότερο με θεατρικό έργο, κάτι που ο Ξαρχάκος κατανόησε πλήρως».

Η παρούσα κατάσταση της όπερας απασχολεί πολύ τον Φρίμαν, από τα χρόνια της ίδρυσης της Opera Factory. «Οι περισσότεροι οργανισμοί όπερας πεθαίνουν, κυρίως λόγω της κυριαρχίας ενός ρεπερτορίου του παρελθόντος. Χρειαζόμαστε νέους τρόπους για να μιλάμε για το παρελθόν, αλλά και νέα έργα γενικότερα. Η όπερα είναι σαν την αρχαία τραγωδία: και τα δύο είδη χρειάζονται επειγόντως ένα διάλειμμα για να ξανανιώσουν».

Η παράσταση είναι συμπαραγωγή με το Théâtre Impérial de Compiègne. Θέατρο Ολύμπια, 10 και 11 Απριλίου, 8 μ.μ. (Ακαδημίας 59-61, τηλ. 210-36.12.461).

  • Της Νελλης Aμπαβανελ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 08/04/2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: