Συμμαχία Γαλλίας – Βόλου με «Μαινόμενη Μήδεια»

Νοεμβρίου 28, 2009 στο 5:52 πμ · Κατηγορία Διεθνές Φεστιβάλ Βόλου, Μαινόμενη Μήδεια, Μικρή Οπερα του Κόσμου

Συμμαχία Γαλλίας - Βόλου με «Μαινόμενη Μήδεια»

Μια τετραλογία όπερας προτείνει η «Μικρή Οπερα του Κόσμου», που έχει ως σκοπό την προώθηση και τη σύνδεση της ελληνικής παιδείας, με την ευρύτερη έννοια, με τη λυρική μουσική. Το λυρικό θέαμα «Μαινόμενη Μήδεια» ήταν το πρώτο εγχείρημα που πραγματοποιήθηκε πριν από μερικούς μήνες στη Γαλλία και στο Διεθνές Φεστιβάλ Βόλου.

Συνοδοιπόρος και συμπαραγωγός της ΜΟΚ είναι το μπαρόκ συγκρότημα Almazis-Iakovos Pappas.

Τα έργα που περιλαμβάνει η τετραλογία είναι τα «Μαινόμενη Μήδεια», «Αττις», «Τανκρέδος» και «Ο Κουρέας της Σεβίλλης».

Η «Μαινόμενη Μήδεια» είναι ένα λυρικό θέαμα, το οποίο συνενώνει τον χαμένο κρίκο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας και της όπερας, στο «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» στις 2 και 3 Δεκεμβρίου και στο Μιλάνο στις 15 Φεβρουαρίου.

Η όπερα «Αττις» είναι βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Οβιδίου, που αφηγείται την τραγική ιστορία του Αττι, ο οποίος πέφτοντας στα δίχτυα του έρωτα της Κυβέλης δεν μπορεί να ζήσει τον αγνό έρωτά του για τη νύμφη Σαγκαρίδα, στο «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών» και στο Παρίσι.

Ο «Τανκρέδος», που τοποθετείται κατά τη διάρκεια της πρώτης σταυροφορίας, διηγείται τις ρομαντικές και δυσάρεστες καταστάσεις που επηρεάζουν τις ζωές του σταυροφόρου Τανκρέδου και της Σαρακηνής πριγκίπισσας Κλορίντ, στο «Μέγαρο Μουσικής Αθηνών». «Ο Κουρέας της Σεβίλλης» αναφέρεται στον Φίγκαρο που βοηθά τον κόμη Αλμαβίβα να κατακτήσει την όμορφη αστή Ροζίνα, στην «Εθνική Λυρική Σκηνή».

Γράψτε ένα σχόλιο

Ενθουσιώδης υποδοχή της όπερας «Βότσεκ» από τους Μοσχοβίτες

Νοεμβρίου 26, 2009 στο 1:28 μμ · Κατηγορία Βότσεκ, Κουρεντζής Θόδωρος, Μόσχα

ΠΡΕΜΙΕΡΑ. Την αποθέωση γνώρισε το βράδυ της Τρίτης η πρεμιέρα της όπερας «Βότσεκ» του Αλμπαν Μπεργκ που ανέβηκε στη Νέα Σκηνή του θεάτρου Μπολσόι της Μόσχας. Το δύσκολο, πλην αριστουργηματικό αυτό έργο του Αυστριακού συνθέτη, ανέβηκε για πρώτη φορά στην ιστορία του κατά γενική ομολογία συντηρητικού Μπολσόι, με αποτέλεσμα πριν από την έναρξη της πρεμιέρας η αγωνία όλων να ήταν έντονη για το παράτολμο αυτό εγχείρημα.

Για την Ιστορία, η μοναδική φορά που το ρωσικό κοινό είχε την ευκαιρία να παρακολουθήσει την παράσταση αυτή ήταν το 1927 στο Θέατρο Οπερας και Μπαλέτου του Λένινγκραντ (σημερινό Μαριίνσκι).

Ολες αυτές οι αμφιβολίες διαλύθηκαν με το τέλος της παράστασης, αλλά από το πρώτο κιόλας λεπτό, καθώς η χειρουργικής ακρίβειας μουσική απόδοση της παρτιτούρας σε συνδυασμό με τις τέλειες ερμηνείες των σολίστ και τη συγκλονιστική σκηνοθεσία, έκανε τους 1.200 θεατές επί δύο περίπου ώρες χωρίς διάλειμμα, να χαθούν στο αριστούργημα «Βότσεκ».

Το πέσιμο της αυλαίας μετέτρεψε τα δυνατά συναισθήματα των θεατών σε εκδηλώσεις λατρείας προς τους δύο μεγάλους πρωταγωνιστές αυτής της επιτυχίας. Τον Ελληνα μαέστρο Θόδωρο Κουρεντζή που είχε τη μουσική επιμέλεια και διεύθυνση της παράστασης και συνέβαλε ουσιαστικά στην απογείωση του «Βότσεκ» και στον χαρισματικό και καλύτερο κατά πολλούς σύγχρονο σκηνοθέτη όπερας στον κόσμο, Ντμίτρι Τσερνιακόφ. Τον ρόλο του «Βότσεκ» στην πρεμιέρα απέδωσε συγκλονιστικά ο Μάρκους Αϊχε και της «Μαρί», η σπουδαία Μπαρντί Μπάιερς.

Την παραμονή της πρεμιέρας, σε συνέντευξη Τύπου ο Θόδωρος Κουρεντζής απαντώντας για το πώς αντιμετώπισε ένα τόσο πρωτοποριακό έργο η ορχήστρα του «συντηρητικού» Μπολσόι που κατεξοχήν το ρεπερτόριό του περιλαμβάνει έργα του 19ου αιώνα, είπε: «Μερικές φορές, στη διάρκεια της πρόβας, είχα την εντύπωση ότι διδάσκω στους μουσικούς μία ξένη γλώσσα…». Ο Βότσεκ αποτελεί το πρώτο βήμα της νέας διεύθυνσης του Θεάτρου να πραγματοποιήσει άνοιγμα προς ένα πιο πρωτοποριακό ρεπερτόριο. Για τα επόμενα επαγγελματικά σχέδιά του, ο Θ. Κουρεντζής σε πρόσφατη συνέντευξη στην «Γκαζέτα» δήλωσε πως έχει προγραμματίσει εμφανίσεις στην Οπερα της Μαδρίτης, την Οπερα του Μονάχου, στο Θέατρο «Λα Μονέ» των Βρυξελλών, στην Οπερα της Δρέσδης, την Οπερα της Βαρσοβίας, όπως επίσης και συναυλίες με την Εθνική Ορχήστρα των Βρυξελλών και την Εθνική Ορχήστρα του Βελγίου.

  • Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 26/11/2009. Του ανταποκριτή μας στη Μοσχα Αχιλλεα Πατσουκα

Γράψτε ένα σχόλιο

ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ: Σε οριακή κατάσταση

Νοεμβρίου 13, 2009 στο 4:19 πμ · Κατηγορία Εθνική Λυρική Σκηνή

Καταχρεωμένη μέχρι το λαιμό, με τουλάχιστον 13 εκ. ευρώ, με τους εργαζόμενους απλήρωτους και με την πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟ-Τ να ποιεί την …νήσσαν για το τι θα γίνει, η Λυρική Σκηνή ζει ολοένα και πιο δραματικές στιγμές, ανίκανη ν’ αντιμετωπίσει και τα στοιχειώδη. Πτυχές αυτής της κατάστασης αλλά και συμφωνιών για «συμπαραγωγές» με τον Οργανισμό Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, αποκαλύπτονται σε χτεσινή επιστολή του Ιταλού καλλιτεχνικού διευθυντή της ΕΛΣ, Τζοβάνι Πάκορ στον υπουργό Πολιτισμού (κοινοποιήθηκε στο ΔΣ, στους εργαζόμενους ΕΛΣ και στη διεύθυνση ΟΜΜΑ).

«Συνεκτιμώντας την παρούσα οικονομική συγκυρία και τα διαρκώς εντεινόμενα προβλήματα που η ΕΛΣ καλείται να αντιμετωπίσει σε επίπεδο κάλυψης των πάγιων αναγκών της, βρίσκομαι στην εξαιρετικά δυσάρεστη θέση να προβώ στη ματαίωση της παραγωγής του “Ballo in Μaschera”, προγραμματισμένης για τις 24, 27, 29, 31 Ιανουαρίου 2010 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών», αναφέρει ο Τζ. Πάκορ. Μάλιστα, σημειώνει κάτι άγνωστο μέχρι σήμερα: «Η παραγωγή αυτή θα εγκαινίαζε μια πρωτοφανή για τα ελληνικά χρονικά σειρά συμπαραγωγών πενταετούς διάρκειας με τον ΟΜΜΑ, η συμμετοχή του οποίου για φέτος και μόνο θα ανερχόταν στο ποσό των 305.000Ε. Ταυτόχρονα, το Δημοτικό Θέατρο “Τζουζέππε Βέρντι” του Σαλέρνο θα συμμετείχε με το ποσό των 93.000ευρώ».

Δηλαδή, η Λυρική για πέντε χρόνια, με το «ένδυμα» των συμπαραγωγών, ουσιαστικά θα κάλυπτε παραγωγές του ΟΜΜΑ, για τις οποίες δε γνωρίζουμε – σε ποσοστά – το ύψος της συμμετοχής του τελευταίου. Γενικότερα, πολλά είναι τα ερωτηματικά για τα οφέλη της ΕΛΣ από τις συμπαραγωγές της με ξένα θέατρα, καθώς πρόκειται σχεδόν εξ ολοκλήρου για ξένες παραγωγές, οδηγώντας στην απραξία το ντόπιο καλλιτεχνικό δυναμικό.

Κι ενώ ο Τζ. Πάκορ επικαλείται ότι πήρε αυτήν την απόφαση «εξαργυρώνοντας τον καλλιτεχνικό προϋπολογισμό της εν λόγω παραγωγής για την ομαλή κάλυψη της μισθοδοσίας των εργαζομένων», προϊδεάζει για τα χειρότερα: «Είναι προφανές ότι κάθε επανάληψη μιας τέτοιας “έσχατης λύσης” θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στη συρρίκνωση του καλλιτεχνικού προγραμματισμού και κατά συνέπεια στο κλείσιμο του θεάτρου». [Ριζοσπάστης, Παρασκευή 13 Νοέμβρη 2009]

Γράψτε ένα σχόλιο

Η Αριάδνη στον ψυχαναλυτή

Νοεμβρίου 8, 2009 στο 4:35 πμ · Κατηγορία Η Αριάδνη στη Νάξο

  • Σε μια εποχή που ο έρωτας έπρεπε ή να έχει ευτυχές τέλος ή να οδηγείται στην απόλυτη συντριβή και τη μοιραία κατάληξη, ο Ρίχαρντ Στράους παρουσίασε μια όπερα όπου η ζωή δεν σταματά μετά από μια ερωτική απογοήτευση.

«Η Αριάδνη στη Νάξο» είναι αυτό το αισιόδοξο αλλά και γεμάτο υπαινιγμούς έργο που ανεβάζεται στη Λυρική Σκηνή στις 21 του μηνός στο θέατρο «Ολύμπια» -σε συμπαραγωγή με το θέατρο «Κάρλο Φελίτσε» της Γένοβας και το Ιδρυμα Οπερας του Οβιέδο. Θα διευθύνει ο Τζοβάνι Πάκορ, ενώ τη σκηνοθεσία και τα σκηνικά υπογράφει ο Παριζιάνος Φιλίπ Αρλό.

Πρόκειται για μια μονόπρακτη όπερα που, όμως, έχει και έναν πρόλογο. (Πρωτοπαρουσιάστηκε το 1912 στο Θέατρο της Αυλής της Στουτγάρδης υπό τη διεύθυνση του συνθέτη). Εκτός από τον έρωτα πραγματεύεται και το πώς αντιλαμβάνεται η κοινωνία την τέχνη.

Διαδραματίζεται σε δεξίωση στο σπίτι ενός ζάμπλουτου Βιενέζου, όπου πρόκειται να παρουσιαστεί η σοβαρή όπερα «Η Αριάδνη στη Νάξο». Ο οικοδεσπότης, όμως, αποφάσισε ταυτόχρονα με τη σοβαρή όπερα να παρουσιάσει μια «χυδαία φάρσα» από θίασο της Κομέντια ντελ Αρτε. Αυτός πληρώνει, αυτός αποφασίζει. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο εσωστρεφής Συνθέτης (της όπερας) ερωτεύεται την Τζερμπινέττα, από την Κομέντια.

Γι’ αυτήν, ένας χαμένος έρωτας αντικαθίσταται απλά από έναν νέο. «Η όπερα αυτή είναι μια διαμάχη πάνω στη θέση της τέχνης στη κοινωνία. Μιλάει για τους νεόπλουτους για τον έρωτα και τις δυνάμεις του. Μια πάλη μεταξύ τέχνης και καταναλωτικής κοινωνίας, παρουσιάζοντας και τις θέσεις του καλλιτέχνη μέσα σε αυτή» λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης, Φ. Αρλό.

-Τι σκηνοθεσία έχετε επιλέξει για μια όπερα με τόσο αντιφατικές πλευρές;

«Ευτυχώς υπάρχει αυτή η διττή γραφή: Από τη μια ο πρόλογος μας επιτρέπει ένα πολύ σημερινό θέαμα κι από την άλλη η “Αριάδνη” μας επιτρέπει να βυθιστούμε σε μια ιστορία ψυχανάλυσης και σουρεαλισμού».

-Πώς είναι η πρωταγωνίστριά σας;

«Σχιζοφρενής και μανιοκαταθλιπτική! Η Τζερμπινέτα είναι η σύγχρονη γυναίκα: παρούσα, παιχνιδιάρα, διαθέσιμη και ευαίσθητη. Αλλά και οι άντρες της παρέας είναι πολύ γνώριμοι επίσης: ο Βάκχος, ελκυστικός χωρίς να το θέλει, φοβισμένος και απελπισμένος, και ο Αρλεκίνος, γοητευτικός, αστείος και εγκαταλειμμένος».

-Οι σύγχρονες γυναίκες φέρονται με αυτόν τον τρόπο;

«Η Τζερμπινέτα μου μοιάζει πλησιέστερη σε μια σημερινή ευαισθησία: την αναζήτηση του εφήμερου, του “εδώ και τώρα”, του ζάπινγκ, της άμεσης ευχαρίστησης που στο βάθος κρύβει επιμελώς μια σχιζοφρενική δυστυχία.

»Πιστεύω ότι το ερώτημα της πίστης, το κατά πόσο μπορείς να ανήκεις σε έναν μόνο άντρα, είναι αιώνιο. Αλλά ο σύγχρονος κόσμος, με τα ταξίδια, τα επαγγέλματα και την επιμήκυνση της ζωής, δημιουργεί πάντα θέση για έναν Βάκχο -δηλαδή για εκείνον που θα ανανεώσει το ερωτικό ενδιαφέρον κάποιου».

-Το τελευταίο διάστημα η Λυρική Σκηνή περνάει μια ταραγμένη περίοδο στα διοικητικά της. Εσείς από τη μεριά σας διακρίνετε ανησυχία στους καλλιτέχνες;

«Δεν μπορώ και ούτε θέλω να μιλήσω γι’ αυτό. Κάθε πολιτική, διοικητική ή οικονομική διαφοροποίηση έχει τις συνέπειές της στους πολιτιστικούς οργανισμούς και τους ανθρώπους που δουλεύουν γι’ αυτούς. Αλλά ο καλλιτέχνης είναι από τη φύση του ένας περιθωριακός και η τέχνη ποτέ δεν συμπεριφέρθηκε καλύτερα παρά σε περιόδους αναταραχών». *

  • Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Επτά, Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Γράψτε ένα σχόλιο

Νέα υφυπουργός, μόνη, στη Λυρική

Νοεμβρίου 1, 2009 στο 11:44 πμ · Κατηγορία Γκερέκου Αντζελα, Εθνική Λυρική Σκηνή

  • highsociety»

  • της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009

Σύμφωνοι, η Εθνική Λυρική Σκηνή παραμένει ακέφαλη και με τεράστια οικονομικά προβλήματα που έχουν οδηγήσει σε απόγνωση το δυναμικό της. Στην πρεμιέρα της «Κακοφυλαγμένης κόρης», ωστόσο, θα μπορούσε να καυχηθεί ότι εξασφάλισε το (δοκιμασμένο στις κάμερες και στα φώτα) χαμόγελο της νέας υφυπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού κυρίας Αντζελας Γκερέκου. Στην πρώτη επίσημη εμφάνισή της, χωρίς άλλη συνοδεία παρά μόνο της κόρης της Μαρίας, η κυρία Γκερέκου διαβεβαίωσε τους ανθρώπους της ΕΛΣ ότι τα προβλήματά της αποτελούν προτεραιότητες του υπουργού Πολιτισμού κ. Παύλου Γερουλάνου. Οχι, η απουσία του τελευταίου δεν ερχόταν σε αντίθεση με τις δηλώσεις της, απλώς οφειλόταν στο ότι το ίδιο βράδυ δινόταν η επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Πουθενά» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στο ανακαινισμένο Εθνικό Θέατρο. Η νέα υφυπουργός ανταποκρίθηκε με εξαιρετική ευσυνειδησία στα καθήκοντά της: χειροκρότησε την παράσταση και όταν τελείωσε επισκέφθηκε τα καμαρίνια για να συγχαρεί τους συντελεστές της εν μέσω καταιγισμού φλας. Κακώς σχολίασαν κάποιοι την υπερβολική της άνεση. Ως πρώην ηθοποιός θα έπρεπε να ένιωθε ότι βρισκόταν στον φυσικό της χώρο.

Γράψτε ένα σχόλιο

ΒΑΛΣΑΜΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ

Νοεμβρίου 1, 2009 στο 9:31 πμ · Κατηγορία Μητροπολιτική Οπερα της Νέας Υόρκης, Ο ιππότης με το ρόδο

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.

Σαν βάλσαμο πρέπει να ήρθε στη Μητροπολιτική Οπερα Ο ιππότης με το ρόδο μετά το τραύμα με την Τόσκα (ars… brevis, 4.10.2009). Κοινό και κριτική είχαν θεωρήσει ότι η όπερα του Πουτσίνι είχε δεινοπαθήσει τόσο πολύ στα «νεωτερικά» χέρια του ελβετού σκηνοθέτη Λυκ Μποντί ώστε υποδέχθηκαν πολύ ευνοϊκά αυτή την παράσταση της όπερας του Ρίχαρντ Στράους, και ας έχει ηλικία 40 χρόνων. «Μουσειακό είδος» χαρακτηρίζει κριτικός αυτή την παραγωγή του 1969, του Ναθάνιελ Μέριλ, αλλά προσθέτει: «Μολοντούτο, ένας συμβατικά συντηρητικός Ιππότης με το ρόδο είναι καλύτερος από μια μοντέρνα διαστροφή του». Αλλος αποφαίνεται ότι αυτή η σαραντάχρονη παραγωγή, «πλουσιοπάροχα παραδοσιακή, εξακολουθεί να στέκεται μια χαρά». Ενας από τους λόγους της τόσης ευμένειας δεν μπορεί παρά να είναι η παρουσία στην παράσταση της υψιφώνου Ρενέ Φλέμινγκ, αγαπημένης του αμερικανικού κοινού, στον ρόλο της Στραταρχίνας. Η Φλέμινγκ επαινέθηκε θερμά, αν και, στα 50 της σήμερα, «θύμιζε» διαβάζουμε «περισσότερο χολιγουντιανή σταρ παρά βιεννέζα αριστοκράτισσα». Μαζί της εγκωμιάζεται και η μεσόφωνος Σούζαν Γκρέιαμ ως Οκτάβιαν και υπενθυμίζεται η επιτυχία που είχαν σημειώσει οι δυο τους στους ίδιους ρόλους το 2000. Εν τω μεταξύ, εν αναμονή της επανάληψης των παραστάσεων του Ιππότη με το ρόδο στη Μet τον Ιανουάριο (1, 6, 9, 15), η Φλέμινγκ, της οποίας το νέο CD, Verismo, κυκλοφορεί από την Decca, ετοιμάζεται για το μεθαυριανό λονδρέζικο ρεσιτάλ της στο Festival Ηall με άριες ανάλογες με του δίσκου, ήτοι του Πουτσίνι και των περί αυτόν λιγότερο γνωστών συνθετών.

[ars...brevis, επιμέλεια: Αναστασία Ζενάκου, ΤΟ ΒΗΜΑ, 01/11/2009]

Γράψτε ένα σχόλιο

Σκηνικά γυμνή, μουσικά ελκυστική

Νοεμβρίου 1, 2009 στο 6:09 πμ · Κατηγορία Αλκηστη

  • Του Νικου Α. Δοντα, Η Καθημερινή, 01/11/2009

Την «Αλκηστη» του Γκλουκ παρουσίασε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 19 Οκτωβρίου. Η όπερα δόθηκε σε συναυλιακή μορφή, δηλαδή χωρίς σκηνικά και κοστούμια. Μόνο οπτικό ερέθισμα ήσαν οι λιγοστές προβολές και οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί του Νίκου Πετρόπουλου. Μία όπερα για λίγους, ανεβασμένη με τρόπο που απευθυνόταν σε ακόμα λιγότερους.

Αναπόφευκτα, το ακρόαμα ανέλαβε πλήρως την ευθύνη να πείσει για τις προθέσεις ποιητή και μουσουργού. Από αυτή την άποψη η παραγωγή στάθηκε τυχερή, καθώς διανομή και μουσική διεύθυνση αποδείχτηκαν στο ύψος της περίστασης. Οι ικανότητες του αρχιμουσικού Γιώργου Πέτρου είναι γνωστές και η εξοικείωσή του με σύνολα οργάνων εποχής απέδωσε καρπούς. Οι λύσεις που πρότεινε είχαν ως κριτήριο τη μουσικότητα και τη θεατρικότητα. Οι διαρκείς και έντονες εναλλαγές ταχυτήτων και δυναμικής, ακόμα και στο πλαίσιο της ίδιας άριας, προέρχονται πρωτίστως από τη γλώσσα του ιταλικού μπαρόκ, όμως με τον τρόπο που εφαρμόστηκαν, τόνισαν το δραματικό στοιχείο κειμένου και μουσικής.

Εξάλλου η «Αλκηστη» είναι υβριδική παρτιτούρα, γαλλική εκ μεταγραφής, και αυτό που ακούσαμε υπήρξε ακόμα πιο υβριδικό. Καμία ένσταση: μία παράσταση δεν είναι μουσικολογική εργασία, οπότε το πειστικό αποτέλεσμα δικαιώνει τις επιλογές.

Ιδιαίτερα ευπρόσδεκτος ήταν ο ήχος των οργάνων εποχής της Ορχήστρας Πατρών, παρά τη μικρότερη σιγουριά σε σχέση με τα σύγχρονα όργανα: τόσο τα νευρώδη έγχορδα όσο και οι παρεμβάσεις των μπαρόκ όμποε ή των φυσικών κόρνων, λόγου χάριν, συνέβαλαν με το ιδιαίτερο χρώμα τους στην ποιότητα του ακροάματος.

Εξαίρετη διανομή

Το στοίχημα κερδήθηκε χάρη στο εξαιρετικό ζευγάρι πρωταγωνιστών. Η Αννα Κατερίνα Αντονάτσι με αισθησιακή, μεστή φωνή και έκφραση που συνδυάζει το πάθος με την ευγένεια, μοιάζει πλασμένη για ηρωίδες τόσο τυπικές της γαλλικής μουσικής, όσο η Αλκηστη του Γκλουκ, η Μήδεια του Κερουμπίνι και η Κασσάνδρα του Μπερλιόζ.

Η μουσικότητά της δεν έχει ανάγκη από περιττά «ρεαλιστικά» εφέ: αποδίδει την ένταση των καταστάσεων, από τον έρωτα ώς το πένθος, αποκλειστικά με μουσικό τρόπο μέσα από τονισμούς, μέσα από τις σκιάσεις του ηχοχρώματος. Αντάξιός της ήταν ο Αδμητος του Γκρέγκορυ Κούντε, ηδύφωνος, τρυφερός και ταυτόχρονα ηρωικός όπου το καλούσε ο ρόλος.

Οι δυο τους πλαισιώθηκαν πολύ καλά από τους βαρύτονους Δημήτρη Πλατανιά και Δημήτρη Τηλιακό, όπως επίσης από τον βαθύφωνο Πέτρο Μαγουλά. Πολύ καλοί στους υποστηρικτικούς ρόλους ήσαν η Μυρσίνη Μαργαρίτη, η Μαρία Βλαχοπούλου και ο Βασίλης Καβάγιας.

Μόνον η Χορωδία της ΕΡΤ επέμενε να μην παρακολουθεί και να μένει διαρκώς πίσω. Συνολικά, η επένδυση στο μουσικό μέρος άξιζε σκηνικού ανεβάσματος.

Γράψτε ένα σχόλιο

Η «Ελένη» του Ρίτσου επιστρέφει στο Μέγαρο

Οκτωβρίου 31, 2009 στο 5:17 πμ · Κατηγορία ΕΛΕΝΗ, Μέγαρο Μουσικής, Μικρούτσικος Θάνος

  • Εργα Θ. Μικρούτσικου και Σοστακόβιτς περιλαμβάνει η συναυλία-φόρος τιμής στον ποιητή για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του

Δεκαέξι χρόνια μετά το πρώτο επιτυχημένο ανέβασμα της «Επιστροφής της Ελένης» (σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου, λιμπρέτο Χρήστου Δ. Λαμπράκη και σκηνοθεσία Πιερ Κονστάντ ) και δέκα μετά το δεύτερο (σε παραγωγή και σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου ), το αθηναϊκό κοινό θα έχει εκ νέου την ευκαιρία να παρακολουθήσει ένα εκτεταμένο απόσπασμα από το εν λόγω μονόπρακτο έργο στο Μέγαρο. Πρόκειται για τον Μονόλογο της Ελένης τον οποίο ο Θ. Μικρούτσικος συνέθεσε πάνω σε στίχους του Γιάννη Ρίτσου και θα τον αποδώσει, στο πλαίσιο της συναυλίας-αφιερώματος στον ποιητή με την αφορμή της συμπλήρωσης 100 χρόνων από τη γέννησή του η διακεκριμένη υψίφωνος Μάτα Κατσούλη, πλαισιωμένη από την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ υπό τον Α. Μπαλτά.

Η ίδια υπήρξε η ερμηνεύτρια του ρόλου της Ελένης της Τροίας και στο ανέβασμα της «Επιστροφής της Ελένης» το 1999, το οποίο διέγραψε και επιτυχημένη διαδρομή στο εξωτερικό. Πώς προσεγγίζει τον μονόλογο μία δεκαετία αργότερα; «Βλέπω πλέον πιο καθαρά το πώς ο συνθέτης έχει προσεγγίσει το νόημα των λέξεων. Το συγκεκριμένο έργο, μάλιστα, μου θυμίζει την εποχή που ολοκλήρωνα μια φάση της καριέρας μου στην Ελλάδα και τα επόμενα βήματα είχαν να κάνουν περισσότερο με το εξωτερικό. Θα έλεγαότι η “Επιστροφή της Ελένης” ήταν, κατά κάποιον τρόπο, μια γέφυρα για μένα» λέει η Μάτα Κατσούλη.

Οσον αφορά το υπόλοιπο πρόγραμμα της συναυλίας- η οποία εγκαινιάζει τον κύκλο «Μουσικές του 20ού και 21ου αιώνα»- περιλαμβάνει επίσης το έργο «Αργή κίνηση» («Slow motion») για ορχήστρα εγχόρδων του Θ. Μικρούτσικου, το «Πρωινό Αστρο» – νανούρισμα του Αλκη Μπαλτά, από το ομώνυμο έργο του Γ. Ρίτσου, καθώς και τη Συμφωνία αρ. 14 έργο 135 του Ντ. Σοστακόβιτς . Το έργο γράφτηκε για υψίφωνο, βαθύφωνο, μικρή ορχήστρα εγχόρδων και κρουστά πριν από 40 ακριβώς χρόνια, οπότε και παρουσιάστηκε σε α΄ εκτέλεση από την Ορχήστρα Δωματίου της Μόσχας υπό τον Ρ. Μπαρσάι. Οσο για τον ίδιο τον συνθέτη, θεωρούσε τη 14η Συμφωνία έργο μείζονος σημασίας για ολόκληρη την πορεία του. Στην παρουσίαση στο Μέγαρο, τα μέρη για υψίφωνο θα ερμηνεύσει η Μάτα Κατσούλη και για βαθύφωνο o διεθνώς διακεκριμένος Δημήτρης Καβράκος.

Η συναυλία «2009- Ετος Γιάννη Ρίτσου» θα δοθεί τη Δευτέρα 2/11 στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής του Μεγάρου, στις 20.30.

  • ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009

Γράψτε ένα σχόλιο

Ο Ορφέας ταξιδεύει στον Αδη

Οκτωβρίου 30, 2009 στο 6:42 πμ · Κατηγορία Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, Ο Ορφέας στον Αδη, Οφενμπαχ Ζ.

  • Την κωμική όπερα «Ο Ορφέας στον Αδη» του Ζ. Οφενμπαχ παρουσιάζει το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης για τέσσερις παραστάσεις στις 13, 14, 16 και 18 Νοεμβρίου.

Η μουσική διεύθυνση της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Θεσσαλονίκης είναι του καλλιτεχνικού διευθυντή του Μεγάρου Μουσικής, Ν. Αθηναίου, η σκηνοθεσία της Μ. Κάλμπαρη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Π. Μέξη, και ερμηνεύουν οι Γ. Χριστόπουλος, Κ. Δημοπούλου, Ζ. Τερζάκης, Ε. Καραγιάννη, Κ. Πατσαλίδης, Β. Τσαμπαλή, κ.ά., ενώ συμμετέχει επίσης η Χορωδία Θεσσαλονίκης.

Φαινομενικά η υπόθεση του έργου είναι η διακωμώδηση του αρχαίου μύθου του Ορφέα και της Ευρυδίκης, ωστόσο μέσα από αυτόν επιχειρούνται η σάτιρα της ευρωπαϊκής οπερατικής παράδοσης, η λοιδορία των ηθών της εποχής και η καυστική κριτική ακόμη και γνωστών προσώπων, όπως ο Ναπολέοντας, που αναγνωρίζεται με τη μορφή του Ολυμπίου Διός.

Το έργο είναι γεμάτο εύθυμα τραγούδια, έξυπνους μουσικούς διαλόγους και ζωηρά ορχηστρικά μέρη, με δημοφιλέστερες μελωδίες «Το ντουέτο της μύγας» και το γνωστό καν-καν «Καλπασμός της κολάσεως».

