Ο Ελληνας Ριγκολέτο στο Λονδίνο

  • Ντεμπούτο του Δημήτρη Πλατανιά στο λυρικό θέατρο του Κόβεντ Γκάρντεν

Του Δημητρη Ρηγοπουλου, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 22/4/2012

Το ραντεβού είχε οριστεί για έξω από τα Marks & Spencer, στον σταθμό του Κόβεντ Γκάρντεν. Η κοσμοπλημμύρα του Λονδίνου με κάνει να έρθω στιγμιαία στη θέση του Δημήτρη Πλατανιά. Ο Ελληνας βαρύτονος στη μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του. Να ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον «Ριγκολέτο» του Βέρντι σε ένα από τα σημαντικότερα λυρικά θέατρα του κόσμου. Εκεί που ονειρεύονται να τραγουδήσουν κάποια ημέρα χιλιάδες συνάδελφοι του κιθαρίστα από την Καλαμάτα, που μετά τα 30 αποφάσισε να κυνηγήσει το δικό του όνειρο.

Και μέσα σε ελάχιστα χρόνια έχει πραγματοποιήσει άλματα. Εχει πίσω του μια θριαμβευτική χρονιά στην Αθήνα, με δύο ρόλους στον «Χορό Μεταμφιεσμένων» του Βέρντι και στον «Φάουστ» του Γκουνό που τον καταξίωσαν σαν μια από τις πιο αγαπημένες φωνές του ελληνικόυ κοινού. Και τώρα το κερασάκι στην τούρτα, το Λονδίνο.

Οχι πως στην Αθήνα τον σταματάνε στον δρόμο (δεν είναι ποπ σταρ ούτε ποδοσφαιριστής), αλλά η εκκωφαντική ανωνυμία του Λονδίνου μού φαίνεται παράταιρη για τη στιγμή που τον έχω αναγνωρίσει και κατευθύνομαι προς το μέρος του. Διάολε είναι η χρονιά του και θα προτιμούσα η πρώτη μας συνάντηση να ήταν δύο ημέρες αργότερα, όταν θα τον έβλεπα ξανά. Αυτήν τη φορά στο καμαρίνι του, λίγα μόλις λεπτά μετά το τέλος μιας sold out παράστασης, εμφανώς (και δικαίως) ικανοποιημένο από το έντονο χειροκρότημα ενός έμπειρου κοινού και παρουσία Αγγλων που του έδιναν συγχαρητήρια, ζητούσαν να τους υπογράψει το πρόγραμμα ή να φωτογραφηθούν μαζί του. Να μια σκηνή που του άξιζε, μια καλή εισαγωγή για την πρώτη του μεγάλη συνέντευξη στην «Καθημερινή».

Ο ίδιος πάντως δεν έχει χρόνο να αφεθεί σε…. αγωνίες πολυτελείας. Μπροστά υπάρχει μόνο η επόμενη παράσταση, να είναι καλά, αυτό στη γλώσσα ενός λυρικού τραγουδιστή μεταφράζεται να είναι καλά η φωνή του. Ακόμα κι αν παίζεις σε μια παραγωγή που οι υποκριτικές απαιτήσεις του ρόλου σου είναι ασυνήθιστα υψηλές. «Επειδή οι Αγγλοι έχουν μεγάλη παράδοση στο θέατρο θα έλεγα ότι είναι πιο αυστηροί με το παίξιμο παρά με τη φωνή». Αλλά το παραδέχεται. «Αν μου έλεγαν πριν από πέντε χρόνια ότι θα βρισκόμουν εδώ για να κάνω αυτό που κάνω θα έβαζα τα γέλια».

Αλήθεια το άλμα από το ταπεινό μας Ολύμπια της οδού Ακαδημίας μέχρι το επιβλητικό Κόβεντ Γκάρντεν δεν παραείναι μεγάλο για οποιονδήποτε καλλιτέχνη; Την πρώτη φορά δεν τον κατάπιε το δέος; «Αν είναι να σκεφτείς πού βρίσκεσαι και τι κάνεις, τότε καλύτερα να κάτσεις σπίτι σου, δεν έχει νόημα. Δεν θα σας κρύψω ότι πριν ανοίξει η αυλαία οι σφυγμοί μου είναι ανεβασμένοι. Αλλά μόλις πατήσω το πόδι μου στη σκηνή όλα αυτά έχουν ξεχαστεί». Χαίρομαι που το ακούω κι αν η παράσταση που είδα είχε προηγηθεί της συνέντευξης δεν θα την έκανα την ερώτηση.

