Archive for Νοέμβριος 2009

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΥΣΠΡΑΓΙΑ: Η Λυρική ματαιώνει παραστάσεις

//

Ο Αργεντινός σκηνοθέτης  Ούγκο ντε Άνα θα σκηνοθετούσε τον «Χορό μεταμφιεσμένων» που ματαιώνεται

Τα χρέη της Εθνικής Λυρικής Σκηνής έχουν αυξηθεί χρόνο με τον χρόνο επικίνδυνα (άνω των 10 εκατ. ευρώ), η επιχορήγηση έχει μειωθεί και καθυστερούσε σημαντικά μέχρι τώρα, η προώθηση των παιδικών παραστάσεων (που απέφεραν τα περισσότερα- και σίγουρα- έσοδα) ματαιώνοντας με οδηγία του υπουργείου Παιδείας από τον Σεπτέμβριο λόγω της γρίπης των χοίρων, οι προμηθευτές και οι τράπεζες καραδοκούν και ο πρόεδρός της Οδυσσέας Κυριακόπουλος είχε θέσει την παραίτησή του στη διάθεση του απελθόντος υπουργού Πολιτισμού. Ύστερα από όλα αυτά η κρατική σκηνή αναγκάζεται να κατεβάσει τις παραστάσεις της, αφήνοντας ξανά ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο λουκέτου, έστω και προσωρινά, το οποίο συζητήθηκε ως πρόταση και στο Διοικητικό της Συμβούλιο.

«Η Διοίκηση της Λυρικής Σκηνής, συνεκτιμώντας την παρούσα οικονομική συγκυρία και τα προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει σε επίπεδο κάλυψης των πάγιων αναγκών της, βρίσκεται στην εξαιρετικά δυσάρεστη θέση να ματαιώσει τις προγραμματισμένες παραστάσεις της όπερας του Τζ. Βέρντι “Χορός μεταμφιεσμένων”, αναφέρει ανακοίνωση της ΕΛΣ.

Και εννοεί τη συμπαραγωγή με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών που είχε προγραμματιστεί για τις 24, 27, 29 και 31 Ιανουαρίου και θα υπέγραφε ο διάσημος Αργεντινός σκηνοθέτης Ούγκο ντε Άνα. Η κρατική σκηνή «ζητά την κατανόηση του φιλόμουσου κοινού και διαβεβαιώνει ότι μελετά σοβαρά τη δυνατότητα παρουσίασης του “Χορού” την επόμενη καλλιτεχνική περίοδο», ενώ δηλώνει πως θα συνεχίσει να συνεργάζεται με τον Οργανισμό Μεγάρου Μουσικής Αθηνών στη βάση των συμπαραγωγών.

  • TA NEA: Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009
Advertisements

Συμμαχία Γαλλίας – Βόλου με «Μαινόμενη Μήδεια»

Συμμαχία Γαλλίας - Βόλου με «Μαινόμενη Μήδεια»

Μια τετραλογία όπερας προτείνει η «Μικρή Οπερα του Κόσμου», που έχει ως σκοπό την προώθηση και τη σύνδεση της ελληνικής παιδείας, με την ευρύτερη έννοια, με τη λυρική μουσική. Το λυρικό θέαμα «Μαινόμενη Μήδεια» ήταν το πρώτο εγχείρημα που πραγματοποιήθηκε πριν από μερικούς μήνες στη Γαλλία και στο Διεθνές Φεστιβάλ Βόλου.

Συνοδοιπόρος και συμπαραγωγός της ΜΟΚ είναι το μπαρόκ συγκρότημα Almazis-Iakovos Pappas.

Τα έργα που περιλαμβάνει η τετραλογία είναι τα «Μαινόμενη Μήδεια», «Αττις», «Τανκρέδος» και «Ο Κουρέας της Σεβίλλης».

Η «Μαινόμενη Μήδεια» είναι ένα λυρικό θέαμα, το οποίο συνενώνει τον χαμένο κρίκο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και της όπερας, στο «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» στις 2 και 3 Δεκεμβρίου και στο Μιλάνο στις 15 Φεβρουαρίου.

Η όπερα «Αττις» είναι βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Οβιδίου, που αφηγείται την τραγική ιστορία του Αττι, ο οποίος πέφτοντας στα δίχτυα του έρωτα της Κυβέλης δεν μπορεί να ζήσει τον αγνό έρωτά του για τη νύμφη Σαγκαρίδα, στο «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» και στο Παρίσι.

Ο «Τανκρέδος», που τοποθετείται κατά τη διάρκεια της πρώτης σταυροφορίας, διηγείται τις ρομαντικές και δυσάρεστες καταστάσεις που επηρεάζουν τις ζωές του σταυροφόρου Τανκρέδου και της Σαρακηνής πριγκίπισσας Κλορίντ, στο «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών». «Ο Κουρέας της Σεβίλλης» αναφέρεται στον Φίγκαρο που βοηθά τον κόμη Αλμαβίβα να κατακτήσει την όμορφη αστή Ροζίνα, στην «Εθνική Λυρική Σκηνή».

Ενθουσιώδης υποδοχή της όπερας «Βότσεκ» από τους Μοσχοβίτες

ΠΡΕΜΙΕΡΑ. Την αποθέωση γνώρισε το βράδυ της Τρίτης η πρεμιέρα της όπερας «Βότσεκ» του Αλμπαν Μπεργκ που ανέβηκε στη Νέα Σκηνή του θεάτρου Μπολσόι της Μόσχας. Το δύσκολο, πλην αριστουργηματικό αυτό έργο του Αυστριακού συνθέτη, ανέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του κατά γενική ομολογία συντηρητικού Μπολσόι, με αποτέλεσμα πριν από την έναρξη της πρεμιέρας η αγωνία όλων να ήταν έντονη για το παράτολμο αυτό εγχείρημα.

Για την Ιστορία, η μοναδική φορά που το ρωσικό κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει την παράσταση αυτή ήταν το 1927 στο Θέατρο Οπερας και Μπαλέτου του Λένινγκραντ (σημερινό Μαριίνσκι).

Ολες αυτές οι αμφιβολίες διαλύθηκαν με το τέλος της παράστασης, αλλά από το πρώτο κιόλας λεπτό, καθώς η χειρουργικής ακρίβειας μουσική απόδοση της παρτιτούρας σε συνδυασμό με τις τέλειες ερμηνείες των σολίστ και τη συγκλονιστική σκηνοθεσία, έκανε τους 1.200 θεατές επί δύο περίπου ώρες χωρίς διάλειμμα, να χαθούν στο αριστούργημα «Βότσεκ».

Το πέσιμο της αυλαίας μετέτρεψε τα δυνατά συναισθήματα των θεατών σε εκδηλώσεις λατρείας προς τους δύο μεγάλους πρωταγωνιστές αυτής της επιτυχίας. Τον Ελληνα μαέστρο Θόδωρο Κουρεντζή που είχε τη μουσική επιμέλεια και διεύθυνση της παράστασης και συνέβαλε ουσιαστικά στην απογείωση του «Βότσεκ» και στον χαρισματικό και καλύτερο κατά πολλούς σύγχρονο σκηνοθέτη όπερας στον κόσμο, Ντμίτρι Τσερνιακόφ. Τον ρόλο του «Βότσεκ» στην πρεμιέρα απέδωσε συγκλονιστικά ο Μάρκους Αϊχε και της «Μαρί», η σπουδαία Μπαρντί Μπάιερς.

Την παραμονή της πρεμιέρας, σε συνέντευξη Τύπου ο Θόδωρος Κουρεντζής απαντώντας για το πώς αντιμετώπισε ένα τόσο πρωτοποριακό έργο η ορχήστρα του «συντηρητικού» Μπολσόι που κατεξοχήν το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει έργα του 19ου αιώνα, είπε: «Μερικές φορές, στη διάρκεια της πρόβας, είχα την εντύπωση ότι διδάσκω στους μουσικούς μία ξένη γλώσσα…». Ο Βότσεκ αποτελεί το πρώτο βήμα της νέας διεύθυνσης του Θεάτρου να πραγματοποιήσει άνοιγμα προς ένα πιο πρωτοποριακό ρεπερτόριο. Για τα επόμενα επαγγελματικά σχέδιά του, ο Θ. Κουρεντζής σε πρόσφατη συνέντευξη στην «Γκαζέτα» δήλωσε πως έχει προγραμματίσει εμφανίσεις στην Οπερα της Μαδρίτης, την Οπερα του Μονάχου, στο Θέατρο «Λα Μονέ» των Βρυξελλών, στην Οπερα της Δρέσδης, την Οπερα της Βαρσοβίας, όπως επίσης και συναυλίες με την Εθνική Ορχήστρα των Βρυξελλών και την Εθνική Ορχήστρα του Βελγίου.

  • Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 26/11/2009. Του ανταποκριτή μας στη Μοσχα Αχιλλεα Πατσουκα

ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ: Σε οριακή κατάσταση

Καταχρεωμένη μέχρι το λαιμό, με τουλάχιστον 13 εκ. ευρώ, με τους εργαζόμενους απλήρωτους και με την πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟ-Τ να ποιεί την …νήσσαν για το τι θα γίνει, η Λυρική Σκηνή ζει ολοένα και πιο δραματικές στιγμές, ανίκανη ν’ αντιμετωπίσει και τα στοιχειώδη. Πτυχές αυτής της κατάστασης αλλά και συμφωνιών για «συμπαραγωγές» με τον Οργανισμό Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, αποκαλύπτονται σε χτεσινή επιστολή του Ιταλού καλλιτεχνικού διευθυντή της ΕΛΣ, Τζοβάνι Πάκορ στον υπουργό Πολιτισμού (κοινοποιήθηκε στο ΔΣ, στους εργαζόμενους ΕΛΣ και στη διεύθυνση ΟΜΜΑ).

«Συνεκτιμώντας την παρούσα οικονομική συγκυρία και τα διαρκώς εντεινόμενα προβλήματα που η ΕΛΣ καλείται να αντιμετωπίσει σε επίπεδο κάλυψης των πάγιων αναγκών της, βρίσκομαι στην εξαιρετικά δυσάρεστη θέση να προβώ στη ματαίωση της παραγωγής του «Ballo in Μaschera», προγραμματισμένης για τις 24, 27, 29, 31 Ιανουαρίου 2010 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών», αναφέρει ο Τζ. Πάκορ. Μάλιστα, σημειώνει κάτι άγνωστο μέχρι σήμερα: «Η παραγωγή αυτή θα εγκαινίαζε μια πρωτοφανή για τα ελληνικά χρονικά σειρά συμπαραγωγών πενταετούς διάρκειας με τον ΟΜΜΑ, η συμμετοχή του οποίου για φέτος και μόνο θα ανερχόταν στο ποσό των 305.000Ε. Ταυτόχρονα, το Δημοτικό Θέατρο «Τζουζέππε Βέρντι» του Σαλέρνο θα συμμετείχε με το ποσό των 93.000ευρώ».

Δηλαδή, η Λυρική για πέντε χρόνια, με το «ένδυμα» των συμπαραγωγών, ουσιαστικά θα κάλυπτε παραγωγές του ΟΜΜΑ, για τις οποίες δε γνωρίζουμε – σε ποσοστά – το ύψος της συμμετοχής του τελευταίου. Γενικότερα, πολλά είναι τα ερωτηματικά για τα οφέλη της ΕΛΣ από τις συμπαραγωγές της με ξένα θέατρα, καθώς πρόκειται σχεδόν εξ ολοκλήρου για ξένες παραγωγές, οδηγώντας στην απραξία το ντόπιο καλλιτεχνικό δυναμικό.

Κι ενώ ο Τζ. Πάκορ επικαλείται ότι πήρε αυτήν την απόφαση «εξαργυρώνοντας τον καλλιτεχνικό προϋπολογισμό της εν λόγω παραγωγής για την ομαλή κάλυψη της μισθοδοσίας των εργαζομένων», προϊδεάζει για τα χειρότερα: «Είναι προφανές ότι κάθε επανάληψη μιας τέτοιας «έσχατης λύσης» θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στη συρρίκνωση του καλλιτεχνικού προγραμματισμού και κατά συνέπεια στο κλείσιμο του θεάτρου». [Ριζοσπάστης, Παρασκευή 13 Νοέμβρη 2009]

Η Αριάδνη στον ψυχαναλυτή

  • Σε μια εποχή που ο έρωτας έπρεπε ή να έχει ευτυχές τέλος ή να οδηγείται στην απόλυτη συντριβή και τη μοιραία κατάληξη, ο Ρίχαρντ Στράους παρουσίασε μια όπερα όπου η ζωή δεν σταματά μετά από μια ερωτική απογοήτευση.

«Η Αριάδνη στη Νάξο» είναι αυτό το αισιόδοξο αλλά και γεμάτο υπαινιγμούς έργο που ανεβάζεται στη Λυρική Σκηνή στις 21 του μηνός στο θέατρο «Ολύμπια» -σε συμπαραγωγή με το θέατρο «Κάρλο Φελίτσε» της Γένοβας και το Ιδρυμα Οπερας του Οβιέδο. Θα διευθύνει ο Τζοβάνι Πάκορ, ενώ τη σκηνοθεσία και τα σκηνικά υπογράφει ο Παριζιάνος Φιλίπ Αρλό.

Πρόκειται για μια μονόπρακτη όπερα που, όμως, έχει και έναν πρόλογο. (Πρωτοπαρουσιάστηκε το 1912 στο Θέατρο της Αυλής της Στουτγάρδης υπό τη διεύθυνση του συνθέτη). Εκτός από τον έρωτα πραγματεύεται και το πώς αντιλαμβάνεται η κοινωνία την τέχνη.

Διαδραματίζεται σε δεξίωση στο σπίτι ενός ζάμπλουτου Βιενέζου, όπου πρόκειται να παρουσιαστεί η σοβαρή όπερα «Η Αριάδνη στη Νάξο». Ο οικοδεσπότης, όμως, αποφάσισε ταυτόχρονα με τη σοβαρή όπερα να παρουσιάσει μια «χυδαία φάρσα» από θίασο της Κομέντια ντελ Αρτε. Αυτός πληρώνει, αυτός αποφασίζει. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο εσωστρεφής Συνθέτης (της όπερας) ερωτεύεται την Τζερμπινέττα, από την Κομέντια.

Γι’ αυτήν, ένας χαμένος έρωτας αντικαθίσταται απλά από έναν νέο. «Η όπερα αυτή είναι μια διαμάχη πάνω στη θέση της τέχνης στη κοινωνία. Μιλάει για τους νεόπλουτους για τον έρωτα και τις δυνάμεις του. Μια πάλη μεταξύ τέχνης και καταναλωτικής κοινωνίας, παρουσιάζοντας και τις θέσεις του καλλιτέχνη μέσα σε αυτή» λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης, Φ. Αρλό.

-Τι σκηνοθεσία έχετε επιλέξει για μια όπερα με τόσο αντιφατικές πλευρές;

«Ευτυχώς υπάρχει αυτή η διττή γραφή: Από τη μια ο πρόλογος μας επιτρέπει ένα πολύ σημερινό θέαμα κι από την άλλη η «Αριάδνη» μας επιτρέπει να βυθιστούμε σε μια ιστορία ψυχανάλυσης και σουρεαλισμού».

-Πώς είναι η πρωταγωνίστριά σας;

«Σχιζοφρενής και μανιοκαταθλιπτική! Η Τζερμπινέτα είναι η σύγχρονη γυναίκα: παρούσα, παιχνιδιάρα, διαθέσιμη και ευαίσθητη. Αλλά και οι άντρες της παρέας είναι πολύ γνώριμοι επίσης: ο Βάκχος, ελκυστικός χωρίς να το θέλει, φοβισμένος και απελπισμένος, και ο Αρλεκίνος, γοητευτικός, αστείος και εγκαταλειμμένος».

-Οι σύγχρονες γυναίκες φέρονται με αυτόν τον τρόπο;

«Η Τζερμπινέτα μου μοιάζει πλησιέστερη σε μια σημερινή ευαισθησία: την αναζήτηση του εφήμερου, του «εδώ και τώρα», του ζάπινγκ, της άμεσης ευχαρίστησης που στο βάθος κρύβει επιμελώς μια σχιζοφρενική δυστυχία.

»Πιστεύω ότι το ερώτημα της πίστης, το κατά πόσο μπορείς να ανήκεις σε έναν μόνο άντρα, είναι αιώνιο. Αλλά ο σύγχρονος κόσμος, με τα ταξίδια, τα επαγγέλματα και την επιμήκυνση της ζωής, δημιουργεί πάντα θέση για έναν Βάκχο -δηλαδή για εκείνον που θα ανανεώσει το ερωτικό ενδιαφέρον κάποιου».

-Το τελευταίο διάστημα η Λυρική Σκηνή περνάει μια ταραγμένη περίοδο στα διοικητικά της. Εσείς από τη μεριά σας διακρίνετε ανησυχία στους καλλιτέχνες;

«Δεν μπορώ και ούτε θέλω να μιλήσω γι’ αυτό. Κάθε πολιτική, διοικητική ή οικονομική διαφοροποίηση έχει τις συνέπειές της στους πολιτιστικούς οργανισμούς και τους ανθρώπους που δουλεύουν γι’ αυτούς. Αλλά ο καλλιτέχνης είναι από τη φύση του ένας περιθωριακός και η τέχνη ποτέ δεν συμπεριφέρθηκε καλύτερα παρά σε περιόδους αναταραχών». *

  • Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Επτά, Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Νέα υφυπουργός, μόνη, στη Λυρική

  • highsociety»

  • της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009

Σύμφωνοι, η Εθνική Λυρική Σκηνή παραμένει ακέφαλη και με τεράστια οικονομικά προβλήματα που έχουν οδηγήσει σε απόγνωση το δυναμικό της. Στην πρεμιέρα της «Κακοφυλαγμένης κόρης», ωστόσο, θα μπορούσε να καυχηθεί ότι εξασφάλισε το (δοκιμασμένο στις κάμερες και στα φώτα) χαμόγελο της νέας υφυπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού κυρίας Αντζελας Γκερέκου. Στην πρώτη επίσημη εμφάνισή της, χωρίς άλλη συνοδεία παρά μόνο της κόρης της Μαρίας, η κυρία Γκερέκου διαβεβαίωσε τους ανθρώπους της ΕΛΣ ότι τα προβλήματά της αποτελούν προτεραιότητες του υπουργού Πολιτισμού κ. Παύλου Γερουλάνου. Οχι, η απουσία του τελευταίου δεν ερχόταν σε αντίθεση με τις δηλώσεις της, απλώς οφειλόταν στο ότι το ίδιο βράδυ δινόταν η επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Πουθενά» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στο ανακαινισμένο Εθνικό Θέατρο. Η νέα υφυπουργός ανταποκρίθηκε με εξαιρετική ευσυνειδησία στα καθήκοντά της: χειροκρότησε την παράσταση και όταν τελείωσε επισκέφθηκε τα καμαρίνια για να συγχαρεί τους συντελεστές της εν μέσω καταιγισμού φλας. Κακώς σχολίασαν κάποιοι την υπερβολική της άνεση. Ως πρώην ηθοποιός θα έπρεπε να ένιωθε ότι βρισκόταν στον φυσικό της χώρο.

ΒΑΛΣΑΜΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.

Σαν βάλσαμο πρέπει να ήρθε στη Μητροπολιτική Οπερα Ο ιππότης με το ρόδο μετά το τραύμα με την Τόσκα (ars… brevis, 4.10.2009). Κοινό και κριτική είχαν θεωρήσει ότι η όπερα του Πουτσίνι είχε δεινοπαθήσει τόσο πολύ στα «νεωτερικά» χέρια του ελβετού σκηνοθέτη Λυκ Μποντί ώστε υποδέχθηκαν πολύ ευνοϊκά αυτή την παράσταση της όπερας του Ρίχαρντ Στράους, και ας έχει ηλικία 40 χρόνων. «Μουσειακό είδος» χαρακτηρίζει κριτικός αυτή την παραγωγή του 1969, του Ναθάνιελ Μέριλ, αλλά προσθέτει: «Μολοντούτο, ένας συμβατικά συντηρητικός Ιππότης με το ρόδο είναι καλύτερος από μια μοντέρνα διαστροφή του». Αλλος αποφαίνεται ότι αυτή η σαραντάχρονη παραγωγή, «πλουσιοπάροχα παραδοσιακή, εξακολουθεί να στέκεται μια χαρά». Ενας από τους λόγους της τόσης ευμένειας δεν μπορεί παρά να είναι η παρουσία στην παράσταση της υψιφώνου Ρενέ Φλέμινγκ, αγαπημένης του αμερικανικού κοινού, στον ρόλο της Στραταρχίνας. Η Φλέμινγκ επαινέθηκε θερμά, αν και, στα 50 της σήμερα, «θύμιζε» διαβάζουμε «περισσότερο χολιγουντιανή σταρ παρά βιεννέζα αριστοκράτισσα». Μαζί της εγκωμιάζεται και η μεσόφωνος Σούζαν Γκρέιαμ ως Οκτάβιαν και υπενθυμίζεται η επιτυχία που είχαν σημειώσει οι δυο τους στους ίδιους ρόλους το 2000. Εν τω μεταξύ, εν αναμονή της επανάληψης των παραστάσεων του Ιππότη με το ρόδο στη Μet τον Ιανουάριο (1, 6, 9, 15), η Φλέμινγκ, της οποίας το νέο CD, Verismo, κυκλοφορεί από την Decca, ετοιμάζεται για το μεθαυριανό λονδρέζικο ρεσιτάλ της στο Festival Ηall με άριες ανάλογες με του δίσκου, ήτοι του Πουτσίνι και των περί αυτόν λιγότερο γνωστών συνθετών.

[ars…brevis, επιμέλεια: Αναστασία Ζενάκου, ΤΟ ΒΗΜΑ, 01/11/2009]