Η προπώληση των εισιτηρίων γίνεται από το εκδοτήρια του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης και κοστίζουν: 75 ευρώ, 60 ευρώ, 45 ευρώ, 30 ευρώ και 15 ευρώ τα μαθητικά-φοιτητικά.

Γράψτε ένα σχόλιο

Γιάννης Γιαννίσης, καλλιτεχνικός διευθυντής της Oπερας Θεσσαλονίκης. Παντρεύοντας το όραμα με τον ορθολογισμό

Οκτωβρίου 17, 2009 στο 6:13 πμ · Κατηγορία Γιαννίσης Γιάννης, Οπερα Θεσσαλονίκης

«Η πλήρης ανεξαρτητοποίηση της Οπερας Θεσσαλονίκης θα της πρόσφερε πιο ανοιχτούς ορίζοντες» τονίζει στο «Τ+ζ» ο Γιάννης Γιαννίσης.

Ένα χρόνο συμπληρώνει αυτό το μήνα ο Γιάννης Γιαννίσης στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή της Όπερας Θεσσαλονίκης. Μέσα σ’ αυτόν το χρόνο, βλέποντας ένα δημιουργικό μέλλον για την Όπερα Θεσσαλονίκης με έντονη παρουσία στην καλλιτεχνική ζωή τόσο της πόλης όσο και της υπόλοιπης χώρας, προωθεί καινοτομίες και αλλαγές που αφορούν την οργάνωση και στελέχωση του Οργανισμού, αλλά και το παραγόμενο καλλιτεχνικό έργο και την προβολή του.

Η Όπερα Θεσσαλονίκης πορεύεται στο αύριο, παντρεύοντας με ένα μοναδικό τρόπο το όραμα και τον ορθολογισμό, και καλεί τους παλιούς αλλά και τους εκκολαπτόμενους φίλους της όπερας να γίνουν συν-θεατές και συν-οδοιπόροι σ’ αυτό το πολύπλευρο μουσικό «ταξίδι».

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της λυρικής σκηνής που στολίζει την κόρη του Θερμαϊκού μιλά στο «Τέχνη & ζωή».

  • Μιλήστε μας για τους στόχους σας για την Όπερα Θεσσαλονίκης;

«Η διάδοση της ιδέας της λυρικής μουσικής και η προώθηση της μουσικής παιδείας στο ευρύ κοινό της βόρειας Ελλάδας είναι ένας από τους βασικότερους στόχους της Όπερας Θεσσαλονίκης. Ωστόσο, η προβολή της πόλης της Θεσσαλονίκης ως τόπου παραγωγής σημαντικών πολιτιστικών γεγονότων, αλλά και η ευρύτερη συνεργασία της με άλλους φορείς της πόλης για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος και μιας κουλτούρας δημιουργικότητας, συμμετοχής και ευγενούς άμιλλας στο πολιτιστικό πεδίο, αποτελούν σίγουρα βασικές επιδιώξεις.

Παράλληλα, ευελπιστούμε να ανανεώσουμε εκ βάθους την εικόνα της Όπερας Θεσσαλονίκης και για το λόγο αυτό θελήσαμε να αλλάξουμε και το λογότυπό μας, δημιουργώντας κάτι λιτό, ευπρεπές και φρέσκο, όπως είναι και τα σχέδιά μας για το μέλλον της Όπερας της συμπρωτεύουσας.»

Στιγμιότυπο από τον «Don Giovanni» του Mozart, που παρουσιάστηκε το Σεπτέμβριο από την Όπερα Θεσσαλονίκης.

  • Ποιο είναι το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της Όπερας Θεσσαλονίκης για την περίοδο 2009-2010 και πώς επιλέχτηκε;

    «Η αυλαία άνοιξε το Σεπτέμβριο με την Όπερα “Don Giovanni” του Mozart, ένα έργο διαχρονικής αξίας, όπου το τραγικό και το κωμικό, το σοβαρό και το εύθυμο, συνθέτουν το δραματικό οικοδόμημα και οδηγούν τον θεατή στη σφαίρα του μεγάλου στοχασμού, της αέναης σύγκρουσης, της ατέρμονης δημιουργίας. Η τελική αυλαία θα είναι με την οπερέτα “Ο Βαφτιστικός” του Θεόφραστου Σακελλαρίδη. “Ο Βαφτιστικός” αναμφισβήτητα θεωρείται μια παράσταση-«σταθμός», που θα ξαναπαρουσιαστεί στη βόρεια Ελλάδα έπειτα από 50 ολόκληρα χρόνια.

    Επιπλέον, από τον Οκτώβριο και μέχρι την άνοιξη του 2010, θα δοθεί μια σειρά παραστάσεων της παιδικής όπερας “Ο μαγικός αυλός”. Το εξαίσιο μουσικό παραμύθι θα ταξιδέψει τους μικρούς φίλους της όπερας στον κόσμο της φαντασίας και του ονείρου. Η υπέροχη μουσική του Mozart, με ανυπέρβλητη χάρη προσδίδει στο παραμύθι μια μαγική διάσταση, που θα συναρπάσει τα παιδιά. Ο μύθος γίνεται ερέθισμα για μουσική και η μουσική ερέθισμα για δράση. Ακόμη, εξετάζουμε ως ενδεχόμενο οι παραστάσεις του “Μαγικού Αυλού” να δίνονται κατά τη διάρκεια επισκέψεων σε σχολεία που θα επιλεχθούν.»

    • Ποια είναι τα άμεσα προς επίλυση θέματα που αντιμετωπίζει η Όπερα Θεσσαλονίκης;

    «Το βασικό θέμα προς επίλυση είναι η ανεξαρτητοποίησή της. Με δεδομένο ότι ήδη το υπουργείο την αποσυνδέει από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, αφού έχει ανεξάρτητο διοικητικό συμβούλιο, καλλιτεχνικό διευθυντή και επιδότηση, η πλήρης ανεξαρτητοποίησή της λειτουργικά θα σήμαινε ευελιξία και δυνατότητα για περαιτέρω άνθηση.

    Εμείς, ως ομάδα, κινούμαστε βάσει ενός μακροπρόθεσμου οράματος για την πόλη μας και πέρα από τα τοπικά σύνορά της. Η ανεξαρτητοποίηση της Όπερας θα της πρόσφερε πιο ανοιχτούς ορίζοντες. Είναι όπως τα παιδιά που τα μεγαλώνουν οι γονείς… Με το που μαθαίνουν να περπατάνε, πρέπει οι γονείς να τα αφήνουν να πειραματίζονται μόνα τους. Μόνο έτσι ο “μικρόκοσμος” μετουσιώνεται σε πραγματικότητα…

    Εν προκειμένω, ας μην ξεχνάμε ότι η Όπερα Θεσσαλονίκης οφείλει να ανήκει πρωταρχικά στους πολίτες της τοπικής κοινωνίας και κατ’ επέκταση όλης την υπόλοιπη Ελλάδας. Επομένως, πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, νιώθω ότι έχω δίπλα μου τα οράματα και τις ελπίδες όλων αυτών που περιμένουν από εμένα, από εμάς, ένα δυναμικό, νέο παρόν της Όπερας Θεσσαλονίκης.»

    • Ποια η συνδρομή-αρωγή του υπουργείου Πολιτισμού στην προβολή και ανάπτυξη της Όπερας της συμπρωτεύουσας;

    «Αναμένουμε και ευελπιστούμε στην αρωγή του υπουργείου Πολιτισμού. Είμαστε αισιόδοξοι ότι θα έχουμε την αμέριστη -έμπρακτη- στήριξή του, κυρίως με περισσότερα κονδύλια, που θα μας επιτρέψουν να εμπλουτίσουμε και να διευρύνουμε το πρόγραμμά μας με περισσότερες παραστάσεις και παραγωγές. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο παρανομαστής είναι ένας και κοινός: o πολιτισμός πρέπει να ανήκει σε όλους. Είναι όμως σίγουρο ότι η όπερα και η τέχνη γενικότερα θα είναι το όχημα για να μάθουμε όλοι περισσότερα πράγματα, πιο γόνιμα και πιο δημιουργικά, για το μέλλον, με απόλυτο σεβασμό στις αξίες και στα ήθη. Σας θέλουμε όλους εδώ δίπλα μας, για να βλέπετε αυτή μας την πορεία.»

    • Διεθνής πορεία

    Γεννημένος στην Αθήνα, ο Γιάννης Γιαννίσης σπούδασε μονωδία με την Κική Μορφονιού στο Ωδείο της πρωτεύουσας, απ’ όπου αποφοίτησε το 1989 με αριστείο και διάκριση. Το 1990 κέρδισε υποτροφία από το Ίδρυμα Μαρία Κάλλας και συνέχισε τις σπουδές του στη Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης, με τον Τσαρλς Κέλις, ενώ έχει τιμηθεί με βραβεία και διακρίσεις σε διεθνείς διαγωνισμούς.

    Έκανε το ντεμπούτο του στο λυρικό θέατρο το 1987, ερμηνεύοντας στο Ηρώδειο το ρόλο του Σέσιλ στη «Μαρία Στιούαρτ» του Ντονιτσέττι. Έκτοτε συνεργάστηκε -στην Ελλάδα και το εξωτερικό- με γνωστά λυρικά θέατρα και σπουδαίους συντελεστές, σε πληθώρα σημαντικών ρόλων.

    Στη δισκογραφική του δραστηριότητα περιλαμβάνονται συνεργασίες με γνωστά ονόματα, όπως ο Τζέιμς Λιβάιν, ο Πλάθιντο Ντομίνγκο, ο Λουτσιάνο Παβαρόττι, ο Σέριλ Μιλνς, η Απρίλε Μίλο, η Μιρέλα Φρένι, ο Τζέιμς Μόρις, ο Χουάν Πονς, στα έργα «Ιδομενέας», «Ριγολέτος», «Οι Λομβαρδοί», «Φεντόρα», «Αντρέα Σενιέ», «Το κορίτσι της Δύσης», «Ντον Καρλ».

    • Συνέντευξη στο ΓΙΩΡΓΟ Σ. ΚΟΥΛΟΥΒΑΡΗ, Η Ναυτεμπορική, 16/10/2009

    Γράψτε ένα σχόλιο

    Παλιότερα άρθρα »