Στην ίδια σκηνή μ’ ένα είδωλο της όπερας

  • Η Κατερίνα Ρούσσου, μετά το Πολυτεχνείο, αφοσιώθηκε στο τραγούδι και βρέθηκε πλάι στον διάσημο τενόρο Χοσέ Κούρα
  • Του Δημητρη Pηγοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 18 Aπριλίου 2010

Πολλοί συνάδελφοι της Κατερίνας Ρούσσου στη Μουσική Ακαδημία της Λιουμπλιάνα θα ζήλευαν την τύχη της Ελληνίδας μεσοφώνου. Τραγούδησε δίπλα στον διάσημο Αργεντινό τενόρο Χοσέ Κούρα σε μια μεγάλη συναυλία για τους σκοπούς του Ιδρύματος «Θώραξ» και συγκεκριμένα για την κατασκευή της νέας πτέρυγας και της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός».

Κι αν η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, το βιογραφικό της Κατερίνας Ρούσσου περιλαμβάνει εξαιρετικές σπουδές σε τρεις πόλεις της Ευρώπης. Αρχή από τη δική της πόλη με σπουδές στο τραγούδι στο Ωδείο Αθηνών (απ’ όπου και αποφοίτησε με Αριστα Παμψηφεί και χρηματικό έπαθλο στην τάξη Ιουλίας Τρούσσα) και στη συνέχεια στο Λονδίνο: Βασιλική Ακαδημία Μουσικής ύστερα από την υποτροφία «Μαρία Κάλλας» καθώς και του Ιδρύματος Ωνάση και μεταπήδηση στη Σχολή της Οπερας της Βασιλικής Ακαδημίας όπου αποφοιτά το 2008 με την ανώτατη διάκριση DipRAM. Από τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, σπουδάζει στην Ακαδημία Μουσικής της Λιουμπλιάνα με την καθηγήτρια Alenka Dernac-Bunta για χάρη της οποίας αποφάσισε να ζήσει στη Σλοβενία και να μάθει… σλοβενικά.

Η ζωή στη Λιουμπλιάνα

«Μπορώ να καταλάβω τα πάντα», μας λέει λίγες ημέρες πριν από τη μεγάλη συναυλία της Αθήνας. «Δυσκολεύομαι, ωστόσο, να ακολουθήσω μια κουβέντα όταν πάει πολύ βαθιά». Αλλά της αρέσει η ζωή στη Λιουμπλιάνα. «Μετά την Αθήνα και το Λονδίνο, δεν μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου σε μια πολύ μικρότερη πόλη. Επειδή ακριβώς ήμουν συνηθισμένη σε διαφορετικές κλίμακες κι επειδή μου αρέσουν οι μεγάλες πόλεις. Βρέθηκα στη Σλοβενία ακολουθώντας την αγαπημένη μου καθηγήτρια. Δυστυχώς, στο Λονδίνο δεν ήμουν ευχαριστημένη με τους καθηγητές κι όταν συναντήθηκα με την τωρινή μου δασκάλα αποφάσισα να κάνω το μεγάλο βήμα». Για να ανακαλύψει τις ομορφιές και την ποιότητα ζωής που είναι σε θέση να προσφέρει μια πόλη 300.000 κατοίκων όπως η Λιουμπλιάνα. Φαίνεται πως είχα ανάγκη την μικρότερη κλίμακα, τους πιο ανθρώπινους ρυθμούς. Στη Σλοβενία υπάρχει ισχυρή κουλτούρα κλασικής μουσικής, η Αυστρία και η Βιέννη είναι πολύ κοντά και αν μας λέει κάτι αυτό, η χώρα διαθέτει δύο όπερες με έναν πληθυσμό δύο εκατομμυρίων ανθρώπων».

Η μουσική έπαιζε από… πάντα κεντρικό ρόλο στη ζωή της Κατερίνας Ρούσσου. Από τα τρία της το Ωδείο έγινε το δεύτερο σπίτι της μαθαίνοντας αρχικά βιολί και μετά πιάνο. «Μου άρεσε η μουσική αλλά σε επίπεδο ερασιτεχνικό. Το να ασχοληθώ μαζί της επαγγελματικά ήταν ένα κρυφό όνειρο». Που έγινε πραγματικότητα μετά την αποφοίτησή της από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το Τμήμα Ηλεκτρολόγων-Μηχανικών. «Δούλεψα για ένα χρόνο αλλά γρήγορα κατάλαβα τι ήταν αυτό που πραγματικά ήθελα».

Και να που χθες μοιραζόταν την ίδια σκηνή με ένα είδωλο για εκατομμύρια φίλους της όπερας. «Ενα τόσο μεγάλο όνομα σαν τον Χοσέ Κούρα προκαλεί δέος. Τον είχα συναντήσει για πρώτη φορά στη διάρκεια ενός master class στην Αγγλία και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση πόσο απλός και ζεστός άνθρωπος είναι. Είχα ξετρελαθεί, η επαφή του με τους νέους τραγουδιστές ήταν καταπληκτική. Ταυτόχρονα κατάλαβα ότι είναι ένας καλλιτέχνης φοβερά θεατρικός, είναι αυτό που λέμε “το έχει μέσα του”. Για να κανονίσουμε τις λεπτομέρειες της παρουσίας μου στη συναυλία του στην Αθήνα ανταλλάξαμε email και ήταν όλα αστεία και πλάκες!». Η συνύπαρξή τους δεν αποδείχθηκε μια εύκολη υπόθεση, καθώς είναι εντελώς διαφορετικό το ρεπερτόριο των δύο καλλιτεχνών και οι φωνές τους. Ο Κούρα είναι τενόρος, προσανατολισμένος περισσότερο στον Πουτσίνι και στον Βέρντι, η Ρούσσου είναι μεσόφωνος με περισσότερες αναφορές στον Ροσίνι και στον Μότσαρτ. Τελικά, βρέθηκε η «χρυσή τομή», είναι ο πλούτος της κλασικής παράδοσης που έδωσε τις λύσεις, μας λέει η Ελληνίδα καλλιτέχνις.

Ο ρόλος της εμφάνισης

Ο λαμπερός συμπρωταγωνιστής της ανήκει σε μια γενιά λυρικών τραγουδιστών όπου η εμφάνιση έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο χτίσιμο μιας επιβλητικής καριέρας. Τι πιστεύει η ίδια για το ισοζύγιο φωνής και παρουσιαστικού στην όπερα του 21ου αιώνα. «Νομίζω ότι είναι καλό να δίνεται βαρύτητα και στην εμφάνιση, ας μην ξεχνάμε ότι η όπερα είναι θέατρο με μουσική. Επομένως, ανάμεσα στα αιτήματα του θεατή είναι και μια ικανοποιητική σκηνική παρουσία. Ισως σε κάποιες περιπτώσεις οδηγηθήκαμε σε υπερβολές τύπου Χόλιγουντ, αλλά ο κόσμος έρχεται στην όπερα για να παρακολουθήσει ένα ολοκληρωμένο θέαμα». Για την ίδια, μια επιτυχημένη καριέρα τραγουδιστή στην όπερα είναι ταλέντο 10% και σκληρή δουλειά όλο το υπόλοιπο. «Ξέρετε, υπάρχει μια ιδιομορφία στη δουλειά μας. Δουλεύουμε με ένα “όργανο” που δεν το βλέπεις, δεν στο δείχνει κανείς, τη φωνή μας, κι έτσι είσαι υποχρεωμένος να εργάζεσαι πάνω σε πολύ λεπτές ισορροπίες».

Η κρίση που σοβεί στη Λυρική Σκηνή

Η Κατερίνα Ρούσσου έχει συνεργαστεί ως σολίστ με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, την Ορχήστρα της Φιλαρμονικής της Λιουμπλιάνας, τη Διεθνή Ακαδημία Μπαχ της Στουτγάρδης, τη Συμφωνική Ορχήστρα της Ακαδημίας της Λιουμπλιάνας, την Ορχήστρα και Χορωδία του «Ωδείου Φίλιππος Νάκας», την Ορχήστρα και Χορωδία του High Wycombe.

Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών έχει τραγουδήσει σε σκηνές από όπερα («Ο κουρέας της Σεβίλλης» – Ροζίνα, σε σκηνοθεσία Β. Νικολαΐδη) και σε ένα γκαλά όπερας των υποτρόφων του Μεγάρου.

Ποτέ, ωστόσο, δεν έχει δουλέψει στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Πώς βλέπει, έστω κι από μακριά, την κρίση που σοβεί στη μοναδική μας κρατική σκηνή; «Η κρίση δεν είναι ένα φαινόμενο αποκλειστικά ελληνικό, η διεθνής οικονομική ύφεση χτύπησε πολλά λυρικά θέατρα στον κόσμο με αποτέλεσμα να γίνονται σημαντικές περικοπές στις παραστάσεις, στους προϋπολογισμούς και στις μετακλήσεις “σημαντικών” ονομάτων». Ισως στην Ελλάδα το πρόβλημα είναι βαθύτερο. «Δεν διαθέτουμε κουλτούρα όπερας, ούτε νέο κοινό. Το αποτέλεσμα είναι να μη συμβαίνουν πολλά πράγματα στη χώρα μας. Παρ’ όλα αυτά, είμαι αισιόδοξη.

Οι νέες εγκαταστάσεις στο Δέλτα Φαλήρου θα δημιουργήσουν ένα νέο πλαίσιο, που θα φέρει περισσότερο κοινό κοντά στην όπερα. Μπορεί στην αρχή να γίνει λίγο μόδα, αλλά είμαι της άποψης ότι ακόμα κι αν κάποιος επισκεφθεί μια όπερα για όλους τους λάθος λόγους, το πηλίκο στο τέλος είναι πάντα θετικό. Το βλέπω από τους φίλους μου. Πολλές φορές αρκεί να πας μία φορά για να σπάσει ο πάγος».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: