Σκηνικά γυμνή, μουσικά ελκυστική

  • Του Νικου Α. Δοντα, Η Καθημερινή, 01/11/2009

Την «Αλκηστη» του Γκλουκ παρουσίασε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 19 Οκτωβρίου. Η όπερα δόθηκε σε συναυλιακή μορφή, δηλαδή χωρίς σκηνικά και κοστούμια. Μόνο οπτικό ερέθισμα ήσαν οι λιγοστές προβολές και οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί του Νίκου Πετρόπουλου. Μία όπερα για λίγους, ανεβασμένη με τρόπο που απευθυνόταν σε ακόμα λιγότερους.

Αναπόφευκτα, το ακρόαμα ανέλαβε πλήρως την ευθύνη να πείσει για τις προθέσεις ποιητή και μουσουργού. Από αυτή την άποψη η παραγωγή στάθηκε τυχερή, καθώς διανομή και μουσική διεύθυνση αποδείχτηκαν στο ύψος της περίστασης. Οι ικανότητες του αρχιμουσικού Γιώργου Πέτρου είναι γνωστές και η εξοικείωσή του με σύνολα οργάνων εποχής απέδωσε καρπούς. Οι λύσεις που πρότεινε είχαν ως κριτήριο τη μουσικότητα και τη θεατρικότητα. Οι διαρκείς και έντονες εναλλαγές ταχυτήτων και δυναμικής, ακόμα και στο πλαίσιο της ίδιας άριας, προέρχονται πρωτίστως από τη γλώσσα του ιταλικού μπαρόκ, όμως με τον τρόπο που εφαρμόστηκαν, τόνισαν το δραματικό στοιχείο κειμένου και μουσικής.

Εξάλλου η «Αλκηστη» είναι υβριδική παρτιτούρα, γαλλική εκ μεταγραφής, και αυτό που ακούσαμε υπήρξε ακόμα πιο υβριδικό. Καμία ένσταση: μία παράσταση δεν είναι μουσικολογική εργασία, οπότε το πειστικό αποτέλεσμα δικαιώνει τις επιλογές.

Ιδιαίτερα ευπρόσδεκτος ήταν ο ήχος των οργάνων εποχής της Ορχήστρας Πατρών, παρά τη μικρότερη σιγουριά σε σχέση με τα σύγχρονα όργανα: τόσο τα νευρώδη έγχορδα όσο και οι παρεμβάσεις των μπαρόκ όμποε ή των φυσικών κόρνων, λόγου χάριν, συνέβαλαν με το ιδιαίτερο χρώμα τους στην ποιότητα του ακροάματος.

Εξαίρετη διανομή

Το στοίχημα κερδήθηκε χάρη στο εξαιρετικό ζευγάρι πρωταγωνιστών. Η Αννα Κατερίνα Αντονάτσι με αισθησιακή, μεστή φωνή και έκφραση που συνδυάζει το πάθος με την ευγένεια, μοιάζει πλασμένη για ηρωίδες τόσο τυπικές της γαλλικής μουσικής, όσο η Αλκηστη του Γκλουκ, η Μήδεια του Κερουμπίνι και η Κασσάνδρα του Μπερλιόζ.

Η μουσικότητά της δεν έχει ανάγκη από περιττά «ρεαλιστικά» εφέ: αποδίδει την ένταση των καταστάσεων, από τον έρωτα ώς το πένθος, αποκλειστικά με μουσικό τρόπο μέσα από τονισμούς, μέσα από τις σκιάσεις του ηχοχρώματος. Αντάξιός της ήταν ο Αδμητος του Γκρέγκορυ Κούντε, ηδύφωνος, τρυφερός και ταυτόχρονα ηρωικός όπου το καλούσε ο ρόλος.

Οι δυο τους πλαισιώθηκαν πολύ καλά από τους βαρύτονους Δημήτρη Πλατανιά και Δημήτρη Τηλιακό, όπως επίσης από τον βαθύφωνο Πέτρο Μαγουλά. Πολύ καλοί στους υποστηρικτικούς ρόλους ήσαν η Μυρσίνη Μαργαρίτη, η Μαρία Βλαχοπούλου και ο Βασίλης Καβάγιας.

Μόνον η Χορωδία της ΕΡΤ επέμενε να μην παρακολουθεί και να μένει διαρκώς πίσω. Συνολικά, η επένδυση στο μουσικό μέρος άξιζε σκηνικού ανεβάσματος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: