Archive for Οκτώβριος 2010

Νίκος Μουρκογιάννης: «Δεν έχω τη φήμη ότι βυθίζω πλοία»

  • Ο πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Νίκος Μουρκογιάννης ξεκαθαρίζει ότι το πρόγραμμα δεν είναι εμπορικό αλλά εθνικό

  • Συνέντευξη στον Ηλια Mαγκλινη, Η Καθημερινή, Kυριακή, 31 Oκτωβρίου 2010

Κατά την πρόσφατη συνέντευξη Τύπου στο υπό ανακαίνιση φουαγιέ του θεάτρου Ολύμπια της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (ΕΛΣ), ο Νίκος Μουρκογιάννης, πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της εθνικής μας όπερας, ο οποίος κλήθηκε από τον υπουργό Πολιτισμού την περασμένη άνοιξη για να διασώσει τον πολύπαθο οργανισμό, παρουσίασε το φετινό πρόγραμμα. «Κάρμεν», «Τόσκα», «Κουρέας της Σεβίλλης», «Μαγικός αυλός» και για το καλοκαίρι «Ναμπούκο», «Παλιάτσοι» και «Καβαλερία Ρουστικάνα». Στις αντιδράσεις κάποιων περί παράδοσης της ΕΛΣ σε μια άνευ όρων εμπορικότητα, ο Ν. Μουρκογιάννης ξεκαθάρισε: «Δεν είναι το ιδεώδες πρόγραμμα· είναι όμως το αναγκαίο».

«Η αλήθεια είναι ότι το θεωρώ ιδεώδες», διευκρινίζει τώρα, καθισμένος στο γραφείο του, στην προσωρινή έδρα της ΕΛΣ, στην οδό Πανεπιστημίου 39, με θέα την Αθηναϊκή Τριλογία και ηχητικό ντεκόρ τα τραγούδια των Ιρανών απεργών πείνας.

Οταν τον ρωτώ αν τον σχεδιασμό του προγράμματος υπογράφει ο Τζοβάνι Πάκορ, ο απερχόμενος καλλιτεχνικός διευθυντής (στην ουσία η θέση έχει ήδη χηρέψει, αλλά ο κύριος πρόεδρος θεωρεί ότι πολύ εύκολα θα βρεθεί διάδοχος) αντιδρά. «Μ’ ενοχλεί αυτή η προσωπική αιχμή κάποιων ερωτήσεων».

– Δεν είναι αιχμή, μια απλή ερώτηση είναι…

– Οχι, όχι, κοιτάξτε να δείτε: για μένα είναι αδιανόητο ότι ένα καλλιτεχνικό πρόγραμμα μπορεί να γίνει από ένα άτομο. Είναι μια πολύπλοκη διαδικασία. Ενας καλλιτεχνικός διευθυντής δεν μπορεί από μόνος του να έχει άποψη για όλα. Το ΥΠΠΟΤ μου δίνει ένα ποσό Α, εγώ πρέπει για το προσωπικό να διαθέσω ένα ποσό Β, οπότε για το πρόγραμμα απομένει ένα ποσό Γ. Αυτή η πειθαρχία δεν υπήρχε ποτέ στην ΕΛΣ. Ετσι βγαίνουν τα 3,5 εκατομμύρια για το φετινό πρόγραμμα. Ο σκοπός είναι να κάνεις ένα πρόγραμμα το οποίο να μη σε βάλει μέσα. Μη ζητάτε λοιπόν απόδειξη για το αυτονόητο.

Στο βιογραφικό του ανθρώπου που έχει αναλάβει τις τύχες της ΕΛΣ αναφέρεται ότι «είναι ένας από τους κορυφαίους ειδικούς στον κόσμο στον τομέα της Εταιρικής Στρατηγικής και της Στρατηγικής Ηγεσίας». Μου διηγείται πώς γνώρισε τον Ρόναλντ Ρέιγκαν («ο πιο έξυπνος άνθρωπος στο κόσμο»), τον Σον Κόνερι, πώς κονταροχτυπήθηκε στο Χάρβαρντ με τον Μπιλ Γκέιτς για μια… γυναίκα («έτσι άρχισα το κάπνισμα»), ωστόσο, επέστρεψε «στην Ελλάδα ύστερα από 35 χρόνια στο εξωτερικό, ειδικά για τη Λυρική. Δεν έχω τη φήμη ότι βυθίζω πλοία: από τις 57 επιχειρήσεις που κλήθηκα να διασώσω, μόνον σε δύο απέτυχα», είχε δηλώσει στη συνέντευξη Τύπου.

«Η αλήθεια είναι ότι η πρόταση για τη Λυρική δεν ήρθε ακριβώς από την κυβέρνηση», υπογραμμίζει. «Ολοι οι άνθρωποι έχουν έναν μέντορα. Το όνομα του δικού μου είναι δρ Ιγκον Ζέντερ, Γερμανοελβετός μεγαλοεπιχειρηματίας. Βλεπόμαστε μια φορά τον μήνα και τρώμε σε μπαρ της Ζυρίχης και μετά πάμε στην όπερα. Μια μέρα μου λέει, είσαι πατριώτης και αφήνεις να κλείσει η μοναδική όπερα στην Ελλάδα; Ακουσα ότι ο υπουργός που πάει να την κλείσει είναι τέως υπάλληλός μου και είπα να μην τολμήσει να το κάνει διότι ο καλύτερος restructuring consultant στον κόσμο είναι Ελληνας και μπορεί να την σώσει σε μια εβδομάδα. Τότε δέχθηκα τηλεφώνημα από τον κύριο Γερουλάνο. Στην αρχή, νόμισα ότι θα κάνω αυτό που κάνω συνήθως: consulting engagement. Είπα στον κύριο υπουργό, είμαι λίγο ακριβός. Παίρνω 20.000 δολάρια την ημέρα, επί τρεις μήνες, είναι λογαριασμός. Ο υπουργός γέλασε διότι δεν υπάρχουν χρήματα. Μου είπε τότε, θα διοριστείς πρόεδρος, ο οποίος όμως δεν πληρώνεται. Ετσι, τώρα το κάνω εκ του υστερήματος. Αλλά αναγκάζομαι να ταξιδεύω στον Καναδά και στην Αυστραλία για δουλειές. Είμαι συνεχώς σε τζετ λαγκ».

– Το εμπορικό, λοιπόν, είναι το ιδεώδες πρόγραμμα για εσάς.

– Αυτός ο διαχωρισμός ανάμεσα στο εμπορικό και το καλλιτεχνικό έχει επινοηθεί από άτομα ανευθυνοϋπεύθυνα. Ομως, δεν είναι εμπορικό το πρόγραμμα, το αδικείτε. Είναι εθνικό. Εχουμε μεγάλη εθνική παράδοση στην όπερα. Η παράσταση «Μαραθών-Σαλαμίς» είναι έργο Κερκυραίου συνθέτη, του Παύλου Καρρέρ. Υπάρχει ο Μπιθικώτσης, όμως υπάρχει και ο Καρρέρ, είναι μέρος της εθνικής μας παράδοσης. Επίσης, το κοινό της Λυρικής ξέρει πολύ καλά τι θέλει να δει. Οταν κάποτε άκουγαν ότι στη Λυρική έχει παράσταση με ομοφυλοφιλικές πτυχές, δεν πήγαιναν να την δουν.

– Εσείς αδικείτε τώρα το πρόσφατο παρελθόν της Λυρικής. Ακόμα και στις πιο πειραματικές της φάσεις, το θέατρο είχε κόσμο, και μάλιστα, νεαρόκοσμο.

– Δεν αμφισβητώ το καλλιτεχνικό κριτήριο του αείμνηστου Λαζαρίδη. Μάλιστα, την επόμενη χρονιά ή τη μεθεπόμενη θα επαναφέρω αυτή την καλλιτεχνική φόρμουλα διότι, παρότι δεν είμαι καλλιτέχνης, την γνωρίζω καλά.

Πάλι στην πρωτοπορία

– Δηλαδή, μόλις ξεπεραστούν τα προβλήματα, η Λυρική θα πρωτοπορήσει;

– Εξ ορισμού. Και θα κάνω μεγάλη έκπληξη. Διότι εμένα δεν μου αρέσουν οι μικρές κινήσεις. Επαναλαμβάνω ότι η ένστασή μου δεν είναι στο καλλιτεχνικό κριτήριο ενός Λαζαρίδη. Μπορεί να μην είμαι καλλιτεχνικός διευθυντής, δεν χρειάζεται όμως ευφυΐα να πληρώσεις ενάμισι εκατομμύριο δολάρια και να φέρεις μια όπερα από το Σαν Φρανσίσκο για να εντυπωσιάσεις. Επίσης, είμαι κατά των εισαγωγών, διότι η δουλειά μου είναι να κρατάω ζωντανή τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πόσω μάλλον όταν κάνεις αυτές τις εισαγωγές καταληστεύοντας τους φορολογουμένους.

– Γι’ αυτό είπατε ότι δημοσιογράφοι και κριτικοί συμβάλαμε στον εκτροχιασμό της Λυρικής, όταν χειροκροτούσαμε εκείνες τις παραστάσεις;

– Ακριβώς!

– Σας ενδιαφέρει τι λένε οι κριτικοί;

– Με ενδιαφέρει, διότι αν ορισμένοι κριτικοί γράψουν αρνητικά, βοηθάνε τη Λυρική.

– Θέλετε να πείτε ότι το κοινό κάνει το αντίθετο από αυτό που διαβάζει στις κριτικές.

– Ακριβώς!

«Καυτό» πόρισμα για 39 υποθέσεις

Ο Νίκος Μουρκογιάννης καμαρώνει για τη δεύτερη θύρα που άνοιξε στο θέατρο Ολύμπια επί της Χαριλάου Τρικούπη αλλά και για την ανακαίνιση του φουαγιέ. «Ξέρετε γιατί το έκανα αυτό;», ρωτάει χαμογελώντας. «Το φουαγιέ της Λυρικής θα διατίθεται για κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Μπορεί να είναι παρουσίαση βιβλίου, μπορεί γαμήλια δεξίωση. Αυτό σημαίνει επιπρόσθετα έσοδα για τον οργανισμό».

– Μιλάτε για νοικοκύρεμα αλλά έχετε ένα χρέος 120.000 ευρώ προς στο γραφείο K2 Design του Γιάννη Κουρούδη. Καταξιωμένο γραφείο, με βραβεύσεις στο εξωτερικό, η δουλειά του ταυτίστηκε με την αναγέννηση της Λυρικής. Γιατί διακόψατε τη συνεργασία σας τόσο άτσαλα;

– Η δουλειά του Γιάννη Κουρούδη μου αρέσει πάρα πολύ. Είναι όμως ακριβό γραφείο για εμάς. Ως διοικητικό συμβούλιο εξοικονομούμε χρήματα απ’ όπου μπορούμε. Αν πρέπει να διακόψουμε με έναν προμηθευτή, τον καλούμε για έναν διακανονισμό πτωχεύσεως – διότι να μη γελιόμαστε, η Λυρική τελεί υπό πτώχευση. Σου χρωστάμε 100, σου δίνουμε το ΦΠΑ σου και το 50% της αμοιβής σου. Εκείνος ζήτησε το 75%. Οταν όμως έχω 39 προμηθευτές που το έχουν δεχθεί, γιατί να κάνω μια εξαίρεση εδώ; Το άτσαλο είναι από την πλευρά του, όχι από εμάς.

– Γιατί έκλεισε το Ακροπόλ;

– Το Ακροπόλ το είχα βάρος στη συνείδησή μου αλλά ήταν οικονομικό βάρος στη Λυρική κι αν το άφηνα, θα πρόδιδα το σκοπό μου: τη διάσωση της Λυρικής και κατ’ επέκταση στο να συμβάλω στη διατήρηση του κέντρου της Αθήνας. Σε δέκα χρόνια, στο κέντρο της Αθήνας θα κυκλοφορούν μόνον Πακιστανοί. Γι’ αυτό και δεν θέλω να φύγω ποτέ από το Ολύμπια! Εχουμε τέσσερα προϊόντα, δεν είμαστε μόνον όπερα. Είμαστε λυρική σκηνή. Τα δύο από αυτά έχουν ως βάση το κέντρο της Αθήνας. Πρώτον, είμαστε το μεγαλύτερο παιδικό θέατρο της χώρας. Δεύτερον, είμαστε η οπερέτα της Αθήνας και μου λείπει κι ένα προϊόν που θέλω να φέρω και που θα βοηθήσει οικονομικά: το μιούζικαλ. Οι δύο αίθουσες στο νέο κτίριο στο Φάληρο δεν μου φτάνουν. Θα μου πεις: δεν σου φτάνουν και κλείνεις το Ακροπόλ; Είπαμε, ήταν ασύμφορο για τη Λυρική αυτή τη στιγμή.

– Τι γίνεται με το πόρισμα σχετικά με τα πεπραγμένα της προηγούμενης διοίκησης; Γιατί αυτή η μυστικότητα;

– Κάποιοι με κατηγορούν για κάτι που δεν με έχει κατηγορήσει ποτέ άνθρωπος: ότι είμαι λαϊκιστής. Οι ίδιοι άνθρωποι μου ζητάνε να δημοσιοποιήσω το πόρισμα, κάτι που είναι το άκρον άωτο του λαϊκισμού. Μα αυτό είναι ζήτημα της δικαστικής εξουσίας. Το πόρισμα της επιτροπής βρίσκεται στο ΥΠΠΟΤ με ευθύνη μου. Γνωστοποιώ στις αρμόδιες αρχές το πόρισμα, έως εκεί φτάνουν τα όριά μου.

– Το έχετε διαβάσει;

– Ναι. Αλλά είναι απόρρητο. Η δουλειά μου ήταν να το διαβιβάσω στον υπουργό. Καταγράφει 39 ύποπτες συμπεριφορές και είναι 29 σελίδες. Υπόψη, είναι το προϊόν εξαιρετικής εργασίας από επιτροπή καθηγητών.

– Πάντως, με όλα τα κακά που συντελέστηκαν στη διαχείριση, είχε γίνει ένα άνοιγμα και ο νέος κόσμος πλησίασε τη Λυρική.

– Κάνετε το ίδιο λάθος. Το σημερινό κοινό της Λυρικής δεν προέρχεται από μία μόνον ηλικία. Και επαναλαμβάνω ότι αυτή είναι μια στρατηγική που έχει ακολουθηθεί εκ των πραγμάτων. Θα υπάρξουν όμως εκπλήξεις. Και θα υπάρξουν εκπλήξεις μόλις κάποιος μου φέρει χρήματα. Μέχρι τότε όμως, σιωπή. Θα πορευόμαστε μαζί με τον φορολογούμενο.

Η χούντα, ο Ψυχρός Πόλεμος και τα F-16

Ο Νίκος Μουρκογιάννης έχει κάνει σπουδές στα νομικά και τα οικονομικά και μια μακρά καριέρα στο εξωτερικό. «Εχω πάρει μερικές πολύ δύσκολες αποφάσεις στη ζωή μου για τις οποίες δεν έχω μετανιώσει. Υπήρξα αντιχουντικός διότι με ενοχλούσε η σύνταξη και η γραμματική του Παπαδόπουλου. Αφού πήρα πτυχίο στη Νομική Αθηνών με τον μεγαλύτερο βαθμό, αφήνω τα νομικά και φεύγω στο Χάρβαρντ για οικονομικά. Είχα από μικρός πειστεί ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την ανθρωπότητα ήταν η Σοβιετική Ενωση. Υπήρξα μαχητής του Ψυχρού Πολέμου».

– Και αντικομμουνιστής;

– Αντισοβιετικός. Αν ήμουν αντικομμουνιστής θα έδινα αξία στον κομμουνισμό.

– Στο βιβλίο σας «Purpose. The Starting Point of Great Companies», γράφετε ότι σας έχουν κατηγορήσει ως το πρόσωπο που προώθησε την «εμπορική χρήση» των καταδιωκτικών F-16 των Αμερικανών προς την Ελλάδα. Γράφετε με υπερηφάνεια: «Δηλώνω ένοχος».

– Ναι, διότι νιώθω ότι έβαλα ένα λιθαράκι στην ενίσχυση της εθνικής άμυνας και στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης.

Advertisements

Σπουδαίο ελληνικό μελόδραμα

Ενας αιώνας και δεκαπέντε χρόνια χρειάστηκε να περάσουν για να γνωρίσει το ελληνικό κοινό ένα κομμάτι του μουσικού του πολιτισμού, την όπερα «Μαραθών – Σαλαμίς» του Παύλου Καρρέρ. Το «τελειότερο των έργων» του, σύμφωνα με την άποψη του ίδιου του Ζακυνθινού μουσουργού, πρωτοπαρουσιάστηκε μόλις το 2003 από την Εθνική Λυρική Σκηνή, σε παγκόσμια πρεμιέρα. Βασίζεται σε ιταλικό ποιητικό κείμενο του Μέμνονα Μαρτζώκη και η υπόθεση τοποθετείται χρονικά μετά τη νίκη των Ελλήνων επί των Περσών στο Μαραθώνα και πριν από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Το έργο, ένα από τα σημαντικότερα του ελληνικού μελοδράματος, ανεβαίνει και πάλι από την ΕΛΣ, στο Θέατρο «Ολύμπια», για τέσσερις παραστάσεις, στις 29, 30, 31 Οκτώβρη και 2 Νοέμβρη (8 μ.μ.). «Τα έργα του Καρρέρ», έχει πει ο αρχιμουσικός Βύρων Φιδετζής, που θα βρεθεί ξανά στο πόντιουμ της Λυρικής όπως και στην πρώτη παρουσίαση του έργου, «σηματοδοτούν το ξεκίνημα της εθνικής μουσικής έκφρασης και θα έπρεπε να είναι μέρος της εγκύκλιας παιδείας των Νεοελλήνων».

Η σκηνοθεσία είναι του Ισίδωρου Σιδέρη, τα σκηνικά – κοστούμια του Γιάννη Μετζικώφ και η χορογραφία του Κυριάκου Κοσμίδη. Συμμετέχουν: Ορχήστρα, Χορωδία και Μπαλέτο ΕΛΣ. Τους ρόλους ερμηνεύουν διαδοχικά: Τσέλια Κοστέα – Σοφία Κυανίδου, Τάσης Χριστογιαννόπουλος – Κύρος Πατσαλίδης, Γιάννης Χριστόπουλος – Αντώνης Κορωναίος, Μαρίτα Παπαρίζου – Μαρισία Παπαλεξίου, Μαργαρίτα Βαρλάμου, Τάσος Αποστόλου, Δημήτρης Κασιούμης, Αρτεμις Μπόγρη – Ρόζα Πουλημένου.

«Μαραθών – Σαλαμίς» στην Εθνική Λυρική Σκηνή

Το ιστορικοτραγικό μελόδραμα Μαραθών – Σαλαμίς ανεβαίνει στην Εθνική Λυρική Σκηνή 2.500 χρόνια από τη συμπλήρωση της ιστορικής μάχης του Μαραθώνα. Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει σε τέσσερις παραστάσεις την όπερα του Καρρέρ η οποία ολοκληρώθηκε το 1886 με σκοπό να εγκαινιάσει το Δημοτικό Θέατρο Αθηνών (1888) αλλά παρουσιάστηκε μόλις το 2003 για πρώτη φόρα δηλαδή 115 χρόνια μετά τη σύνθεσή της.

Βασίζεται σε ιταλικό ποιητικό κείμενο του Μέμνονα Μαρτζώκη. Η σκηνοθεσία του Ισίδωρου Σιδέρη, καθώς και τα σκηνικά και κοστούμια του Γιάννη Μετζικώφ θα ξετυλίξουν το μίτο της ελληνικής ιστορίας, υπό την διεύθυνση του Βύρωνα Φιδετζή.

Η υπόθεση διαδραματίζεται πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.). Στον απόηχο της νίκης των Ελλήνων επί των Περσών στον Μαραθώνα, η Φεντίμα από την Περσία ερωτεύτηκε τον Αλέξανδρο, έναν Μακεδόνα στρατιώτη. Τον ακολούθησε ως την Ελλάδα, αλλά εκείνος την εγκατέλειψε. Την ώρα που τον αναζητά στην Αθήνα μαζί με το παιδί τους, ο Αλέξανδρος αναγγέλλει στους Αθηναίους πως ο Ξέρξης προτείνει ειρήνη. Ο Θεμιστοκλής απαντά ότι οι Έλληνες προτιμούν το θάνατο παρά τη σκλαβιά. Η Μυρτώ, κόρη του Θεμιστοκλή, ερωτεύεται αμέσως τον Αλέξανδρο. Τότε η Φεντίμα απελπίζεται, όμως ο Θεμιστοκλής την περιθάλπει.

Πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας, η Φεντίμα προσχωρεί στο περσικό στρατόπεδο και πείθει τον Ξέρξη πως οι Έλληνες έχουν χάσει κάθε ελπίδα. Αμέσως μετά ο Αλέξανδρος επιτίθεται στη Φεντίμα με ένα στιλέτο. Αργοπεθαίνοντας, εκείνη του λέει ότι δεν πρόδωσε τον Θεμιστοκλή: Ο ίδιος ο στρατηγός την έστειλε στον Ξέρξη για να τον παραπλανήσει. Γεμάτος τύψεις, ο Μακεδόνας βυθίζει το στιλέτο στη δική του καρδιά.

Οι Έλληνες θριαμβεύουν. Ο Θεμιστοκλής, μαζί με τη Μυρτώ και το παιδί της Φεντίμας, βλέπουν το νεκρό Αλέξανδρο και τη νεαρή Περσίδα ετοιμοθάνατη. Η Φεντίμα λέει πως ξεψυχά ευτυχισμένη πλάι στον αγαπημένο της και πως το παιδί της βρήκε επιτέλους πατέρες, αφού η Ελλάδα έχει νικήσει.

Ο συνθέτης Παύλος Καρρέρ –ή Καρρέρης– γεννήθηκε το 1829 στη Ζάκυνθο, όπου πέθανε το 1896. Μαθήτευσε πλάι σε Ιταλούς μουσικοδιδασκάλους. Το 1848 παρακολούθησε πιθανώς θεωρητικά μαθήματα στην Κέρκυρα υπό τον Νικόλαο Μάντζαρο, ενώ συνέχισε σπουδές στο Μιλάνο (1850/7). Εκεί παρουσιάστηκαν οι πρώτες όπερές του, στο περίφημο Θέατρο Κάρκανο. Το 1857 επέστρεψε στη Ζάκυνθο, όπου την επόμενη χρονιά δόθηκαν αποσπάσματα της όπεράς του Μάρκος Μπότσαρης στην Αθήνα, η όπερα αυτή παρουσιάστηκε πλήρης στην Πάτρα το 1861. Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, τα έργα Κυρα-Φροσύνη (1868), Δέσπω (1875), Μαραθών – Σαλαμίς (1886). Η μουσική του Καρρέρ τον αναδεικνύει ως τον σημαντικότερο Επτανήσιο συνθέτη πριν τον Σπυρίδωνα Φιλίσκο Σαμάρα.

Η πρεμιέρα θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010.

Πληροφορίες

  • Θέατρο Ολύμπια 29, 30, 31 Οκτωβρίου και 2 Νοεμβρίου 2010
  • Ώρα έναρξης 20.00

«Ανεμος» ψυχραιμίας στη Λυρική

  • Μετά τους πρόσφατους κλυδωνισμούς, οι πρωταγωνιστές παρεμβαίνουν και προτάσσουν το «γενικό καλό
  • Δημητρης Pηγοπουλος, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Tρίτη, 12 Oκτωβρίου 2010

ΛΥΡΙΚΗ. Το Σάββατο, η πρεμιέρα της «Κάρμεν» στο μερικώς ανακαινισμένο «Ολύμπια» εγκαινίασε τη νέα καλλιτεχνική περίοδο για την Εθνική Λυρική Σκηνή. Μια καλλιτεχνική περίοδο η τύχη της οποίας παιζόταν μόλις λίγους μήνες πριν, όταν ο υπουργός Πολιτισμού δεν απέκλειε το ενδεχόμενο να κλείσει το μόνο κρατικό λυρικό θέατρο της χώρας μας εξαιτίας συσσωρευμένων χρεών ύψους 16 εκατομμυρίων ευρώ.

Τις παραμονές της πρεμιέρας, ο Σύλλογος Πρωταγωνιστών της ΕΛΣ θέλησε να παρέμβει στις κυοφορούμενες εξελίξεις με αφορμή την ανάδειξη νέου καλλιτεχνικού διευθυντή (η περίοδος υποβολής ηλεκτρονικών υποψηφιοτήτων έληξε στις 17 Σεπτεμβρίου). Η ανοιχτή επιστολή, με συγκεκριμένες θέσεις και εμφανή τη διάθεση των συντακτών της να υπερασπιστούν την αποστολή της Λυρικής Σκηνής και το μέλλον της, αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποκαλυπτική για τα νέα δεδομένα που διαμορφώνει η σχεδόν υπαρξιακών διαστάσεων κρίση. Eίναι από τα «καλά» μιας δύσκολης στιγμής: κινητοποιεί. Αν πριν από την κρίση τα αιτήματα των εργαζομένων είχαν περισσότερο συνδικαλιστικό περιεχόμενο, τώρα παρατηρεί κανείς μια πιο «πατριωτική» στάση. Στο κείμενο των πρωταγωνιστών είναι έκδηλη η αγωνία για το «αύριο» του οργανισμού. Μπροστά μπαίνει το «γενικό καλό», ενώ δεν διαβάσαμε ούτε μισό αμιγώς συντεχνιακό αίτημα. Η συνειδητοποίηση της κρίσης μάς κάνει όλους πιο ώριμους. Επίσης είναι σαφές ότι έχει αλλάξει ο τόνος. Τις πρώτες εβδομάδες μετά την κρίση οι φωνές που συνήθως ακούγονται είναι πιο «ισοπεδωτικές», η επιθυμία για «αλλαγές» σαρώνουν τον δημόσιο διάλογο, αλλά δεν είναι πάντα τότε η πιο κατάλληλη στιγμή για να ληφθούν αποφάσεις. Σήμερα, τέσσερις μήνες μετά, η ανοιχτή επιστολή των πρωταγωνιστών αποπνέει ψυχραιμία και ωριμότητα.

Αν η επιβίωση είναι ένα στοίχημα που κερδίζεται μέρα με τη μέρα, η προσοχή πρέπει να επιστρέψει στα πολύ βασικά: στην ταυτότητα της ΕΛΣ και στο πώς θα υπηρετήσει την αποστολή της. «Για μας είναι ξεκάθαρο ότι ο Πολιτισμός είναι η ταυτότητά μας άρα πρέπει να μας αφορά και η παραγωγή του. Δεν είναι προϊόν που εισάγουμε και καταναλώνουμε. Κάθε -θεμιτή- συναλλαγή με οργανισμούς και γραφεία του εξωτερικού πρέπει να έχει άξονα την ισοτιμία και προτεραιότητα την εθνική αποστολή ενός κρατικού θεάτρου. Το προστατευμένο, αλλά όχι προστατευτικό, περιβάλλον ενός «ανοιχτού» κρατικού θεάτρου μπορεί και πρέπει να γίνει βήμα για τους Ελληνες δημιουργούς, τους Ελληνες ερμηνευτές. Η ποιότητα και η άμιλλα με ξένους οργανισμούς μπορεί να επιδιωχθεί σε περιβάλλον ασφάλειας, οργάνωσης και αφοσίωσης και σωστής προετοιμασίας που καλείται να εμπνεύσει ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής σε εποχή δύσκολη ή -όπως πιστεύουμε- εποχή προκλήσεων».

Οι πρωταγωνιστές της Λυρικής δικαίως επισημαίνουν τη σημασία της ορθής διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού του οργανισμού. «Η εγκατάσταση κλίματος εργασιακής ασφάλειας και σεβασμού δεν μπορεί παρά να ανταποδώσει αύξηση της παραγωγικότητας και άνοδο της ποιότητας τόσο κατ’ άτομο όσο και συλλογικά. Ο εργαζόμενος στην ΕΛΣ πρέπει να αισθάνεται συναυτουργός της επιτυχίας και να απολαμβάνει το μερίδιο προβολής, σεβασμού και επιβράβευσης που του αναλογεί». Ποιος είπε ότι η Κρίση είναι μόνο καταστροφή;

Πέθανε η τελευταία ντίβα της όπερας

Η Αυστραλέζα Τζόαν Σάδερλαντ, μία από τις κορυφαίες λυρικές τραγουδίστριες του 20ού αιώνα, απεβίωσε σε ηλικία 83 ετών

O θάνατος της Τζόαν Σάδερλαντ χθες το πρωί στο σπίτι της στην Ελβετία σκόρπισε παγκόσμια συγκίνηση. Μία από τις κορυφαίες λυρικές ερμηνεύτριες του 20ού αιώνα ή αλλιώς «Η φωνή του αιώνα», όπως την είχε χαρακτηρίσει κάποτε ο Λουτσιάνο Παβαρότι, άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 83 ετών, υποκύπτοντας σε μακρόχρονη ασθένεια. Εχοντας συμπληρώσει περισσότερα από 40 χρόνια υπέρλαμπρης σταδιοδρομίας στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου, η Σάδερλαντ όχι μόνο «στοίχειωσε» κάποιες από τις σημαντικότερες ηρωίδες του belcanto επαναφέροντάς τες στο προσκήνιο έπειτα από δεκαετίες λησμονιάς, αλλά κατάφερε και να υπερβεί τα όρια του κόσμου της Οπερας κερδίζοντας ευρύτερη αναγνώριση.

Κόρη λυρικής τραγουδίστριας και επιτυχημένου ράφτη, η Τζόαν Σάδερλαντ γεννήθηκε στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας στις 7 Νοεμβρίου 1926. Πρώτη δασκάλα της στο τραγούδι υπήρξε η μητέρα της. Τελειώνοντας το σχολείο δούλεψε αρχικώς ως γραμματέας, αλλά το όνειρο της σκηνής δεν την εγκατέλειψε ποτέ. Το 1951 ταξίδεψε στο Λονδίνο με στόχο να τραγουδήσει στο Κόβεντ Γκάρντεν. Την ίδια περίπου περίοδο «άνθησε» η φιλία της με έναν νεαρό αυστραλό πιανίστα, τον Ρίτσαρντ Μπόνινγκ, τον οποίο παντρεύτηκε τον Οκτώβριο του 1954. «Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο για μια γυναίκα με μεγάλη καριέρα να ισορροπήσει ανάμεσα στις απαιτήσεις της επαγγελματικής και της προσωπικής της ζωής» δήλωνε χρόνια αργότερα η θρυλική υψίφωνος. Η ίδια πάντως υπήρξε πολύ τυχερή στον τομέα αυτόν.Πέρα από πολύτιμος σύντροφος, ο Μπόνινγκ επηρέασε καταλυτικά την καριέρα της.

Στις 17 Φεβρουαρίου 1959 η Σάδερλαντ καθιερώθηκε εν μια νυκτί στο διεθνές στερέωμα θριαμβεύοντας στην πρώτη της «Λουτσία ντι Λαμερμούρ». Καθώς η καριέρα της απογειώθηκε, οι πρώτες αναμετρήσεις της με ρόλους που έμελλαν να «σφραγιστούν» από τη φωνή της διαδέχονταν η μία την άλλη. Το 1961, και πάλι με τον ρόλο της Λουτσία, η Σάδερλαντ «υπέταξε» δύο ακόμη λαμπρές λυρικές σκηνές: τη Σκάλα του Μιλάνου και τη Μητροπολιτική Οπερα της Νέας Υόρκης. Αποσύρθηκε από τη σκηνή το 1990 έχοντας τραγουδήσει περίπου 60 διαφορετικούς ρόλους, έχοντας αποσπάσει πάμπολλες τιμητικές διακρίσεις και έχοντας «τροφοδοτήσει» τις σελίδες ουκ ολίγων βιβλίων που γράφτηκαν γύρω από τη ζωή και την καριέρα της.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=360011&dt=12/10/2010#ixzz127BdvWHc

ΠΑΜΕ: Καταγγέλλει τις αντεργατικές μεθοδεύσεις στη Λυρική Σκηνή

Από παλιότερη κινητοποίηση των εργαζομένων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Τις αντεργατικές μεθοδεύσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή καταγγέλλει με ανακοίνωσή της η Γραμματεία Αθήνας του ΠΑΜΕ. «Καταγγέλλουμε», αναφέρει, «τον πρόεδρο της Λυρικής Σκηνής, κ. Μουρκογιάννη, ο οποίος μη αντέχοντας τη διεκδικητική στάση των εργαζομένων στη Λυρική Σκηνή και ιδιαίτερα του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου Χορωδών, αποφάσισε να τιμωρήσει τους εργαζόμενους με πρόστιμο 2 ημερομίσθια και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου με πρόστιμο 6 μεροκάματα. Οι εργαζόμενοι έκαναν το «παράπτωμα» και τόλμησαν να συγκεντρωθούν για να ενημερωθούν για τη μη τήρηση της υπόσχεσης της διοίκησης να συμμετέχουν οι εργαζόμενοι της χορωδίας του «Ακροπόλ» στην καλοκαιρινή παράσταση. Με πρόφαση την καθυστέρηση να παρουσιαστούν στην πρόβα μερικά λεπτά της ώρας, τους επιβλήθηκαν ξεδιάντροπα οι ποινές στέρησης των ημερομισθίων τους.

Η διοίκηση της Λυρικής επιχειρεί να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους, ποινικοποιώντας ακόμη και τις ενημερωτικές συγκεντρώσεις, γιατί θέλει χωρίς αντιδράσεις να υλοποιήσει τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης, της παράδοσης – ιδιωτικοποίησης της Λυρικής Σκηνής. Η ευθύνη για την απαράδεκτη αυτή απόφαση βρίσκεται στον υπουργό Πολιτισμού. κ. Γερουλάνο, ο οποίος αγνόησε τις διαμαρτυρίες των εργαζομένων, του σωματείου τους και άλλων μαζικών φορέων, στερώντας από τους εργαζόμενους το ημερομίσθιο που καλύπτει βασικές ανάγκες, την τροφή των παιδιών τους, το ενοίκιο του σπιτιού τους κλπ. Επίσης, για άλλη μια φορά η διοίκηση καθυστερεί να εξοφλήσει τους εργαζόμενους και να καταβάλει τις υπερωρίες. Η μείωση της χρηματοδότησης από το υπουργείο Πολιτισμού, οι απολύσεις εργαζομένων, το κλείσιμο του «Ακροπόλ», οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις, είναι μέρος του σχεδιασμού που έχει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να παραδώσει τη Λυρική Σκηνή στο Ιδρυμα Νιάρχου χωρίς τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους».

Το ΠΑΜΕ απαιτεί: «Να πληρωθούν άμεσα οι εργαζόμενοι. Να σταματήσει η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης. Να δοθούν άμεσα στους εργαζόμενους τα παρακρατηθέντα ημερομίσθια. Να μην παραδοθεί στους ιδιώτες η Λυρική Σκηνή». [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Σάββατο 9 Οχτώβρη 2010]

  • Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ της Εθνικής Λυρικής Σκηνής τι λέει επ’ αυτού;;;

Με «Κάρμεν» για τα 70χρονά της η ΕΛΣ

Την πιο κρίσιμη καλλιτεχνική της περίοδο εγκαινιάζει αύριο στις 8.00 μ.μ., στο εν μέρει ανανεωμένο θέατρο «Ολύμπια», η Εθνική Λυρική Σκηνή. Μια καλλιτεχνική περίοδος που θα όφειλε να είναι εορταστική, καθώς κατ’ αυτάς συμπληρώνονται 70 χρόνια από την ίδρυσή της, βρίσκει τον οργανισμό να παλεύει να τιθασεύσει τα υπέρογκα χρέη του και, επιπλέον, εις αναζήτησιν καλλιτεχνικού διευθυντή…

Παρά ταύτα, την εορταστική νότα δίνει η εναρκτήρια παράσταση της σεζόν, η δημοφιλής Κάρμεν του Μπιζέ, μια όπερα την οποία είχε παρουσιάσει η ΕΛΣ στα δύσκολα χρόνια 1941-42, σε μουσική διεύθυνση του Αντιόχου Ευαγγελάτου, με την Κίτσα Δαμασιώτη στο ρόλο της φλογερής τσιγγάνας.

Η φετινή παράσταση είναι επανάληψη εκείνης του 2002, στη σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη, και θα παρουσιαστεί σε μουσική διεύθυνση Ηλία Βουδούρη. Το ρόλο της Κάρμεν ερμηνεύουν οι Μαίρη-Έλεν Νέζη και Μαρίνα Φιδέλη, του Δον Χοσέ οι Ρούμπενς Πελιτσάρι και Σβέταν Μιχαΐλοφ και του Εσκαμίγιο οι Δημήτρης Κασιούμης και Γιάννης Γιαννίσης. Οι παραστάσεις θα επαναληφθούν στις 10, 13, 15- 17 Οκτωβρίου, ενώ, όπως ανακοινώθηκε από τη διεύθυνση της ΕΛΣ, τα έσοδα ορισμένων παραστάσεων θα δοθούν υπέρ της ενίσχυσης των αστέγων της Αθήνας.