Archive for Ιουλίου 2009

Διαδικτυακό και το Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ

Στο δρόμο που χάραξε το Bayreuth Festival της Γερμανίας, που καθιέρωσε πέρσι την on line μετάδοση όπερας, βαδίζει το Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ, ένα από τα κορυφαία και πιο ιστορικά μουσικά και θεατρικά φεστιβάλ της Ευρώπης.

Σκηνή από τις πρόβες της όπερας Cosi Gan Tutte

Σκηνή από τις πρόβες της όπερας Cosi Gan Tutte Οι διοργανωτές του αυστριακού φεστιβάλ ανακοίνωσαν ότι θα παρουσιαστεί μέσω διαδικτύου η πρεμιέρα μιας από τις όπερες που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμά του. Η κωμική όπερα που θα προβληθεί είναι η Cosi Gan Tutte (Έτσι κάνουν όλες). Η προβολή της θα στοιχίσει στους χρήστες 8 ευρώ, την ίδια ώρα που το κανονικό εισιτήριο κοστίζει 370 ευρώ. [enet.gr, 17:24 Τετάρτη 29 Ιουλίου 2009]

Αΐντα… στο πόδι

  • Η κυρία κάνει πρόβες ως Αmneris. Πρόκειται για την κόρη του Φαραώ στην όπερα Αΐντα του Βέρντι. Για το στόρι είναι ερωτευμένη με Αιγύπτιο στρατηγό, ο οποίος όμως αγαπά την Αΐντα- αλλά είναι και σε δίλημμα μεταξύ της υποταγής στον Φαραώ και του αντικειμένου του έρωταη οποία είναι αιχμάλωτη πριγκίπισσα από την Αιθιοπία. Μπέρδεμα.  Τέλος πάντων, γράφτηκε το 1870 σε χρόνο ρεκόρ – τέσσερις μήνες- για να εγκαινιάσει το νέο μεγαλοπρεπές θέατρο του Καΐρου. Δεν πρόλαβε όμως και έτσι έγινε γνωστό από τη Σκάλα του Μιλάνου. Ωστόσο, ο Βρετανός σκηνοθέτης Graham Vick της επεφύλασσε μια κακόγουστη συνέχεια.  Δεν φτάνει που ετοιμάζει παράσταση πάνω σε μια τεράστια πλωτή σκηνή σε λίμνη της Αυστρίας, το πόδι του αγάλματος έχει αστεράκια… Νo comments. [ΤΑ ΝΕΑ, 25/07/2009]

Βαρσοβία: Το 19ο Φεστιβάλ Μότσαρτ

Το 19ο Φεστιβάλ Μότσαρτ φιλοξενεί, όπως κάθε καλοκαίρι, στην πολωνική πρωτεύουσα παραστάσεις των 26 σκηνικών έργων του Μότσαρτ, ξεκινώντας με την κωμική όπερα «Απαγωγή από το σεράι», την πρώτη όπερα του Μότσαρτ που ανέβηκε στην πόλη, το 1783. Το φεστιβάλ συνδυάζει παραστάσεις δημοφιλών λυρικών έργων του συνθέτη – όπως ο «Ντον Τζοβάνι», ο «Μαγικός Αυλός», «Οι γάμοι του Φίγκαρο» και το «Ετσι κάνουν όλες»- που παρουσιάζονται όλα στο θέατρο της Warzawska Opera Kameralna, με ρεσιτάλ χορωδιακών έργων και έργων μουσικής δωματίου στο Βασιλικό Κάστρο και στο Πάρκο Λαζίνσκι της πόλης. Ως τις 26 Ιουλίου. [Η Καθημερινή, 19/07/2009]

Κανονικά (μάλλον) ανοίγει η αυλαία στο Μπαϊρόιτ

  • Το ενδεχόμενο της πρώτης στην ιστορία του Φεστιβάλ απεργίας φαίνεται να απομακρύνεται τελικά

Στιγμιότυπο από παλαιότερη παράσταση στο Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ. Ενώ άλλα θέατρα χρειάζονται μήνες ολόκληρους προκειμένου να προετοιμάσουν τη νέα παραγωγή, μια άρτια πρεμιέρα στον «ναό» του Βάγκνερ αποτελεί συνήθως υπόθεση μόνο μερικών εβδομάδων

ΜΠΑΪΡΟΙΤ Κανονικά θα ανοίξει από ό,τι φαίνεται και η εφετινή αυλαία του διάσημου Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ στις 25 Ιουλίου. Το ενδεχόμενο της- πρώτης στην ιστορία της διοργάνωσης- απεργίας, το οποίο «έπαιξε» έντονα το τελευταίο διάστημα και δη λαμβάνοντας μεγάλη δημοσιότητα στον διεθνή Τύπο, δείχνει να απομακρύνεται προς μεγάλη ανακούφιση των απανταχού φιλόμουσων και δη των βαγκνερικών.

Μπορεί οι διαπραγματεύσεις της περασμένης Τρίτης να ναυάγησαν, εν τούτοις και από τις δύο πλευρές- τη διοίκηση, δηλαδή του Φεστιβάλ και τις συνδικαλιστικές ενώσεις των εργαζομένων – εκφράστηκε η κοινή πεποίθηση ότι η εξεύρεση συμφωνίας τελικά είναι εφικτή.

Οριστικές αποφάσεις όμως αναμένεται να ληφθούν στη νέα συνάντηση η οποία έχει οριστεί για τις 22 Ιουλίου, τρεις ημέρες, δηλαδή, πριν από την πολυαναμενόμενη πρεμιέρα στον «ναό» του Βάγκνερ, με την όπερα «Τριστάνος και Ιζόλδη».

Αντικείμενο της διαμάχης είναι οι διεκδικήσεις περίπου 60 τεχνικών και 100 εποχικών εργατών οι οποίοι διεκδικούν καλύτερες αμοιβές καθώς, ως σήμερα, τα χρήματα που παίρνουν είναι αρκετά λιγότερα των προβλεπομένων από τις συλλογικές συμβάσεις. «Οι περισσότεροι από τους τεχνικούς αμείβονται αυτή τη στιγμή με λιγότερα από 10 ευρώ την ώρα, ποσό κατά 20% μειωμένο σε σύγκριση με ό,τι επικρατεί στην αγορά».

Ωστόσο οι χαμηλότερες των συμβάσεων αμοιβές ήταν ένα «καθεστώς» το οποίο είχε παγιωθεί επί των ημερών του 90χρονου, σήμερα, Βόλφγκανγκ Βάγκνερ , επικεφαλής του Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ επί 57 ολόκληρα χρόνια.

Σε ανταπόδοση ο τέως «ισχυρός άνδρας» της διοργάνωσης προσέφερε τη δυνατότητα στους εργαζομένους να πάρουν εισιτήρια για δύο παραστάσεις ανά σεζόν, τα οποία με τη σειρά τους εκείνοι μεταπωλούσαν στους ενδιαφερομένους σε πολύ υψηλότερες τιμές, δεδομένης και της τεράστιας, ως γνωστόν, λίστας αναμονής που υπάρχει.

Επ΄ ευκαιρία της αλλαγής φρουράς στο Μπαϊρόιτ- εφέτος είναι η πρώτη χρονιά που το Φεστιβάλ θα διεξαχθεί υπό τη διεύθυνση των δύο θυγατέρων του Βόλφγκανγκ Βάγκνερ, της 64χρονης Εύας Βάγκνερ-Πασκιέ και της 31χρονης ετεροθαλούς αδελφής της Καταρίνα Βάγκνερ – οι εργαζόμενοι θεωρούν πως είναι μια καλή ευκαιρία ώστε τα πράγματα να τεθούν σε νέα βάση. Καίτοι οι τελευταίοι κατηγορούν τη νέα ηγεσία για σκόπιμες καθυστερήσεις, επαναλαμβάνουν την πεποίθησή τους ότι θα επιτευχθεί τελικά συμφωνία και δεν θα τεθεί σε κίνδυνο η διοργάνωση.

Oπως αναφέρουν γερμανικά μέσα ενημέρωσης οι περισσότεροι από τους εργαζομένους στο Φεστιβάλ του Μπαϊρόιτ είναι συνηθισμένοι να απασχολούνται ατελείωτες ώρες και δη υπό μεγάλη πίεση χρόνου, ως αποτέλεσμα του σεβασμού τους προς αυτή καθεαυτή τη διοργάνωση και τους υπευθύνους της. Ενώ, δηλαδή, άλλα θέατρα όπως για παράδειγμα η Κρατική Οπερα της Βαυαρίας χρειάζονται μήνες ολόκληρους προκειμένου να προετοιμάσουν τη νέα παραγωγή, μια άρτια πρεμιέρα στο Μπαϊρόιτ αποτελεί συνήθως υπόθεση μόνο μερικών εβδομάδων.

Από την πλευρά της η νεαρή Καταρίνα Βάγκνερ δήλωσε την πρόθεση της νέας ηγεσίας να κάνει ό,τι είναι απαραίτητο προκειμένου να μην τεθεί σε κίνδυνο το εφετινό Φεστιβάλ. «Σκοπεύουμε να υπογράψουμε σύμβαση και ελπίζουμε αυτό να γίνει εφικτό πριν από την πρεμιέρα» δήλωσε χαρακτηριστικά.

  • ΤΟ ΒΗΜΑ, Σάββατο 18 Ιουλίου 2009

ΛΟΝΔΙΝΟ. ΟΠΕΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ, ΟΠΕΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΖΕΣ

  • ImageΔύο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις είδαν πρόσφατα το φως στον λονδρέζικο Τύπο όσον αφορά το κοινό στο οποίο πρέπει να απευθύνεται η όπερα. Ο διάσημος περουβιανός τενόρος Χουάν Ντιέγκο Φλόρες, το «πιο καυτό εισιτήριο της όπερας», δήλωσε ευτυχής«που είμαστε πάλι μια μειονοτική τέχνη»μετά το σύντομο διάστημα όπου το μελόδραμα «μπήκε σε όλα τα σπίτια» χάρη στον αείμνηστο Λουτσιάνο Παβαρότι, και πρόσθεσε:«Αν προσπαθήσουμε να πιάσουμε το μαζικό ακροατήριο,πρέπει να αλλάξουμε το προϊόν ώστε να αρέσει σε όλους.Τότε η όπερα παύει να είναι αληθινή».Αφορμή των δηλώσεων του Φλόρες ήταν η εμφάνισή του ως κόμη Αλμαβίβα στονΚουρέα της Σεβίλληςτου Ροσίνι στο Covent Garden (ως τις 18 Ιουλίου, λίγο πριν από την εμφάνισή του στο Ηρώδειο, βλ. σελ. 5). Εξίσου διάσημος ο αμερικανοκαναδός τραγουδιστής και τραγουδοποιός Ρούφους Γουέινραϊτ, γνωστός επίσης για την παιδιόθεν αγάπη του για την όπερα, υποστήριξε τα ακριβώς αντίθετα, έκανε μάλιστα πράξη τις απόψεις του γράφοντας το πρώτο του έργο σε αυτό το είδος, την Ρrima Donna, που παίζεται στο Φεστιβάλ του Μάντσεστερ (ως τις 19 Ιουλίου). Η γενική εντύπωση είναι ότι οι δύο διασημότητες, παρά τη διαφορά των απόψεών τους, έκαναν αμφότερες πολύ καλά τη δουλειά τους.
  • ARS… BREVIS, της ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΖΕΝΑΚΟΥ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 12/07/2009

Με Χέντελ το Φεστιβάλ Οπερας της Αρχαίας Κορίνθου

  • Μια συναυλία αφιέρωμα στον συνθέτη επ΄ ευκαιρία της εφετινής επετείου των 250 χρόνων από τον θάνατό του περιλαμβάνει η εφετινή διοργάνωση

Η διακεκριμένη στο εξωτερικό μεσόφωνος Μαίρη Ελεν Νέζη είναι η υπεύθυνη του Φεστιβάλ Οπερας Αρχαίας Κορίνθου

// <![CDATA[
rnd = Math.floor(Math.random()*900000)+100;
now = parseInt((new Date()).getTime());
burst="?"+rnd+":?";
document.write("»);
document.write(«»);
// ]]>

Μία μόνο συναυλία περιλαμβάνει το εφετινό Φεστιβάλ Οπερας της Αρχαίας Κορίνθου. Ωστόσο πρόκειται για μια εκδήλωση αρκούντως ενδιαφέρουσα για λόγους περισσότερους του ενός: το πρόγραμμα είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στον Χέντελ επ΄ ευκαιρία της εφετινής, διεθνούς επετείου των 250 χρόνων από τον θάνατό του, ενώ περιλαμβάνει άριες από όπερες του συνθέτη με θέματα εμπνευσμένα από την Αρχαία Ελλάδα και την Αρχαία Ρώμη. Σε ό,τι αφορά τους ερμηνευτές, πρόκειται για ό,τι εκλεκτότερο διαθέτει η χώρα μας στον χώρο του μπαρόκ ρεπερτορίου: τον αρχιμουσικό Γιώργο Πέτρου, ο οποίος διευθύνει την Ορχήστρα Πατρών σε όργανα εποχής, τη μεσόφωνο Μαίρη Ελεν Νέζη και την υψίφωνο Μυρσίνη Μαργαρίτη.

«Μιλώντας γενικά θα έλεγα πως πρόκειται για μια συναυλία η οποία κατά κάποιον τρόπο έρχεται να καλύψει ένα κενό» λέει η Μαίρη Ελεν Νέζη, η οποία είναι και η υπεύθυνη του Φεστιβάλ. Η ίδια εξηγεί: «Διεθνώς διοργανώθηκαν πάρα πολλές εκδηλώσεις για την εφετινή επέτειο Χέντελ. Στη χώρα μας ωστόσο το γεγονός δεν “ακούστηκε” ιδιαιτέρως. Ελάχιστα είναι τα πράγματα που έγιναν…».

Στη συνέχεια η Μαίρη Ελεν Νέζη αναφέρεται στη θερμότατη, όπως τη χαρακτηρίζει, ανταπόκριση την οποία γνωρίζει το Φεστιβάλ: «Κατ΄ αρχάς υπάρχει ενδιαφέρον ακόμη και από το εξωτερικό. Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι οι οποίοι επικοινωνούν μαζί μας, παρακολουθούν τη διοργάνωση στην εξέλιξή της στον χρόνο και δίνουν το παρών στις εκδηλώσεις μας. Είναι κατά κανόνα άνθρωποι οι οποίοι θέλουν να συνδυάσουν διακοπέςστην ευρύτερη περιοχή με την παρακολούθηση υψηλού επιπέδου εκδηλώσεων. Αυτό όμως που μας συγκινεί ιδιαιτέρως είναι η ανταπόκριση του ντόπιου πληθυσμού. Ανθρωποι οι οποίοι είναι φανερό ότι δεν έχουν καμία προηγούμενη επαφή με το είδοςέρχονται και κυριολεκτικά παρακολουθούν μαγεμένοι. Στο πλαίσιο αυτόμου αρέσει να πιστεύω ότι το φεστιβάλ μας έχει και μια εκπαιδευτική διάσταση. Συχνά, ιδιαιτέρως το καλοκαίρι, “εκτός των τειχών” διοργανώνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις χωρίς καμία συνοχή και, τολμώ να πω, χαμηλής ποιότητας μόνο και μόνο για να πούμε ότι κάναμε κάτι. Ε, αυτό ο κόσμος το καταλαβαίνει και δεν του αρέσει…».

Κορίνθια και η ίδια, η Μαίρη Ελεν Νέζη έχει όνειρα για το Φεστιβάλ. «Θα ήθελα να έχουμε τη δυνατότητα να διοργανώνουμε δύο παραγωγές όπερας και μίαδύο συναυλίες στον αρχαιολογικό χώρο» λέει και συνεχίζει: «Αν τρέξουμε λίγο περισσότερο, πιστεύω πως έχουμε τη δυνατότητα να τα καταφέρουμε…».

Η συναυλία-αφιέρωμα στον Χέντελ, η οποία διοργανώνεται από τη Νομαρχία Κορινθίας και το Λυσίππειο Πνευματικό Κέντρο, θα δοθεί το Σάββατο 18 Ιουλίου στην Αρχαία Κόρινθο. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό. Ωρα έναρξης: 21.00.

  • IΣΜΑ Μ. ΤΟΥΛΆΤΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Τρίτη 14 Ιουλίου 2009

Αΐντα στο Ηρώδειο από την ΕΛΣ

  • Οι σύγχρονες σκηνοθετικές αντιλήψεις συχνά γίνονται αντικείμενο σκληρού σχολιασμού από τους νοσταλγικούς μελομανείς του χθες, που αντιμετωπίζουν, όμως, το αντεπιχείρημα ότι πολλές από τις πολυτελείς αναβιώσεις του τότε ήσαν «κιτς», όρος αρκετά ακαθόριστος ώστε να συνδυάζει την καταγγελία της άσκοπης δαπάνης με τη μομφή του κακού γούστου.

Ανάλογα ερωτήματα δεν ανακύπτουν στην περίπτωση έργων που, από τον ίδιο τον προορισμό και την πρόθεση του δημιουργού τους, ενσωματώνουν τον ιδεολογικό και αισθητικό πυρήνα παρόμοιων αιτιάσεων. Τέτοιες περιπτώσεις αποτελούν τα μεγαλεπήβολα λυρικά θεάματα του πολυμήχανου Τζάκομο Μάγιερμπερ, που επιτέλους η Ευρώπη ανακαλύπτει χωρίς τις αντισημιτικές παρωπίδες του Βάγκνερ, αλλά και όπερες, όπως η «Αϊντα», ο «Ναμπούκο» ή η «Τουραντώ», ιδίως όταν αναβιώνουν σε αχανείς χώρους ρωμαϊκών αμφιθεάτρων, εντάσσοντας τον επιβλητικό όγκο των αρχαίων μνημείων στον σκηνογραφικό τους διάκοσμο.

Ιδιαιτέρως η «Αϊντα», που ο Βέρντι συνέθεσε κατά παραγγελίαν του Αιγυπτίου Αντιβασιλέως για τα εγκαίνια της Διώρυγας του Σουέζ και που πλήθη συρρέουν κάθε χρόνο να την απολαύσουν με φόντο τις Πυραμίδες στο Λούξορ ή την Αρένα της Βερόνα, δεν έχει ανάγκη απολογιών. Το «κιτς» είναι εδώ ενδιάθετο, στοχευμένο και απαραίτητο για την ουσιαστική υπηρέτηση του έργου, του οποίου αποτελεί αναπόσπαστη αισθητική συνιστώσα.

Υπ’ αυτήν την έννοια ευπρόσδεκτη υπήρξε η μετάκληση του μεγαλειώδους νατουραλιστικού σκηνικού της Αρένας από τη γοητευτική μεσαιωνική πόλη του Ρωμαίου και της Ιουλιέττας στο ομόλογό της Ωδείον Ηρώδου του Αττικού. Και είναι βέβαιο ότι το πνεύμα του αείμνηστου τενόρου Τζοβάννι Τζενατέλλο, του εισηγητή των ανοικτού χώρου μελοδραματικών παραστάσεων σε σύγχρονους καιρούς, θα ευλογούσε το εγχείρημα, αν θεωρούσε τους τραγουδιστές που επελέγησαν αντάξιους του οράματός του. Σπουδαίος Ρανταμές και Οθέλλος ο ίδιος, ο Τζενατέλλο θα απέρριπτε για τον ρόλο τόσο τον οπτικά εντυπωσιακό αλλά ελάχιστου φωνητικού όγκου Βενεζουελανό Χοσέ Μπαλεστρίνι όσο και τον σκηνικά αντιπαθή και φωνητικά άξεστο Ρώσο Αβγκούστ Αμόνωφ.

Από την άλλη πλευρά, αν και επωμίζεται συχνά τους μεγάλους ρόλους του Βέρντι στην Ιταλία και αλλού, η Δήμητρα Θεοδοσίου δεν διαθέτει τον επιβλητικό όγκο και το εύρος εκφοράς μιας Αΐντα στη διαδοχή της Ρενάτα Τεμπάλντι, της Αντονιέττα Στέλλα ή της Γκαμπριέλλα Τούτσι (για να περιορισθούμε στις Ιταλίδες προκατόχους της), των οποίων ανεπιτυχώς επιχειρεί να διεκδικήσει την κληρονομιά. Πολύ περισσότερο προορισμένη για τον επώνυμο ρόλο μοιάζει η -επίσης βενεζουελανή- νεαρή Άνα Λουκρέσια Γκαρσία, που ικανοποίησε με την πλούσια ανταπόκρισή της στις προκλήσεις της γ’ πράξης και τα σαρκώδη πιανίσσιμι της σκηνής του τάφου.

Χωρίς σκηνικό χάρισμα και με δεκαετίες δράσης πίσω της, η Ντολόρα Τζάζικ χάρισε μολαταύτα αναλαμπές συγκίνησης στη σπαρακτική σκηνή της Αμνέριδας στην τελευταία πράξη, ενώ αξιοσημείωτη φωνητική και δραματουργική επάρκεια κατέδειξε η Πριγκίπισσα της Πολωνής Μαλγκορζάτα Βαλέφσκα, χωρίς όμως το άγγιγμα ιδιοφυΐας που απαιτεί ο ρόλος. Σφιχτός ο Αμονάσρο του Γιάννη Γιαννίση, εξαιρετικού επιπέδου ο Βασιλιάς (Δημήτρης Κασσιούμης), ο Ράμφις (Δημήτρης Καβράκος και, σε μιαν από τις ωραιότερες πρόσφατες εμφανίσεις του, ο Χριστόφορος Σταμπόγλης), ο Αγγελιαφόρος (Γιώργος Σαμαρτζής) και η Ιέρεια (Μαρία Βλαχοπούλου).

Ως αποκαλύψεις των παραστάσεων αυτών, όμως, αναδείχθηκαν ο Αμονάσρο του Δημήτρη Πλατανιά, που επιβεβαιώθηκε ως κορυφαίος βερντιανός βαρύτονος της εποχής μας με αποθέματα και φραζάρισμα της καλύτερης ιταλικής σχολής του ένδοξου παρελθόντος, και ο αρχιμουσικός Κάρλο Μοντανάρο, που χάρισε τοσκανίνειο σφρίγος, δυναμισμό και ακρίβεια στη διεύθυνση των συνόλων της ΕΛΣ…

  • Γράφει ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ Π. ΛΟΥΚΑΚΟΣ, Η ΑΥΓΗ: 12/07/2009