Ο Δημήτρης Πλατανιάς στην πρώτη του εμφάνιση στο Λονδίνο επιδεικνύει αξιοσημείωτη αυτοπεποίθηση, ακόμα κι αν είναι υποχρεωμένος να σέρνει σε όλη τη διάρκεια της παράστασης δύο μπαστούνια, όπως ορίζει η πειραγμένη εκδοχή του Ντέιβιντ Μακ Βίκαρ που παρουσιάζεται για δεύτερη φορά στο Κόβεντ Γκάρντεν 11 χρόνια μετά την πρεμιέρα του 2001. Ενας Ριγκολέτο στιλπνός, σχεδόν μεταλλικός, σαν το ατσάλι. Από αυτήν την άποψη και πιο «θεατρικός», καθώς το ενδιαφέρον του κοινού μετατοπίζεται από την περιφέρεια στο κέντρο του δράματος του Βέρντι. Αυτό το ξέρει πολύ καλά ο Δημήτρης Πλατανιάς, καθώς προέρχεται από μια χώρα που όλα ή σχεδόν όλα στην όπερα είναι η φωνή. Κι ενώ σε όλες τις κριτικές που διαβάσαμε στον βρετανικό Τύπο, η φωνή του Ελληνα βαρύτονου εκθειάζεται ποικιλοτρόπως, εντοπίσαμε καλοπροαίρετες ενστάσεις για τη δυνατότητα του Πλατανιά να ανταποκριθεί με την ίδια επιτυχία και στο ιδιαίτερα απαιτητικό υποκριτικό σκέλος του ρόλου. «Δυστυχώς, δεν έχω λάβει κάποια ανάλογη εκπαίδευση στην υποκριτική και είμαι υποχρεωμένος να μαθαίνω πάνω στη δουλειά. Ετσι μόνο μαθαίνεις και γίνεσαι καλύτερος». Το φθινόπωρο θα ξανακάνει Ριγκολέτο και πάλι σε ένα ιστορικό θέατρο της Ευρώπης, το Λα Φενίτσε της Βενετίας. Πολύ διαφορετική παράσταση, και σκηνικά και δραματουργικά. Σε ποιον Ριγκολέτο αισθάνεται ο ίδιος πιο άνετα; «Κανονικά θα έπρεπε να πω στη Βενετία αλλά όχι, θα διάλεγα το Λονδίνο. Εχει άλλο βάθος ο ρόλος, διαφορετικό ενδιαφέρον».

Ο Δημήτρης Πλατανιάς δεν ήθελε από 10 χρόνων να γίνει τραγουδιστής της όπερας. Του άρεσε το λυρικό τραγούδι, το αγαπούσαν οι γονείς του, με τα χρόνια ανέπτυξε κι ο ίδιος ένα ειδικό ενδιαφέρον αλλά μέχρι εκεί.

Σπούδασε κιθάρα στο ωδείο της πόλης του, της Καλαμάτας, και μετά το σχολείο έφυγε για την Αθήνα. Σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. «Ηξερα ότι διαθέτω σωστή φωνή, αλλά από αυτό το σημείο μέχρι την καλή οπερατική φωνή είναι μια απόσταση από το Λονδίνο μέχρι… την Καλαμάτα». Αυτή που τον έσπρωξε προς το λυρικό τραγούδι ήταν η Μαρία Μαρκέτου, επί σειράν ετών σολίστ της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. «Θεώρησε ότι έχω κάτι που έπρεπε να το κυνηγήσω». Και το κυνήγησε. Με υποτροφία «Αλεξάνδρα Τριάντη» σπούδασε στην Ιταλία για δύο χρόνια και επιστρέφοντας στην Ελλάδα εντάχθηκε στο δυναμικό της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Πρώτος πρωταγωνιστικός ρόλος αυτός του Αλφιο στην «Καβαλερία Ρουστικάνα» το 2004. Τρία χρόνια αργότερα τραγουδάει για πρώτη φορά εκτός Ελλάδας, στην Ιταλία.

Ακόμα και τώρα με την εμπειρία του Κόβεντ Γκάρντεν δεν θέλει να προχωρήσει σε συγκρίσεις. «Η διαφορά αρχίζει από τους προϋπολογισμούς και είναι άδικο να βάζουμε δίπλα δίπλα τη δική μας λυρική σκηνή με θέατρα σαν κι αυτά. Αλλά νομίζω ότι φέτος με την επιτυχία του “Φάουστ”, μιας παραγωγής με ελληνικό προϋπολογισμό μεν, αλλά που θα μπορούσε να σταθεί και διεθνώς, δείξαμε τι μπορούμε να κάνουμε». Το «χειρότερο» στην Ελλάδα είναι το παντελώς ακατάλληλο θέατρο της οδού Ακαδημίας, αλλά υπάρχει η προοπτική του νέου κτιρίου στον παλιό Ιππόδρομο. «Για να είμαι ειλικρινής θα προτιμούσα να είχαν αγοράσει τρία κτίρια στην Ακαδημίας, να τα κατεδάφιζαν και να έφτιαχναν μια νέα όπερα στο κέντρο». Μπορεί να μην έχουμε τις υποδομές (ακόμα) αλλά σίγουρα διαθέτουμε το δυναμικό. «Φυσικά και δεν είμαι ο μόνος Ελληνας που τραγουδάει φέτος σε μεγάλο θέατρο. Χριστογιαννόπουλος, Τηλιακός, Παπαγιαννόπουλος, Θεοδοσίου, Βουλγαρίδου, Αθανασίου, ο Σταμπόγλης του χρόνου θα τραγουδήσει στη Μετροπόλιταν, κάτι σημαίνουν όλα αυτά».

Και όχι δεν θα ήθελε να φύγει από την Ελλάδα. «Η Λυρική δεν μ’ έχει “φυλακισμένο”, μου δίνει την ελευθερία να συνεργάζομαι με ξένα θέατρα και από την Αθήνα δεν μου λείπει κάτι. Αν ήμουν νεότερος ίσως να το αποτολμούσα». Το προσωπικό του στοίχημα είναι να καθιερωθεί και εκτός Ελλάδας. «Το σημαντικό δεν είναι να έρθεις να παίξεις μια φορά. Αλλά να επιστρέψεις». Λίγο μετά μού αποκάλυψε ότι υπέγραψε συμβόλαιο για τη δεύτερη εμφάνισή του στο Κόβεντ Γκάρντεν. Την άνοιξη του 2013 θα υποδυθεί τον Πάολο στο «Σιμόν Μποκανέγκρα» του Βέρντι. Μέχρι τότε το ελληνικό κοινό έχει ένα τουλάχιστον ραντεβού με τον Δημήτρη Πλατανιά. Στον «Τροβατόρε» του Βέρντι τον Ιούνιο στο Ηρώδειο, στην πρώτη θερινή παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: