Archive for Δεκέμβριος 2010

Σωματείο Τραγουδιστών Μελοδράματος ΕΛΣ: «Ούτε βήμα πίσω από τις κατακτήσεις μας»

«Η διοίκηση της ΕΛΣ έχει δώσει τα καλύτερα διαπιστευτήριά της στην εφαρμογή όλων των αντεργατικών μέτρων που παίρνει η κυβέρνηση, με το πογκρόμ διώξεων που έχει εξαπολύσει εναντίον κάθε φωνής αντίδρασης και συνδικαλιστών, ερμηνεύει τη ΣΣΕ κατά το δοκούν ή άλλοτε την καταστρατηγεί και συντηρεί ένα κλίμα τρομοκρατίας σε όλους τους χώρους εργασίας», καταγγέλλει με ανακοίνωσή του το Σωματείο Τραγουδιστών Μελοδράματος Εθνικής Λυρικής Σκηνής (πρώην Σωματείο Χορωδών). «Εχοντας δείξει λοιπόν το αποκρουστικό της πρόσωπο, προχωρά ακόμα πιο πέρα το θεάρεστο έργο της. Με επιστολή του προέδρου της Νίκου Μουρκογιάννη προσπαθεί να αποσπάσει τη συναίνεση των καλλιτεχνών του θεάτρου, έτσι ώστε οι τελευταίοι να παραιτηθούν από κάθε πνευματικό δικαίωμα που έχουν από τις μαγνητοσκοπήσεις και το αρχειακό υλικό της ΕΛΣ. Για άλλη μια φορά, όπως συνέβη και το καλοκαίρι, σκόπιμα παρακάμπτει τα σωματεία και απευθύνεται σε κάθε εργαζόμενο ξεχωριστά. Το καλοκαίρι ζητούσε να μη λάβουμε την προβλεπόμενη από τη ΣΣΕ αποζημίωση για τις μαγνητοσκοπήσεις του Ηρωδείου, τώρα θέλει να παγιώσει αυτή την κατάσταση».

«Η διοίκηση βλέπει φυσικά πιο μακριά από το ζήτημα των πνευματικών δικαιωμάτων. Επιδιώκει, όπως προτάσσουν κυβέρνηση και ΕΕ, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων ώστε να ανοίξει ο δρόμος για ατομικές συμβάσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι αναφέρει «να μη μείνουμε στο γράμμα του νόμου» εννοώντας την ΣΣΕ. Η απαράδεκτη επιστολή της αναφέρει και άλλα ευφάνταστα και προκλητικά: «Εχει εγκριθεί η πρόταση της ΕΛΣ στο πρόγραμμα Ψηφιακή Σύγκλιση του ΕΣΠΑ για μετάδοση των δράσεων της ΕΛΣ σε όλο τον κόσμο, αλλά πρέπει να τακτοποιηθεί το ζήτημα των πνευματικών δικαιωμάτων». «Πρέπει να μη βαλτώσουμε και να κάνουμε την κρίση ευκαιρία».

Δηλαδή δε φτάνει που καθημερινά «βαλτώνουν» οι ζωές των εργαζομένων και η κρίση λειτουργεί πραγματικά ως ευκαιρία για την εφαρμογή πρωτοφανών αντεργατικών μέτρων, πρέπει κι εμείς τώρα να βγάλουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Μετά τις μειώσεις μισθών, να βάλουμε και πλάτη στο κόψιμο των δικαιωμάτων μας. Και συνεχίζει προσβάλλοντας τη νοημοσύνη μας: «Δεν πρέπει να αισθανόμαστε πως το διαδίκτυο μας χρησιμοποιεί, προβάλλοντας τη δουλειά μας για την οποία κοπιάσαμε χωρίς αμοιβή».

Και για να μην αισθανθούμε «ριγμένοι», θα μας το ανταποδώσει με ένα ψηφιακό «portfolio», όπου θα είναι όλη μας η καριέρα συγκεντρωμένη, στον ιστότοπο της ΕΛΣ. Μετά ποιος ξέρει, ίσως ανοίξουν οι πύλες της επιτυχίας για όλους εμάς τους «αδικημένους» και «καταδικασμένους» στην αφάνεια».

«Αυτά και άλλα προσβλητικά συμβαίνουν στην ενδοχώρα της Λυρικής», τονίζει το σωματείο. «Εμείς πέρα από την καταγγελία της απαράδεκτης στάσης της διοίκησης και την καταδίκη των αξιώσεων που έχει, δηλώνουμε: Ούτε βήμα δεν κάνουμε πίσω από τις κατακτήσεις μας. Τα σωματεία και την ΣΣΕ δεν πρόκειται να τα βάλουν στο χέρι. Για τα ελλείμματα της ΕΛΣ δεν ευθύνονται οι εργαζόμενοι, κοινώς «ΔΕΝ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΜΑΖΙ». Συνεπώς ας πληρώσουν αυτοί που δημιούργησαν τα ελλείμματα. Υπεύθυνοι γι’ αυτή την κατάσταση είναι οι εκάστοτε κυβερνήσεις και οι εντολοδόχοι τους στην ΕΛΣ. Ως εδώ και μη παρέκει. Αν πραγματικά τους ενδιέφερε ο πολιτισμός, που παρεμπιπτόντως κι αυτόν εμείς οι εργαζόμενοι τον παράγουμε, δεν θα μας φέρονταν με το χειρότερο τρόπο, με τις απολύσεις, την τρομοκρατία και ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, τις μειώσεις μισθών, την εντατικοποίηση ή τις αμοιβές ντροπής όπως αυτές των εκτάκτων καλλιτεχνών.

Θέλουν να μας κάνουν όλους «έκτακτους» εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα και διεκδικήσεις, για να παραδώσουν μετά την Εθνική Λυρική Σκηνή, χωρίς βαρίδια, στο Ιδρυμα Στ. Νιάρχος. ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ». [ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, Τρίτη 21 Δεκέμβρη 2010

Advertisements

«Χένσελ και Γκρέτελ» στη Λυρική

Η όπερα για παιδιά «Χένσελ και Γκρέτελ» ανεβαίνει από σήμερα (11πμ), στο Θέατρο «Ολύμπια» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Το έργο του Ενγκελμπερτ Χούμπερντινκ παρουσιάζεται διασκευασμένο, ώστε να γοητεύει τα παιδιά και να τα παρασύρει στην πλοκή του μύθου. Τη διασκευή, κείμενο πρόζας και σκηνοθεσία υπογράφει η Κάρμεν Ρουγγέρη, ενώ τη μουσική διασκευή για μικρό σύνολο έκανε η Βίκυ Στυλιανού. Η παράσταση στην οποία έχουν ενταχθεί τα πιο μελωδικά κομμάτια της όπερας, συνδυάζει πρόζα, μουσική και λυρικό τραγούδι. Το παραμύθι αφηγείται τις περιπέτειες του Χάνσελ και της αδελφής του Γκρέτελ, που, μαζεύοντας φράουλες στο δάσος, χάνονται. Μετά από συναντήσεις με πτηνά, νάνους, ξωτικά και αερικά, θα συναντήσουν τρεις καλές νεράιδες, που θα τους προστατεύσουν από το σκοτάδι. Το πρωινό βρίσκει τα παιδιά μπροστά σε ένα καραμελόσπιτο. Τα αδέλφια κόβουν κομμάτια από το παράξενο αυτό σπίτι και τα τρώνε ευτυχισμένα, μέχρι τη στιγμή που θα ακουστεί η φωνή της κακιάς μάγισσας…

Η όπερα παρουσιάζεται σε μουσική διεύθυνση Γιώργου Αραβίδη και Τάσου Συμεωνίδη, σκηνικά, κοστούμια Χριστίνας Κουλουμπή, χορογραφία Πέτρου Γάλλια. Τους ρόλους ερμηνεύουν εκ περιτροπής: Χένσελ: Γιάννης Φίλιας, Ελένη Δάβου, Σοφία Καπετανάκου, Γκρέτελ: Βάσια Ζαχαροπούλου, Βαρβάρα Μπιζά, Αφηγητής: Ερρίκος Μπριόλας, Πέτρος ο Σκουπάς: Μιχάλης Κατσούλης, Νίκος Καραγκιαούρης, Γερτρούδη: Ελένη Αναστασοπούλου, Μαρία Καραγιαννάκη, Μάγισσα: Ελένη Ζιώγα, Μαρία Μουρκούση, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Νεράιδα του Μεσημεριού: Δανάη Κατσαμένη, Νεράιδα της Νύχτας: Δέσποινα Σκαρλάτου, Ευαγγελία Μιχελιδάκη, Νεράιδα της Αυγής: Κάθριν Σκαλίδου, Ρέα Βουδούρη, Νάνος: Γιώργος Γερωνυμάκης, Λαγός: Παναγιώτης Αραβίδης, Μελίνα Ταίηλορ. Ακολουθούν παραστάσεις στις: 21, 24, 26, 29, 30, 31/12, 2, 4, 5, 16, 18, 19, 20, 21, 23, 30/1, 6, 8, 9, 10, 11, 13, 15, 16, 17, 18, 20, 22, 23, 24, 25, 27/2, 6, 13, 15, 16, 17, 18, 20, 22, 23, 27, 29, 30, 31/3, 1, 3, 5, 6, 7, 8, 10, 12, 13, 14, 15, 17/4.

Ιταλία: Από εκφυλιστική ασθένεια των φωνητικών χορδών πέθανε η Κάλλας

  • Η διάσημη σοπράνο Μαρία Κάλλας, που θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες της όπερας του εικοστού αιώνα, πέθανε από μια εκφυλιστική ασθένεια που έπληξε τις φωνητικές της χορδές, υποστηρίζουν δυο Ιταλοί γιατροί ειδικοί στην ορθοφωνία.

Σύμφωνα με αυτούς τους ειδικούς, κ.κ. Φράνκο Φούσι και Νίκο Παολίλο, οι οποίοι παρουσίασαν τα αποτελέσματα των ερευνών τους στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια (βόρεια), με την ευκαιρία μιας συζήτησης στρογγυλής τραπέζης, η μεγάλη σοπράνο είχε προσβληθεί από δερματομυοσίτιδα, μια ασθένεια που επηρεάζει τους μυς και τους ιστούς γενικά, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του λάρυγγα.

Οι ίδιοι υπογραμμίζουν ότι αυτή η ασθένεια αντιμετωπίζεται με κορτιζόνη και ανοσοκατασταλτικά, τα οποία μπορούν τελικά να οδηγήσουν σε καρδιακή ανεπάρκεια, καθώς, σύμφωνα με την επίσημη ιατρική γνωμάτευση, η Κάλλας πέθανε από καρδιακή ανακοπή.

Η πληροφορία που αποκαλύπτεται σήμερα (Τρίτη) από την εφημερίδα La Stampa, διαψεύδει ότι η Κάλλας αυτοκτόνησε μετά τη σταδιακή απώλεια της φωνής της από την ερωτική απογοήτευση στη σχέση της με τον Έλληνα δισεκατομμυριούχο Αριστοτέλη Ωνάση, ο οποίος την άφησε το 1968 για να παντρευτεί την Ζακλίν Κένεντι.

Οι ειδικοί στην ορθοφωνία επιστήμονες μελέτησαν με υπερσύγχρονα μέσα ηχογραφήσεις της σοπράνο τη δεκαετία του ’50 – την πιο ολοκληρωμένη περίοδο της – τη δεκαετία του ’60, όταν άρχισε να έχει προβλήματα, και τη δεκαετία του ’70, που χαρακτηρίζεται από μια ξαφνική απώλεια βάρος και την αλλοίωση της φωνής της.

«Ο Φούσι, ένας από πιο διάσημους ειδικούς στην ορθοφωνία στη χώρα, και ο Παολίλο ανέλυσαν τα τελευταία βίντεο της Κάλλας που δείχνουν ότι οι μύες δεν ανταποκρίνονται πλέον, επειδή η θωρακική κοιλότητα δεν φούσκωνε όταν ανέπνεε», γράφει η εφημερίδα του Τορίνο.

«Η παρακμή της «Εικόνας» της όπερας δεν οφείλεται σε προσπάθειες για τη φωνή της ή σε εξωτερικές αιτίες», όπως οι συναισθηματικές εντάσεις, λένε οι ειδικοί που έχουν μελετήσει μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της καριέρας της μεγάλης Ντίβας, όταν δεν μπόρεσε να τραγουδήσει την όπερα Νόρμα στη Ρώμη, στις 2 Ιανουαρίου του 1958, προς τιμήν του τότε προέδρου της Ιταλίας, Τζιοβάνι Γκρόνκι, και της συζύγου του.

Στο τέλος της πρώτης πράξης, από την οποία το μισό κοινό ήταν απογοητευμένο, η Κάλλας έφυγε κρυφά από μια πίσω πόρτα, «αυτό δεν ήταν ένα καπρίτσιο, ήταν πραγματικά άρρωστη, είχε μια τραχειίτιδα, οι μύες χαλάρωναν. Ήταν η αρχή του τέλους», τονίζουν οι δυο ειδικοί.

Χένσελ και Γκρέτελ λίγο πριν από τα Χριστούγεννα

«Ενα αριστούργημα πρώτης γραμμής». Ετσι χαρακτήρισε ο Ρίχαρντ Στράους, διευθυντής ορχήστρας στην πρεμιέρα του «Χένσελ και Γκρέτελ» στις 23 Δεκεμβρίου του 1893 στη Βαϊμάρη, την γοητευτική όπερα του Ενγκελμπερτ Χούμπερντινκ. Και πραγματικά, η όπερα που παρουσιάζει σε ειδική διασκευή για παιδιά από την προσεχή Κυριακή η Εθνική Λυρική Σκηνή στο θέατρο «Ολύμπια», γνώρισε εξαρχής επιτυχία για να παραμείνει, έκτοτε, σταθερή και διαχρονική αξία.

Η ιστορία της σύνθεσης αρχίζει στη δεκαετία του 1890, όταν η μικρότερη αδελφή του συνθέτη Αντελάιντ Βέτε, έγραψε ένα λιμπρέτο βασισμένο στο παραμύθι των αδελφών Γκριμ και ζήτησε από τον αδελφό της να το «ντύσει» με μουσική προκειμένου το έργο να αποτελέσει τη χριστουγεννιάτικη ψυχαγωγία των παιδιών της. Αργότερα, τα δύο αδέλφια αποφάσισαν να εξελίξουν το χωρίς μεγάλες φιλοδοξίες «οικογενειακό» εγχείρημα σε κανονική όπερα.

Σύμφωνα με το λιμπρέτο, δύο αδελφάκια, ο Χένσελ και η Γκρέτελ ζουν με τους γονείς τους σε μια φτωχική καλύβα στην άκρη ενός μεγάλου δάσους. Μια μέρα που μένουν μόνα τους, το ρίχνουν στο παιχνίδι κι επιστρέφοντας η μητέρα τους τα μαλώνει γιατί τεμπελιάζουν ενώ, μέσα στη σύγχυσή της, σπάει μια γαβάθα με γάλα που βρισκόταν επάνω στο τραπέζι. Απελπισμένη καθώς δεν έχει πλέον τι να τα ταΐσει, τα στέλνει να μαζέψουν φράουλες στο δάσος. Στην διάρκεια της περιπλάνησής τους κι ενώ έχει πέσει πια το σκοτάδι και φοβούνται πως δεν μπορούν να βρουν το δρόμο της επιστροφής, θα συναντήσουν σημύδες, κλαίουσες ιτιές, πυγολαμπίδες των βάλτων που στραφταλίζουν μέσα στο σκοτάδι του δάσους κι ένα μικρό γκρίζο ανθρωπάκι, το Σκονάνθρωπο ο οποίος τους τραγουδά ένα γλυκό νανούρισμα. Τα παιδιά αποκοιμιούνται αγκαλιασμένα, ενώ άγγελοι τα προστατεύουν σχηματίζοντας κύκλο γύρω τους. Οταν ξυπνούν, βλέπουν μπροστά τους ένα σπίτι χτισμένο με κάθε λογής γλυκά και ζαχαρωτά. Οι τοίχοι είναι φτιαγμένοι από τάρτες, η σκεπή από μπισκότα, τα παράθυρα από ζάχαρη… Τα παιδιά, αρχίζουν να κόβουν κομμάτια από το παράξενο αυτό σπίτι και να τα τρώνε, ως την στιγμή που ακούνε την παράξενη φωνή της Κακιάς Μάγισσας…

Στην παράσταση της Λυρικής, τη διασκευή, το κείμενο πρόζας και τη σκηνοθεσία υπογράφει η Κάρμεν Ρουγγέρη, την ευθύνη της μουσικής διεύθυνσης αναλαμβάνουν διαδοχικά ο Γιώργος Αραβίδης και ο Τάσος Συμεωνίδης ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια υπογράφει η Χριστίνα Κουλουμπή. Στον ρόλο του Χένσελ εναλλάσσονται ο Γιάννης Φίλιας, η Ελένη Δάβου και η Σοφία Καπετανάκου και της Γκρέτελ η Βάσια Ζαχαροπούλου και η Βαρβάρα Μπιζά.

«Μαγικός Αυλός» στη Λυρική

BIL

Με το λυρικό αριστούργημα του Μότσαρτ «Μαγικός Αυλός» συνεχίζονται οι παραστάσεις στο «Ολύμπια» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (8, 10, 19, 21, 22, 29/12 και 2 και 6 Ιανουαρίου). Σκηνοθεσία του Αρνό Μπερνάρ, μουσική διεύθυνση των Μύρωνα Μιχαηλίδη (8, 10, 21, 22/12) και Μίλτου Λογιάδη (19, 29/12 και 2,6/1), σκηνικά – κοστούμια Μπρούνο Σβενγκλ. Η όπερα που συναρπάζει το κοινό επί δύο αιώνες και πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο του Βήντεν (περίχωρα της Βιέννης) το 1791, στην ΕΛΣ ανέβηκε για πρώτη φορά το 1969.Τους ρόλους ερμηνεύουν: Ζαράστρο: Δημήτρης Καβράκος (8, 19, 22, 29/12, 6/1), Χριστόφορος Σταμπόγλης (10, 21/12, 2/1), Ταμίνο: Αντώνης Κορωναίος (8, 10, 29/12, 6/1), Νίκος Στεφάνου (19, 21, 22/12, 2/1), Βασίλισσα της Νύχτας: Βασιλική Καραγιάννη (8, 21, 22, 29/12, 6/1), Μαριάννα Μανσόλα (10, 19/12), Μάιρα Μηλολιδάκη (2/1), Παμίνα: Μαρία Μητσοπούλου (10, 19/12, 2/1), Ειρήνη Κυριακίδου (8/12), Μίνα Πολυχρόνου (21, 22, 29/12, 6/1), Παπαγκένο: Χάρης Ανδριανός (19, 21, 22, 29/12, 2, 6/1), Ενρίκο Μαρρούτσι (8, 10/12), Παπαγκένα: Ελπινίκη Ζερβού (8, 21, 22, 29/12, 6/1), Μυρσίνη Μαργαρίτη (10, 19/12, 2/1). Συμμετέχουν η Ορχήστρα και η Χορωδία Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Λυρική Σκηνή: Ο «Μαγικός Αυλός» κέρδισε το στοίχημα

ΙΣΜΑ ΤΟΥΛΑΤΟΥ | Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010

Από την πρεμιέρα της όπερας «Μαγικός Αυλός»

Κάθε νέο ανέβασμα του «Μαγικού Αυλού» είναι σαφώς ένα στοίχημα. Η δημοφιλής όπερα του Μότσαρτ λειτουργεί σε πολλά επίπεδα και, όχι σπάνια, στην προσπάθειά τους να τα «φωτίσουν» όλα, ορισμένοι σκηνοθέτες παρασύρονται σε υπερβολές και καταλήγουν σε φιάσκο αφού, τελικά, όλ΄αυτά λειτουργούν εις βάρος της ίδιας της μουσικής. Ωστόσο, ο γάλλος Αρνό Μπερνάρ (γνωστός στο αθηναϊκό κοινό από την προ ολίγων ετών αριστουργηματική παράσταση της «Θαϊδας» στο Μέγαρο Μουσικής) δεν έπεσε στην παγίδα. Η νέα παραγωγή της εν λόγω όπερας που παρουσίασε στην Εθνική Λυρική Σκηνή κέρδισε δίκαια το θερμό χειροκρότημα του κοινού αφού, αν και δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τολμηρή, ήταν ισορροπημένη, ξεκάθαρη, θεαματική και ταυτόχρονα άφηνε τον απαιτούμενο «χώρο» στη μουσική ν΄αναδειχθεί και να γοητεύσει.

Οι δύο πράξεις της όπερας – η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε το 1791 στη Βιέννη- ήταν εντυπωσιακά διαφορετικές με την πρώτη απ΄αυτές να τονίζει το «παραμυθιακό» στοιχείο: χωρίς ιδιαίτερες εναλλαγές σκηνικών αλλά με πολλές εναλλαγές εικόνων οι κωμικές καταστάσεις έδιναν τη θέση τους σε σοβαρά επεισόδια μέσα από τις περιπέτειες του Ταμίνο, της Παμίνα αλλά και του Ζαράστρο και της μοχθηρής Βασίλισσας της Νύχτας. Δάσος, λουλούδια, άγρια ζώα, κοστούμια σε έντονα χρώματα βγαλμένα απ΄τις σελίδες των παιδικών παραμυθιών δημιούργησαν μια γοητευτική ατμόσφαιρα ονείρου, ικανή ν΄απευθυνθεί στο θεατή κάθε ηλικίας. Το στοιχείο του ελευθεροτεκτονισμού, αντιθέτως – που μαζί με τις ιδέες του Διαφωτισμού και τις έννοιεςτης ελευθερίας και της ισότητας αποτελούσαν θεμελιώδεις αξίες στη ζωή του συνθέτη- κυριάρχησε στην δεύτερη πράξη «βαραίνοντας», κάπως τη δράση.

Από μουσικής απόψεως ο «Μαγικός Αυλός» διέθετε επάρκεια: την Ορχήστρα της ΕΛΣ διηύθηνε ο Μύρων Μιχαηλίδης ενώ και οι φωνές στην παράσταση της Κυριακής (η πρεμιέρα είχε δοθεί το Σάββατο με την πρώτη διανομή) απέδωσαν ικανοποιητικά με προεξάρχουσα την Βασίλισσα της Νύχτας της Μαριάννας Μανσόλα, την Παμίνα της Ειρήνης Κυριακίδου αλλά και τον Παπαγκένο του Ενρίκο Μαρούτσι που χειροκροτήθηκαν ολόθερμα. Οι παραστάσεις θα συνεχιστούν ως τις 6 Ιανουαρίου 2011 στο θέατρο «Ολύμπια» της οδού Ακαδημίας.

ΜΑΡΣΕΛΟ ΑΛΒΑΡΕΣ: «Λαός µε πολιτισµό είναι πιο εύκολο να κυβερνήσει»

  • Της Δάφνης Κοντοδήµα, ΤΑ ΝΕΑ: Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010

«Στη Λατινική Αµερική πολλές φορές δεν καταλαβαίνουµε πόσο σηµαντικό είναι να είµαστε ενωµένοι  σε περιόδους κρίσης. Είµαστε εγωιστές ενώ κάνουµε κριτική πριν ψάξουµε τι πραγµατικά συµβαίνει. Φοβόµαστε την αλλαγή. Κάτι που δεν συµβαίνει στην Ευρώπη. Η Γερµανία ήταν κατεστραµµένη και χωρισµένη πριν από  50 χρόνια και σήµερα είναι  µεγάλη δύναµη. Σήµερα  είναι ενωµένη όσο ποτέ»,  λέει ο διάσηµος τενόρος  Μαρσέλο Αλβαρες (εδώ,  ως Καβαραντόσι στην «Τόσκα» του Πουτσίνι, στη  Μετροπόλιταν Οπερα της  Νέας Υόρκης)
  • «Το σύστηµα σήµερα λειτουργεί µέσα στη µαυρίλα» λέει ο διάσηµος αργεντινός τενόρος που έρχεται τη Δευτέρα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για ένα γκαλά όπερας. «Γι’ αυτό χρειαζόµαστε κάτι να µας χαλαρώνει. Οπως η µουσική, η όπερα, το διάβασµα…»

«Δεν είχασκεφτεί ότι θα µπορούσα να γίνω τενόρος. Εως τα 30 µου δεν είχα ιδέα από όπερα και κλασική µουσική. Μόνο τον Παβαρότι και τον Ντοµίνγκο γνώριζα» λέει στα «ΝΕΑ» ο Μαρσέλο Αλβαρες. Ο τενόρος που άργησε ν’ ανακαλύψει τον κόσµο της όπερας αλλά κατάφερε µέσα σε λίγα χρόνια να διανύσει χιλιόµετρα από τη γενέτειρά του Κόρντοµπα στην Αργεντινή έως τα µεγαλύτερα λυρικά θέατρα και να αναδειχθεί στον πλέον διάσηµο τενόρο της εποχής µας.

Ο Μαρσέλο Αλβαρες που έρχεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τη Δευτέρα για να ερµηνεύσει άριες των Βέρντι, Τζορντάνο, Μασνέ, Πουτσίνι– µε την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, υπό τον Αντζελο Καβαλάρο – ανακάλυψε τον δρόµο του λυρικού θεάτρου όταν αναζητούσε διέξοδο από την καθηµερινότητα της οικογενειακής επιχείρησης κατασκευής επίπλων, µε την οποία ασχολήθηκε ύστερα από τις σπουδές τουστα οικονοµικά. «Ηταν η κατάλληλη στιγµή καθώς ήµουν αρκετά ώριµος για να υποστηρίξω µια σοβαρή καριέρα» σχολιάζει.

Το µικρόβιο της µουσικής ωστόσο το είχε κολλήσει νωρίτερα, όταν οι γονείς τον έστειλαν σε µουσικό σχολείο. «Οταν έφτασε λοιπόν η ώρα, πέρασα από ακρόαση για τραγουδιστές στην Κόρντοµπα, µε την παρότρυνση της οικογένειάς µου. Ο τενόρος Λιµπόριο Σιµονέγια, ο οποίος αργότερα ήταν και δάσκαλός µου, µου ζήτησε να ερµηνεύσω το “Torna a Sorento”. Του απάντησα ότι δεν ξέρω τίποτα για την όπερα» λέει από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραµµής ο διάσηµος λυρικός ερµηνευτής, ο οποίος θυµάται πως απέδωσε τελικά εκείνη την ηµέρα ένα αργεντίνικο στρατιωτικό τραγούδι και κέρδισε τις εντυπώσεις.

Ταξίδεψε στο Μπουένος Αϊρες για να δοκιµάσει την τύχη του στο λυρικό θέατρο και ύστερα από συζήτηση µε τον µεγάλο ιταλό τενόρο – παρτενέρ της Μαρίας Κάλλας – Τζουζέπε ντι Στέφανο αποφάσισε να εγκατασταθεί στο Μιλάνο µε τη σύζυγό του. Κατάφερε να κερδίσει το πρώτο βραβείο σε διαγωνισµό τραγουδιού και µία εµφάνιση στο Teatro La Fenice της Βενετίας, στην «Υπνοβάτιδα» του Μπελίνι.

«Η όπερα είναι ο τόπος όπου συναντώ καθαρούς ήχους, χωρίς επεξεργασία – ακουστική ή ηλεκτρονική» λέει ο Μαρσέλο Αλβαρες «Κάθε παράσταση είναι µαγική και διαφορετική. Πρέπει ν’ ανοίξεις την καρδιά σου για ν’ απολαύσεις όπερα.

  • Ισχύει η άποψη ότι η όπερα είναι για τους ευκατάστατους; Και αν ναι, τι µπορεί να λέει σε µια περίοδο οικονοµικής κρίσης;

Ο κόσµος πιστεύει ότι η τέχνη γενικά είναι πολυτέλεια για κείνους που έχουν οικονοµική άνεση. Η αλήθεια είναι όµως ότι ο όλοι έχουν ανάγκη τον πολιτισµό. Είναι ακριβό το εισιτήριο της όπερας αλλά όχι περισσότερο από το εισιτήριο ενός ποδοσφαιρικού αγώνα ή µιας θεατρικής παράστασης.

  • Το κοινό της όπερας είναι γερασµένο;

Η πλειονότητα των νέων δεν πηγαίνει σε παραστάσεις όπερας. Αυτό που δεν ξέρουν είναι ότι δεν χρειάζεται να φορέσεις ακριβό κοστούµι. Η όπεραείναι για όλους. Στο σινεµά οι νέοι πάνε πιο χαλαροί, χωρίς φόβο. Και όχι µε το ζόρι. Γι’ αυτό το προτιµούν.

  • Υπάρχει τρόπος να έρθει νεαρόκοσµος στην όπερα;

Είναι σηµαντικός ο ρόλος της εκπαίδευσης. Πρέπει να δίνουµε κίνητρα στους µαθητές και τουςνέους για να παρα κολουθούν όπερα ώστε ν’ ανανεώνεται το κοινό. Στη Λατινική Αµερική, δυστυχώς, δεν γίνεται τέτοια προσπάθεια. Είναι ένας φαύλος κύκλος. Εάν εκπαιδεύσουµε τους νέουςθα έχουµε την όπερα στον πολιτιστικό µας χάρτη στο µέλλον. Οι πολιτικοί έχουν την ευθύνη. Εκείνοι δεν βοηθάνε το λυρικό θέατρο.

  • Το να αναµειγνύεις την όπερα µε ποπ είναι ένας τρόπος;

Πιστεύω ότι µε τέτοιες κινήσεις προσελκύεις το κοινό. Αυτό συνέβη και µε τους Τρεις Τενόρους. Είναι ένας τρόπος για να πει ο κόσµος: «Κοίτα πώς τραγουδά αυτός ο τενόρος. Αςπάµε σε θέατρο να τον δούµε». Το ίδιο κάνουν οι νέες εικόνες, τα νέα έργα, οι διασκευές, η τεχνολογία που µπαίνει παντού. Στην όπερα, βέβαια, είναι περιορισµένα τα πράγµατα σε επίπεδο τεχνολογίας καθώς ο τενόρος στέκεται εκεί, στη σκηνή, µε µοναδικό όπλο του τη φωνή του.

  • Η οικονοµική κρίση έχει επιπτώσεις στον πολιτισµό;

Ασφαλώς. Ο πολιτισµός έχει ανάγκη από χρήµατα. Είναι κακό που στην Ιταλία και την Ελλάδα έκαναν περικοπές στις επιχορηγήσεις για τον πολιτισµό. Οπως λένε στην πατρίδα µου, λαός µε πολιτιστική παιδεία είναι πιο εύκολο να κυβερνήσει. Αν του λείπει η γνώση της ιστορίας και του πολιτισµού δεν µπορεί να κάνει πολιτική. Δεν υπάρχει κρίση στην όπερα. Δεν κάνει κίνηση η κυβέρνηση να χρηµατοδοτήσει παραγωγές γιατί λένε ότι δεν θα έχει αποτέλεσµα. Αυτό είναι λάθος.

INFO

Τη Δευτέρα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας, τηλ. 210-7282.333) στις 20.30. Εισιτήρια: 11 (φοιτητικό) – 70 ευρώ

«Ηρθε η ώρα για πνευµατικότητα»

Ο Μαρσέλο Αλβαρες δεν κρύβει πως προβληµατίζεται µε το τοπίο της οικονοµικής κρίσης που εξαπλώνεται (και που η χώρα του την είχε υποστεί – και µάλιστα σε βαριά µορφή – πριν από χρόνια): «Ζούµε µια κατάσταση δυστυχίας και άγχους. Οι περισσότεροι δουλεύουν σκληρά αλλά πλέον δεν µπορούν να κάνουν όσα ονειρεύτηκαν… Μας φαίνεται σαν να καταστράφηκε όλος ο κόσµος, σαν να βρισκόµαστε σε πόλεµο. Κάτι που δεν είναι αλήθεια. Το αν θα ξεπεράσουµε γρήγορα αυτό που συµβαίνει σήµερα, εξαρτάται από το κατά πόσο αποδέχεται ο καθένας µας την πραγµατικότητα. Είναι περίοδος ανασυγκρότησης. Ηρθε η ώρα να έρθουµε πιο κοντά στην πνευµατικότητα. Το χρειαζόµαστε. Ο κόσµος χρειάζεται να ψάξει πράγµατα που τον ηρεµούν, τον αγαλλιάζουν. Οπως η όπερα ή το διάβασµα».