Archive for the ‘Βέρντι’ Category

Θεωρήθηκε ένας από τους δασκάλους της Ιταλικής Επανάστασης. 200 χρόνια από τη γέννηση του Τζιουζέπε Βέρντι

 

Από την παράσταση «Ναμπούκο» που δόθηκε το 2011 στο Ηρώδειο από την Εθνική Λυρική Σκηνή

BIL

«Είναι ένας συνθέτης απολύτως ικανός να απογυμνώσει και να μιλήσει για τα πάθη και τον πόνο μας, για τις ευχές και τα ελαττώματά μας κι αυτός είναι ένας από τους λόγους της παγκοσμιότητάς του: θα είναι για πάντα επίκαιρος. Οσο ο άνθρωπος έχει τα ίδια χαρακτηριστικά και δε μοιάζει με φιγούρα του «Σταρ Τρεκ», κάθε γενιά θα ανακαλύπτει στη μουσική του Βέρντι μία κουβέντα παρηγοριάς» έχει πει για τον Βέρντι ο Ιταλός αρχιμουσικός Ρικάρντο Μούτι, χαρακτηρίζοντάς τον επίσης «μουσικό της Ζωής». Πράγματι, στο κέντρο της προσοχής του σπουδαίου συνθέτη Τζιουζέπε Βέρντι είναι οι τύχες των απλών ανθρώπων, η κοινωνική ανισότητα, οι προλήψεις των κοινωνικών στρωμάτων.

Γιος ταβερνιάρη, ο Τζιουζέπε Βέρντι γεννήθηκε στις 10 του Οκτώβρη 1813 στο Ρόνκολε της Πάρμας. Από επτά χρόνων άρχισε να μαθαίνει μουσική από έναν ιερέα στην εκκλησία του χωριού του, ενώ αργότερα απέκτησε μια σπινέτα, το ίδιο παλιό μικρό πιάνο που διασώζεται στο μουσείο του θεάτρου της Σκάλας, στο Μιλάνο. Αξίζει να σημειωθεί πως κατά την πορεία των σπουδών του απορρίφθηκε από το Ωδείο του Μιλάνου, λόγω μεγάλης ηλικίας. Η μουσική ιδιοφυΐα του Βέρντι ήταν έκδηλη από την αρχή. Ακόμα και ως μικρό παιδί συνέθετε ορχηστρικά θρησκευτικά έργα, συμφωνίες, άριες, εμβατήρια κτλ., όλα για τη Φιλαρμονική του Μπουσέτο, επαρχιακή κωμόπολη κοντά στο χωριό που μεγάλωσε. Η απόρριψή του από το Ωδείο τον οδήγησε να μαθητεύσει στο πλάι του μαέστρου και συνθέτη Β. Λαβίνια. Το 1834 διορίστηκε αρχιμουσικός του Δήμου Μπουσέτο και αργότερα διευθυντής του τοπικού ωδείου και της Φιλαρμονικής. Στόχος του, όμως, ήταν να γίνει συνθέτης όπερας. Από την πρώτη κιόλας όπερά του, με τίτλο «Ομπέρτο, κόμης του Σαν Μπονιφάτσιο», έδειξε ότι τον χαρακτηρίζει ένα καινούριο ύφος, διαφορετικό από τους κυρίαρχους μουσουργούς της εποχής, Ροσίνι, Ντονιτσέτι και Μπελίνι. Η δεύτερη όπερά του, όμως, «Μια μέρα βασιλείας», δεν είχε επιτυχία. O Βέρντι, που είχε χάσει πρόσφατα τη γυναίκα του Μαργαρίτα, σε ηλικία 26 ετών, από εγκεφαλίτιδα και ένα χρόνο νωρίτερα το γιο του Ιτσίλιο Ρομάνο, σε ηλικία 15 μηνών (το 1838 είχε χάσει και την κόρη Βιρτζίνια Μαρία Λουίτζα σε ηλικία 17 μηνών), έπεσε σε απελπισία και ορκίστηκε να μην ξαναγράψει όπερα… Συνέχεια

Advertisements

Τροβατόρε: Εμβληματικός Βέρντι στο Ηρώδειο

Λουκάκος Κ., Η ΑΥΓΗ: 22/07/2012

Είναι πασίγνωστη η ρήση σχετικά με τον «Τροβατόρε», την ενδιάμεση από την τριλογία λυρικών επιδόσεών του, που καθιέρωσε οριστικά τον Τζουζέπε Βέρντι στα 1853: «Το μόνο που χρειάζεται ο Τροβατόρε για να πετύχει είναι απλά οι 4 μεγαλύτεροι τραγουδιστές του κόσμου», φέρεται να έχει αποφανθεί ο θρυλικός τενόρος Ενρίκο Καρούζο. Το συμπέρασμα ενός μεγάλου Μανρίκο της πρώιμης δισκογραφίας υπαινίσσεται με χιούμορ τις δυσθεώρητες απαιτήσεις δραματικής εξαγγελίας και φωνητικής επάρκειας που προϋποθέτει η ανάληψη των 4 πρωταγωνιστικών χαρακτήρων της συγκεκριμένης όπερας (των 5 θα υποστηρίζαμε εμείς!). Από αυτή την προσδοκία παραιτούνται σταδιακά οι φιλόμουσοι, τουλάχιστον από τότε που τους ρόλους αυτούς επωμίζονται λυρικοί καλλιτέχνες ελαφρότερης κατηγορίας από εκείνη που απαιτείται. Υπάρχει όμως και μια άλλη διδακτική ανάγνωση της περιώνυμης ρήσης: εκείνη που μας προκαλεί να σταθμίσουμε «το μόνο που δεν χρειάζεται» για την επιτυχία της αυτή η κοσμαγάπητη όπερα, και αυτό συνίσταται -κατά την άποψή μας- σε σκηνοθετική σύλληψη που αντιστρατεύεται τις ίδιες τις λέξεις του κειμένου και τις επιταγές της μουσικής του Βέρντι. Συνέχεια