Η Αριάδνη στον ψυχαναλυτή

Νοεμβρίου 8, 2009 στο 4:35 πμ · Κατηγορία Η Αριάδνη στη Νάξο

  • Σε μια εποχή που ο έρωτας έπρεπε ή να έχει ευτυχές τέλος ή να οδηγείται στην απόλυτη συντριβή και τη μοιραία κατάληξη, ο Ρίχαρντ Στράους παρουσίασε μια όπερα όπου η ζωή δεν σταματά μετά από μια ερωτική απογοήτευση.

«Η Αριάδνη στη Νάξο» είναι αυτό το αισιόδοξο αλλά και γεμάτο υπαινιγμούς έργο που ανεβάζεται στη Λυρική Σκηνή στις 21 του μηνός στο θέατρο «Ολύμπια» -σε συμπαραγωγή με το θέατρο «Κάρλο Φελίτσε» της Γένοβας και το Ιδρυμα Οπερας του Οβιέδο. Θα διευθύνει ο Τζοβάνι Πάκορ, ενώ τη σκηνοθεσία και τα σκηνικά υπογράφει ο Παριζιάνος Φιλίπ Αρλό.

Πρόκειται για μια μονόπρακτη όπερα που, όμως, έχει και έναν πρόλογο. (Πρωτοπαρουσιάστηκε το 1912 στο Θέατρο της Αυλής της Στουτγάρδης υπό τη διεύθυνση του συνθέτη). Εκτός από τον έρωτα πραγματεύεται και το πώς αντιλαμβάνεται η κοινωνία την τέχνη.

Διαδραματίζεται σε δεξίωση στο σπίτι ενός ζάμπλουτου Βιενέζου, όπου πρόκειται να παρουσιαστεί η σοβαρή όπερα «Η Αριάδνη στη Νάξο». Ο οικοδεσπότης, όμως, αποφάσισε ταυτόχρονα με τη σοβαρή όπερα να παρουσιάσει μια «χυδαία φάρσα» από θίασο της Κομέντια ντελ Αρτε. Αυτός πληρώνει, αυτός αποφασίζει. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο εσωστρεφής Συνθέτης (της όπερας) ερωτεύεται την Τζερμπινέττα, από την Κομέντια.

Γι’ αυτήν, ένας χαμένος έρωτας αντικαθίσταται απλά από έναν νέο. «Η όπερα αυτή είναι μια διαμάχη πάνω στη θέση της τέχνης στη κοινωνία. Μιλάει για τους νεόπλουτους για τον έρωτα και τις δυνάμεις του. Μια πάλη μεταξύ τέχνης και καταναλωτικής κοινωνίας, παρουσιάζοντας και τις θέσεις του καλλιτέχνη μέσα σε αυτή» λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης, Φ. Αρλό.

-Τι σκηνοθεσία έχετε επιλέξει για μια όπερα με τόσο αντιφατικές πλευρές;

«Ευτυχώς υπάρχει αυτή η διττή γραφή: Από τη μια ο πρόλογος μας επιτρέπει ένα πολύ σημερινό θέαμα κι από την άλλη η “Αριάδνη” μας επιτρέπει να βυθιστούμε σε μια ιστορία ψυχανάλυσης και σουρεαλισμού».

-Πώς είναι η πρωταγωνίστριά σας;

«Σχιζοφρενής και μανιοκαταθλιπτική! Η Τζερμπινέτα είναι η σύγχρονη γυναίκα: παρούσα, παιχνιδιάρα, διαθέσιμη και ευαίσθητη. Αλλά και οι άντρες της παρέας είναι πολύ γνώριμοι επίσης: ο Βάκχος, ελκυστικός χωρίς να το θέλει, φοβισμένος και απελπισμένος, και ο Αρλεκίνος, γοητευτικός, αστείος και εγκαταλειμμένος».

-Οι σύγχρονες γυναίκες φέρονται με αυτόν τον τρόπο;

«Η Τζερμπινέτα μου μοιάζει πλησιέστερη σε μια σημερινή ευαισθησία: την αναζήτηση του εφήμερου, του “εδώ και τώρα”, του ζάπινγκ, της άμεσης ευχαρίστησης που στο βάθος κρύβει επιμελώς μια σχιζοφρενική δυστυχία.

»Πιστεύω ότι το ερώτημα της πίστης, το κατά πόσο μπορείς να ανήκεις σε έναν μόνο άντρα, είναι αιώνιο. Αλλά ο σύγχρονος κόσμος, με τα ταξίδια, τα επαγγέλματα και την επιμήκυνση της ζωής, δημιουργεί πάντα θέση για έναν Βάκχο -δηλαδή για εκείνον που θα ανανεώσει το ερωτικό ενδιαφέρον κάποιου».

-Το τελευταίο διάστημα η Λυρική Σκηνή περνάει μια ταραγμένη περίοδο στα διοικητικά της. Εσείς από τη μεριά σας διακρίνετε ανησυχία στους καλλιτέχνες;

«Δεν μπορώ και ούτε θέλω να μιλήσω γι’ αυτό. Κάθε πολιτική, διοικητική ή οικονομική διαφοροποίηση έχει τις συνέπειές της στους πολιτιστικούς οργανισμούς και τους ανθρώπους που δουλεύουν γι’ αυτούς. Αλλά ο καλλιτέχνης είναι από τη φύση του ένας περιθωριακός και η τέχνη ποτέ δεν συμπεριφέρθηκε καλύτερα παρά σε περιόδους αναταραχών». *

  • Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Επτά, Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Γράψτε ένα σχόλιο

Νέα υφυπουργός, μόνη, στη Λυρική

Νοεμβρίου 1, 2009 στο 11:44 πμ · Κατηγορία Γκερέκου Αντζελα, Εθνική Λυρική Σκηνή

  • highsociety»

  • της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009

Σύμφωνοι, η Εθνική Λυρική Σκηνή παραμένει ακέφαλη και με τεράστια οικονομικά προβλήματα που έχουν οδηγήσει σε απόγνωση το δυναμικό της. Στην πρεμιέρα της «Κακοφυλαγμένης κόρης», ωστόσο, θα μπορούσε να καυχηθεί ότι εξασφάλισε το (δοκιμασμένο στις κάμερες και στα φώτα) χαμόγελο της νέας υφυπουργού Πολιτισμού και Τουρισμού κυρίας Αντζελας Γκερέκου. Στην πρώτη επίσημη εμφάνισή της, χωρίς άλλη συνοδεία παρά μόνο της κόρης της Μαρίας, η κυρία Γκερέκου διαβεβαίωσε τους ανθρώπους της ΕΛΣ ότι τα προβλήματά της αποτελούν προτεραιότητες του υπουργού Πολιτισμού κ. Παύλου Γερουλάνου. Οχι, η απουσία του τελευταίου δεν ερχόταν σε αντίθεση με τις δηλώσεις της, απλώς οφειλόταν στο ότι το ίδιο βράδυ δινόταν η επίσημη πρεμιέρα της παράστασης «Πουθενά» του Δημήτρη Παπαϊωάννου στο ανακαινισμένο Εθνικό Θέατρο. Η νέα υφυπουργός ανταποκρίθηκε με εξαιρετική ευσυνειδησία στα καθήκοντά της: χειροκρότησε την παράσταση και όταν τελείωσε επισκέφθηκε τα καμαρίνια για να συγχαρεί τους συντελεστές της εν μέσω καταιγισμού φλας. Κακώς σχολίασαν κάποιοι την υπερβολική της άνεση. Ως πρώην ηθοποιός θα έπρεπε να ένιωθε ότι βρισκόταν στον φυσικό της χώρο.

Γράψτε ένα σχόλιο

ΒΑΛΣΑΜΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑ

Νοεμβρίου 1, 2009 στο 9:31 πμ · Κατηγορία Μητροπολιτική Οπερα της Νέας Υόρκης, Ο ιππότης με το ρόδο

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.

Σαν βάλσαμο πρέπει να ήρθε στη Μητροπολιτική Οπερα Ο ιππότης με το ρόδο μετά το τραύμα με την Τόσκα (ars… brevis, 4.10.2009). Κοινό και κριτική είχαν θεωρήσει ότι η όπερα του Πουτσίνι είχε δεινοπαθήσει τόσο πολύ στα «νεωτερικά» χέρια του ελβετού σκηνοθέτη Λυκ Μποντί ώστε υποδέχθηκαν πολύ ευνοϊκά αυτή την παράσταση της όπερας του Ρίχαρντ Στράους, και ας έχει ηλικία 40 χρόνων. «Μουσειακό είδος» χαρακτηρίζει κριτικός αυτή την παραγωγή του 1969, του Ναθάνιελ Μέριλ, αλλά προσθέτει: «Μολοντούτο, ένας συμβατικά συντηρητικός Ιππότης με το ρόδο είναι καλύτερος από μια μοντέρνα διαστροφή του». Αλλος αποφαίνεται ότι αυτή η σαραντάχρονη παραγωγή, «πλουσιοπάροχα παραδοσιακή, εξακολουθεί να στέκεται μια χαρά». Ενας από τους λόγους της τόσης ευμένειας δεν μπορεί παρά να είναι η παρουσία στην παράσταση της υψιφώνου Ρενέ Φλέμινγκ, αγαπημένης του αμερικανικού κοινού, στον ρόλο της Στραταρχίνας. Η Φλέμινγκ επαινέθηκε θερμά, αν και, στα 50 της σήμερα, «θύμιζε» διαβάζουμε «περισσότερο χολιγουντιανή σταρ παρά βιεννέζα αριστοκράτισσα». Μαζί της εγκωμιάζεται και η μεσόφωνος Σούζαν Γκρέιαμ ως Οκτάβιαν και υπενθυμίζεται η επιτυχία που είχαν σημειώσει οι δυο τους στους ίδιους ρόλους το 2000. Εν τω μεταξύ, εν αναμονή της επανάληψης των παραστάσεων του Ιππότη με το ρόδο στη Μet τον Ιανουάριο (1, 6, 9, 15), η Φλέμινγκ, της οποίας το νέο CD, Verismo, κυκλοφορεί από την Decca, ετοιμάζεται για το μεθαυριανό λονδρέζικο ρεσιτάλ της στο Festival Ηall με άριες ανάλογες με του δίσκου, ήτοι του Πουτσίνι και των περί αυτόν λιγότερο γνωστών συνθετών.

[ars...brevis, επιμέλεια: Αναστασία Ζενάκου, ΤΟ ΒΗΜΑ, 01/11/2009]

Γράψτε ένα σχόλιο

Σκηνικά γυμνή, μουσικά ελκυστική

Νοεμβρίου 1, 2009 στο 6:09 πμ · Κατηγορία Αλκηστη

  • Του Νικου Α. Δοντα, Η Καθημερινή, 01/11/2009

Την «Αλκηστη» του Γκλουκ παρουσίασε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 19 Οκτωβρίου. Η όπερα δόθηκε σε συναυλιακή μορφή, δηλαδή χωρίς σκηνικά και κοστούμια. Μόνο οπτικό ερέθισμα ήσαν οι λιγοστές προβολές και οι ατμοσφαιρικοί φωτισμοί του Νίκου Πετρόπουλου. Μία όπερα για λίγους, ανεβασμένη με τρόπο που απευθυνόταν σε ακόμα λιγότερους.

Αναπόφευκτα, το ακρόαμα ανέλαβε πλήρως την ευθύνη να πείσει για τις προθέσεις ποιητή και μουσουργού. Από αυτή την άποψη η παραγωγή στάθηκε τυχερή, καθώς διανομή και μουσική διεύθυνση αποδείχτηκαν στο ύψος της περίστασης. Οι ικανότητες του αρχιμουσικού Γιώργου Πέτρου είναι γνωστές και η εξοικείωσή του με σύνολα οργάνων εποχής απέδωσε καρπούς. Οι λύσεις που πρότεινε είχαν ως κριτήριο τη μουσικότητα και τη θεατρικότητα. Οι διαρκείς και έντονες εναλλαγές ταχυτήτων και δυναμικής, ακόμα και στο πλαίσιο της ίδιας άριας, προέρχονται πρωτίστως από τη γλώσσα του ιταλικού μπαρόκ, όμως με τον τρόπο που εφαρμόστηκαν, τόνισαν το δραματικό στοιχείο κειμένου και μουσικής.

Εξάλλου η «Αλκηστη» είναι υβριδική παρτιτούρα, γαλλική εκ μεταγραφής, και αυτό που ακούσαμε υπήρξε ακόμα πιο υβριδικό. Καμία ένσταση: μία παράσταση δεν είναι μουσικολογική εργασία, οπότε το πειστικό αποτέλεσμα δικαιώνει τις επιλογές.

Ιδιαίτερα ευπρόσδεκτος ήταν ο ήχος των οργάνων εποχής της Ορχήστρας Πατρών, παρά τη μικρότερη σιγουριά σε σχέση με τα σύγχρονα όργανα: τόσο τα νευρώδη έγχορδα όσο και οι παρεμβάσεις των μπαρόκ όμποε ή των φυσικών κόρνων, λόγου χάριν, συνέβαλαν με το ιδιαίτερο χρώμα τους στην ποιότητα του ακροάματος.

Εξαίρετη διανομή

Το στοίχημα κερδήθηκε χάρη στο εξαιρετικό ζευγάρι πρωταγωνιστών. Η Αννα Κατερίνα Αντονάτσι με αισθησιακή, μεστή φωνή και έκφραση που συνδυάζει το πάθος με την ευγένεια, μοιάζει πλασμένη για ηρωίδες τόσο τυπικές της γαλλικής μουσικής, όσο η Αλκηστη του Γκλουκ, η Μήδεια του Κερουμπίνι και η Κασσάνδρα του Μπερλιόζ.

Η μουσικότητά της δεν έχει ανάγκη από περιττά «ρεαλιστικά» εφέ: αποδίδει την ένταση των καταστάσεων, από τον έρωτα ώς το πένθος, αποκλειστικά με μουσικό τρόπο μέσα από τονισμούς, μέσα από τις σκιάσεις του ηχοχρώματος. Αντάξιός της ήταν ο Αδμητος του Γκρέγκορυ Κούντε, ηδύφωνος, τρυφερός και ταυτόχρονα ηρωικός όπου το καλούσε ο ρόλος.

Οι δυο τους πλαισιώθηκαν πολύ καλά από τους βαρύτονους Δημήτρη Πλατανιά και Δημήτρη Τηλιακό, όπως επίσης από τον βαθύφωνο Πέτρο Μαγουλά. Πολύ καλοί στους υποστηρικτικούς ρόλους ήσαν η Μυρσίνη Μαργαρίτη, η Μαρία Βλαχοπούλου και ο Βασίλης Καβάγιας.

Μόνον η Χορωδία της ΕΡΤ επέμενε να μην παρακολουθεί και να μένει διαρκώς πίσω. Συνολικά, η επένδυση στο μουσικό μέρος άξιζε σκηνικού ανεβάσματος.

Γράψτε ένα σχόλιο

Η «Ελένη» του Ρίτσου επιστρέφει στο Μέγαρο

Οκτωβρίου 31, 2009 στο 5:17 πμ · Κατηγορία ΕΛΕΝΗ, Μέγαρο Μουσικής, Μικρούτσικος Θάνος

  • Εργα Θ. Μικρούτσικου και Σοστακόβιτς περιλαμβάνει η συναυλία-φόρος τιμής στον ποιητή για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του

Δεκαέξι χρόνια μετά το πρώτο επιτυχημένο ανέβασμα της «Επιστροφής της Ελένης» (σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου, λιμπρέτο Χρήστου Δ. Λαμπράκη και σκηνοθεσία Πιερ Κονστάντ ) και δέκα μετά το δεύτερο (σε παραγωγή και σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου ), το αθηναϊκό κοινό θα έχει εκ νέου την ευκαιρία να παρακολουθήσει ένα εκτεταμένο απόσπασμα από το εν λόγω μονόπρακτο έργο στο Μέγαρο. Πρόκειται για τον Μονόλογο της Ελένης τον οποίο ο Θ. Μικρούτσικος συνέθεσε πάνω σε στίχους του Γιάννη Ρίτσου και θα τον αποδώσει, στο πλαίσιο της συναυλίας-αφιερώματος στον ποιητή με την αφορμή της συμπλήρωσης 100 χρόνων από τη γέννησή του η διακεκριμένη υψίφωνος Μάτα Κατσούλη, πλαισιωμένη από την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ υπό τον Α. Μπαλτά.

Η ίδια υπήρξε η ερμηνεύτρια του ρόλου της Ελένης της Τροίας και στο ανέβασμα της «Επιστροφής της Ελένης» το 1999, το οποίο διέγραψε και επιτυχημένη διαδρομή στο εξωτερικό. Πώς προσεγγίζει τον μονόλογο μία δεκαετία αργότερα; «Βλέπω πλέον πιο καθαρά το πώς ο συνθέτης έχει προσεγγίσει το νόημα των λέξεων. Το συγκεκριμένο έργο, μάλιστα, μου θυμίζει την εποχή που ολοκλήρωνα μια φάση της καριέρας μου στην Ελλάδα και τα επόμενα βήματα είχαν να κάνουν περισσότερο με το εξωτερικό. Θα έλεγαότι η “Επιστροφή της Ελένης” ήταν, κατά κάποιον τρόπο, μια γέφυρα για μένα» λέει η Μάτα Κατσούλη.

Οσον αφορά το υπόλοιπο πρόγραμμα της συναυλίας- η οποία εγκαινιάζει τον κύκλο «Μουσικές του 20ού και 21ου αιώνα»- περιλαμβάνει επίσης το έργο «Αργή κίνηση» («Slow motion») για ορχήστρα εγχόρδων του Θ. Μικρούτσικου, το «Πρωινό Αστρο» – νανούρισμα του Αλκη Μπαλτά, από το ομώνυμο έργο του Γ. Ρίτσου, καθώς και τη Συμφωνία αρ. 14 έργο 135 του Ντ. Σοστακόβιτς . Το έργο γράφτηκε για υψίφωνο, βαθύφωνο, μικρή ορχήστρα εγχόρδων και κρουστά πριν από 40 ακριβώς χρόνια, οπότε και παρουσιάστηκε σε α΄ εκτέλεση από την Ορχήστρα Δωματίου της Μόσχας υπό τον Ρ. Μπαρσάι. Οσο για τον ίδιο τον συνθέτη, θεωρούσε τη 14η Συμφωνία έργο μείζονος σημασίας για ολόκληρη την πορεία του. Στην παρουσίαση στο Μέγαρο, τα μέρη για υψίφωνο θα ερμηνεύσει η Μάτα Κατσούλη και για βαθύφωνο o διεθνώς διακεκριμένος Δημήτρης Καβράκος.

Η συναυλία «2009- Ετος Γιάννη Ρίτσου» θα δοθεί τη Δευτέρα 2/11 στην Αίθουσα Φίλων της Μουσικής του Μεγάρου, στις 20.30.

  • ΤΟ ΒΗΜΑ, Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2009

Γράψτε ένα σχόλιο

Ο Ορφέας ταξιδεύει στον Αδη

Οκτωβρίου 30, 2009 στο 6:42 πμ · Κατηγορία Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, Ο Ορφέας στον Αδη, Οφενμπαχ Ζ.

  • Την κωμική όπερα «Ο Ορφέας στον Αδη» του Ζ. Οφενμπαχ παρουσιάζει το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης για τέσσερις παραστάσεις στις 13, 14, 16 και 18 Νοεμβρίου.

Η μουσική διεύθυνση της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Θεσσαλονίκης είναι του καλλιτεχνικού διευθυντή του Μεγάρου Μουσικής, Ν. Αθηναίου, η σκηνοθεσία της Μ. Κάλμπαρη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Π. Μέξη, και ερμηνεύουν οι Γ. Χριστόπουλος, Κ. Δημοπούλου, Ζ. Τερζάκης, Ε. Καραγιάννη, Κ. Πατσαλίδης, Β. Τσαμπαλή, κ.ά., ενώ συμμετέχει επίσης η Χορωδία Θεσσαλονίκης.

Φαινομενικά η υπόθεση του έργου είναι η διακωμώδηση του αρχαίου μύθου του Ορφέα και της Ευρυδίκης, ωστόσο μέσα από αυτόν επιχειρούνται η σάτιρα της ευρωπαϊκής οπερατικής παράδοσης, η λοιδορία των ηθών της εποχής και η καυστική κριτική ακόμη και γνωστών προσώπων, όπως ο Ναπολέοντας, που αναγνωρίζεται με τη μορφή του Ολυμπίου Διός.

Το έργο είναι γεμάτο εύθυμα τραγούδια, έξυπνους μουσικούς διαλόγους και ζωηρά ορχηστρικά μέρη, με δημοφιλέστερες μελωδίες «Το ντουέτο της μύγας» και το γνωστό καν-καν «Καλπασμός της κολάσεως».

Η προπώληση των εισιτηρίων γίνεται από το εκδοτήρια του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης και κοστίζουν: 75 ευρώ, 60 ευρώ, 45 ευρώ, 30 ευρώ και 15 ευρώ τα μαθητικά-φοιτητικά.

Γράψτε ένα σχόλιο

Γιάννης Γιαννίσης, καλλιτεχνικός διευθυντής της Oπερας Θεσσαλονίκης. Παντρεύοντας το όραμα με τον ορθολογισμό

Οκτωβρίου 17, 2009 στο 6:13 πμ · Κατηγορία Γιαννίσης Γιάννης, Οπερα Θεσσαλονίκης

«Η πλήρης ανεξαρτητοποίηση της Οπερας Θεσσαλονίκης θα της πρόσφερε πιο ανοιχτούς ορίζοντες» τονίζει στο «Τ+ζ» ο Γιάννης Γιαννίσης.

Ένα χρόνο συμπληρώνει αυτό το μήνα ο Γιάννης Γιαννίσης στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή της Όπερας Θεσσαλονίκης. Μέσα σ’ αυτόν το χρόνο, βλέποντας ένα δημιουργικό μέλλον για την Όπερα Θεσσαλονίκης με έντονη παρουσία στην καλλιτεχνική ζωή τόσο της πόλης όσο και της υπόλοιπης χώρας, προωθεί καινοτομίες και αλλαγές που αφορούν την οργάνωση και στελέχωση του Οργανισμού, αλλά και το παραγόμενο καλλιτεχνικό έργο και την προβολή του.

Η Όπερα Θεσσαλονίκης πορεύεται στο αύριο, παντρεύοντας με ένα μοναδικό τρόπο το όραμα και τον ορθολογισμό, και καλεί τους παλιούς αλλά και τους εκκολαπτόμενους φίλους της όπερας να γίνουν συν-θεατές και συν-οδοιπόροι σ’ αυτό το πολύπλευρο μουσικό «ταξίδι».

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής της λυρικής σκηνής που στολίζει την κόρη του Θερμαϊκού μιλά στο «Τέχνη & ζωή».

  • Μιλήστε μας για τους στόχους σας για την Όπερα Θεσσαλονίκης;

«Η διάδοση της ιδέας της λυρικής μουσικής και η προώθηση της μουσικής παιδείας στο ευρύ κοινό της βόρειας Ελλάδας είναι ένας από τους βασικότερους στόχους της Όπερας Θεσσαλονίκης. Ωστόσο, η προβολή της πόλης της Θεσσαλονίκης ως τόπου παραγωγής σημαντικών πολιτιστικών γεγονότων, αλλά και η ευρύτερη συνεργασία της με άλλους φορείς της πόλης για τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος και μιας κουλτούρας δημιουργικότητας, συμμετοχής και ευγενούς άμιλλας στο πολιτιστικό πεδίο, αποτελούν σίγουρα βασικές επιδιώξεις.

Παράλληλα, ευελπιστούμε να ανανεώσουμε εκ βάθους την εικόνα της Όπερας Θεσσαλονίκης και για το λόγο αυτό θελήσαμε να αλλάξουμε και το λογότυπό μας, δημιουργώντας κάτι λιτό, ευπρεπές και φρέσκο, όπως είναι και τα σχέδιά μας για το μέλλον της Όπερας της συμπρωτεύουσας.»

Στιγμιότυπο από τον «Don Giovanni» του Mozart, που παρουσιάστηκε το Σεπτέμβριο από την Όπερα Θεσσαλονίκης.

  • Ποιο είναι το καλλιτεχνικό πρόγραμμα της Όπερας Θεσσαλονίκης για την περίοδο 2009-2010 και πώς επιλέχτηκε;

    «Η αυλαία άνοιξε το Σεπτέμβριο με την Όπερα “Don Giovanni” του Mozart, ένα έργο διαχρονικής αξίας, όπου το τραγικό και το κωμικό, το σοβαρό και το εύθυμο, συνθέτουν το δραματικό οικοδόμημα και οδηγούν τον θεατή στη σφαίρα του μεγάλου στοχασμού, της αέναης σύγκρουσης, της ατέρμονης δημιουργίας. Η τελική αυλαία θα είναι με την οπερέτα “Ο Βαφτιστικός” του Θεόφραστου Σακελλαρίδη. “Ο Βαφτιστικός” αναμφισβήτητα θεωρείται μια παράσταση-«σταθμός», που θα ξαναπαρουσιαστεί στη βόρεια Ελλάδα έπειτα από 50 ολόκληρα χρόνια.

    Επιπλέον, από τον Οκτώβριο και μέχρι την άνοιξη του 2010, θα δοθεί μια σειρά παραστάσεων της παιδικής όπερας “Ο μαγικός αυλός”. Το εξαίσιο μουσικό παραμύθι θα ταξιδέψει τους μικρούς φίλους της όπερας στον κόσμο της φαντασίας και του ονείρου. Η υπέροχη μουσική του Mozart, με ανυπέρβλητη χάρη προσδίδει στο παραμύθι μια μαγική διάσταση, που θα συναρπάσει τα παιδιά. Ο μύθος γίνεται ερέθισμα για μουσική και η μουσική ερέθισμα για δράση. Ακόμη, εξετάζουμε ως ενδεχόμενο οι παραστάσεις του “Μαγικού Αυλού” να δίνονται κατά τη διάρκεια επισκέψεων σε σχολεία που θα επιλεχθούν.»

    • Ποια είναι τα άμεσα προς επίλυση θέματα που αντιμετωπίζει η Όπερα Θεσσαλονίκης;

    «Το βασικό θέμα προς επίλυση είναι η ανεξαρτητοποίησή της. Με δεδομένο ότι ήδη το υπουργείο την αποσυνδέει από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, αφού έχει ανεξάρτητο διοικητικό συμβούλιο, καλλιτεχνικό διευθυντή και επιδότηση, η πλήρης ανεξαρτητοποίησή της λειτουργικά θα σήμαινε ευελιξία και δυνατότητα για περαιτέρω άνθηση.

    Εμείς, ως ομάδα, κινούμαστε βάσει ενός μακροπρόθεσμου οράματος για την πόλη μας και πέρα από τα τοπικά σύνορά της. Η ανεξαρτητοποίηση της Όπερας θα της πρόσφερε πιο ανοιχτούς ορίζοντες. Είναι όπως τα παιδιά που τα μεγαλώνουν οι γονείς… Με το που μαθαίνουν να περπατάνε, πρέπει οι γονείς να τα αφήνουν να πειραματίζονται μόνα τους. Μόνο έτσι ο “μικρόκοσμος” μετουσιώνεται σε πραγματικότητα…

    Εν προκειμένω, ας μην ξεχνάμε ότι η Όπερα Θεσσαλονίκης οφείλει να ανήκει πρωταρχικά στους πολίτες της τοπικής κοινωνίας και κατ’ επέκταση όλης την υπόλοιπη Ελλάδας. Επομένως, πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, νιώθω ότι έχω δίπλα μου τα οράματα και τις ελπίδες όλων αυτών που περιμένουν από εμένα, από εμάς, ένα δυναμικό, νέο παρόν της Όπερας Θεσσαλονίκης.»

    • Ποια η συνδρομή-αρωγή του υπουργείου Πολιτισμού στην προβολή και ανάπτυξη της Όπερας της συμπρωτεύουσας;

    «Αναμένουμε και ευελπιστούμε στην αρωγή του υπουργείου Πολιτισμού. Είμαστε αισιόδοξοι ότι θα έχουμε την αμέριστη -έμπρακτη- στήριξή του, κυρίως με περισσότερα κονδύλια, που θα μας επιτρέψουν να εμπλουτίσουμε και να διευρύνουμε το πρόγραμμά μας με περισσότερες παραστάσεις και παραγωγές. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο παρανομαστής είναι ένας και κοινός: o πολιτισμός πρέπει να ανήκει σε όλους. Είναι όμως σίγουρο ότι η όπερα και η τέχνη γενικότερα θα είναι το όχημα για να μάθουμε όλοι περισσότερα πράγματα, πιο γόνιμα και πιο δημιουργικά, για το μέλλον, με απόλυτο σεβασμό στις αξίες και στα ήθη. Σας θέλουμε όλους εδώ δίπλα μας, για να βλέπετε αυτή μας την πορεία.»

    • Διεθνής πορεία

    Γεννημένος στην Αθήνα, ο Γιάννης Γιαννίσης σπούδασε μονωδία με την Κική Μορφονιού στο Ωδείο της πρωτεύουσας, απ’ όπου αποφοίτησε το 1989 με αριστείο και διάκριση. Το 1990 κέρδισε υποτροφία από το Ίδρυμα Μαρία Κάλλας και συνέχισε τις σπουδές του στη Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης, με τον Τσαρλς Κέλις, ενώ έχει τιμηθεί με βραβεία και διακρίσεις σε διεθνείς διαγωνισμούς.

    Έκανε το ντεμπούτο του στο λυρικό θέατρο το 1987, ερμηνεύοντας στο Ηρώδειο το ρόλο του Σέσιλ στη «Μαρία Στιούαρτ» του Ντονιτσέττι. Έκτοτε συνεργάστηκε -στην Ελλάδα και το εξωτερικό- με γνωστά λυρικά θέατρα και σπουδαίους συντελεστές, σε πληθώρα σημαντικών ρόλων.

    Στη δισκογραφική του δραστηριότητα περιλαμβάνονται συνεργασίες με γνωστά ονόματα, όπως ο Τζέιμς Λιβάιν, ο Πλάθιντο Ντομίνγκο, ο Λουτσιάνο Παβαρόττι, ο Σέριλ Μιλνς, η Απρίλε Μίλο, η Μιρέλα Φρένι, ο Τζέιμς Μόρις, ο Χουάν Πονς, στα έργα «Ιδομενέας», «Ριγολέτος», «Οι Λομβαρδοί», «Φεντόρα», «Αντρέα Σενιέ», «Το κορίτσι της Δύσης», «Ντον Καρλ».

    • Συνέντευξη στο ΓΙΩΡΓΟ Σ. ΚΟΥΛΟΥΒΑΡΗ, Η Ναυτεμπορική, 16/10/2009

    Γράψτε ένα σχόλιο

    Η «Αλκηστη» τραγουδά στο Μέγαρο

    Οκτωβρίου 16, 2009 στο 5:08 πμ · Κατηγορία Αλκηστη, Αντονάτσι Αννα Κατερίνα

    • Η όπερα του Γκλουκ θα παρουσιαστεί στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη με τη συμμετοχή κορυφαίων λυρικών ερμηνευτών

    Η επικείμενη παράσταση της «Αλκηστης» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών έρχεται να συμπληρώσει ένα τρίπτυχο με τις ωραιότερες όπερες του Γκλουκ, το οποίο εγκαινιάστηκε με την «Ιφιγένεια εν Ταύροις» (1993) και συνεχίστηκε με το έργο «Ορφέας και Ευρυδίκη» (1997). Πρόκειται για μια παρουσίαση σε συναυλιακή μορφή, η οποία φιλοδοξεί να αναδείξει αυτή καθαυτή την ομορφιά της μουσικής. Δύο κορυφαίοι και ιδιαιτέρως αγαπητοί στο ελληνικό κοινό λυρικοί ερμηνευτές, η ιταλίδα ντίβα Αννα Κατερίνα Αντονάτσι και ο αμερικανός τενόρος Γκρέγκορι Κούντε, ενσαρκώνουν τους ρόλους του πρωταγωνιστικού ζευγαριού στο πλαίσιο μιας διαλεχτής διανομής, στην οποία συμπράττουν επίσης διακεκριμένοι έλληνες καλλιτέχνες. Η επιμέλεια του σκηνικού χώρου, ο σχεδιασμός των προβολών και των φωτισμών είναι του Νίκου Πετρόπουλου. Τη διεύθυνση της Ορχήστρας Πατρών σε όργανα εποχής έχει ο Γιώργος Πέτρου, ενώ τη μουσική προετοιμασία έχει φροντίσει ο Μάρκελλος Χρυσικόπουλος, ο οποίος παίζει και μπάσο κοντίνουο. Συμμετέχει η Χορωδία της ΕΡΤ.

    Η «φιλοσοφία» αυτής της παραγωγής αποκαλύφθηκε χθες σε συνέντευξη Τύπου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών παρουσία του συνόλου των συντελεστών. Παίρνοντας τον λόγο η Αννα Κατερίνα Αντονάτσι εξέφρασε τη χαρά της για το γεγονός ότι επιστρέφει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, αλλά και την ελπίδα της η παράσταση να ανταποκριθεί στις υψηλές προσδοκίες που έχει ήδη δημιουργήσει. Απαντώντας δε σε ερώτηση σχετικά με την ερμηνεία της ηρωίδας η Αντονάτσι έδωσε τη δική της ενδιαφέρουσα διάσταση: «Η μουσική του Γκλουκ αποκαλύπτει τον χαρακτήρα της Αλκηστης. Η αλήθεια είναι ότι δεν βρίσκω συγκεκριμένη επικαιρότητα στην προσωπικότητά της. Θεωρώ ότι είναι μια ηρωίδα “μαρμάρινη” και παραμένει στο μυθολογικό στοιχείο της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Για να πω την αλήθεια, μου φαίνεται κάπως περίεργη η επιλογή του Γκλουκ για ένα ευχάριστο τέλος. Κατά τη γνώμη μου, κάνει το έργο κάπως πιο τετριμμένο».

    Από την πλευρά του, ο Γκρέγκορι Κούντε δήλωσε ευτυχής που συναντάται εκ νέου επί σκηνής με την ιταλίδα ντίβα (έχουν συμπρωταγωνιστήσει στο παρελθόν στη «Στέψη της Ποππαίας» στο Μέγαρο αλλά και σε μια παράσταση στο Παρίσι) και εξέφρασε την ανυπομονησία του για την πρώτη «αναμέτρησή» του με τον ρόλο του Αδμήτου. «Εργο συνόλου» χαρακτήρισε από την πλευρά του την «Αλκηστη» ο Γιώργος Πέτρου, ο οποίος εστίασε ιδιαιτέρως στην παρουσίαση της όπερας με όργανα εποχής.

    • Με γαλλικό «κοστούμι»

    Η «Αλκηστη» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη Βιέννη τον Δεκέμβριο του 1767 με ιταλικό λιμπρέτο του Ρ. Καλτσαμπίτζι και εννέα περίπου χρόνια αργότερα, τον Απρίλιο του 1776, στο Παρίσι, στα γαλλικά, σε προσαρμογή του Μαρί Φρανσουά Λουί Γκαν Λεμπλάν Ρουλέ. Σε αυτή την εκδοχή θα παρουσιαστεί εξάλλου και στο Μέγαρο. Η απόλυτη κυριαρχία της ηρωίδας- ενσάρκωση και σύμβολο του ιδανικού συζυγικού έρωτα που φθάνει ως την αυτοθυσία -, τα απογειωτικά και πλούσια χορωδιακά, η ένταση της ενορχήστρωσης και κυρίως η δραματική και μουσική αρτιότητα συγκροτούν τον βασικό «καμβά» αυτής της άκρως γοητευτικής όπερας.

    Η «Αλκηστη» του Γκλουκ, όπερα σε τρεις πράξεις, θα παρουσιαστεί στις 19 και 22 Οκτωβρίου, στις 21.00, στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. [TO BHMA, Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009]

    Γράψτε ένα σχόλιο

    ΠΑΡΙΣΙ . ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ KITSCH

    Οκτωβρίου 11, 2009 στο 1:25 μμ · Κατηγορία Οπερα του Παρισιού

    • Η ηρωίδα ακούει μια φωνή εκτός σκηνής να την καλεί. Η φωνή ανήκει σαφώς σε υψίφωνο. Μολοντούτο η ηρωίδα αναρωτιέται μήπως την καλεί ο αγαπημένος της.

    Πρόκειται για ένα από τα ευτράπελα που βρίσκουν οι κριτικοί στη Μιρέιγ του Σαρλ Γκουνό την οποία επέλεξε ο Νικολά Ζοέλ για να εγκαινιάσει τη σεζόν της Οπερας του Παρισιού (στο Ρalais Garnier ως τις 14 Οκτωβρίου).  Συνυπολογίζοντας και τη συντηρητική σκηνοθεσία, του ίδιου του Ζοέλ, πολλοί φαίνεται να πιστεύουν ότι όλα αυτά αποτελούν «μανιφέστο αισθητικής» με το οποίο ο νέος διευθυντής του ιδρύματος θέλει να δηλώσει με σαφήνεια ότι έληξε οριστικά η εποχή του καινοτόμου προκατόχου του Ζεράρ Μορτιέ, του τόσο επιρρεπούς στους πειραματισμούς. Η όπερα αυτή του Γκουνό, αγροτικό δράμα που θυμίζει την ιστορία του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, βασισμένη σε μακροσκελές ποίημα του Φρεντερίκ Μιστράλ, μεταφρασμένο από τα προβηγκιανά, παρά τις μουσικές αρετές της, φαίνεται ότι χαρακτηρίζεται από πολλές αδυναμίες, ιδίως στο δραματικό επίπεδο. Για τις επιλογές του Ζοέλ οι κριτικοί πέραν της Μάγχης (και του Ατλαντικού) είναι μάλλον επιεικείς. Οσο για τους συμπατριώτες του, υπάρχουν ανάμεσά τους οι συγκαταβατικοί, που μιλούν για «Μια όμορφη Μιρέιγ αλλά πολύ kitsch», άλλοι όμως είναι πολύ αυστηρότεροι υποστηρίζοντας ότι το έργο, «σχεδόν τέλειο μουσικά», «πάσχει από ανάξιά του σκηνοθεσία» και διατυπώνοντας αντιρρήσεις ακόμη και για τους δύο πρωταγωνιστές, την αλβανίδα υψίφωνο Ινβα Μούλα  και τον αμερικανό τενόρο Τσαρλς Καστρονόβο, τους οποίους άλλοι βρίσκουν υπέροχους.

    Γράψτε ένα σχόλιο

    ΣΑΛΤΣΜΠΟΥΡΓΚ. ΜΕΛΩΔΙΚΟΣ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

    Οκτωβρίου 11, 2009 στο 1:23 μμ · Κατηγορία Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ

    Οποια εποχή του χρόνου και αν την επισκεφθεί κανείς η πόλη του Μότσαρτ έχει να του προσφέρει μουσικές απολαύσεις καθ΄ ότι είναι ταυτισμένη με την τέχνη των ήχων, αν δεν είναι κιόλας η «πιο κουλτουριάρικη πόλη» όπως τη λένε. Αρχίζοντας από τον Ιανουάριο με την Εβδομάδα Μότσαρτ, για να φθάσει ως τον Δεκέμβριο με τις χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις, ο επισκέπτης περνάει από πλήθος γεγονότα, από την Μπιενάλε, το Πασχαλινό Φεστιβάλ, το μεγάλο και φημισμένο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ τον ΙούλιοΑύγουστο, το Φεστιβάλ Τζαζ. Τον Οκτώβριο (ως τις 27 του μηνός) το Σάλτσμπουργκ προσφέρει τις Κulturtage, τις Ημέρες Πολιτισμού, με όπερα, μπαλέτο, συναυλίες και άλλα. Οι Κulturtage, καρπός των προσπαθειών διαφόρων φορέων της πόλης, ιδρύθηκαν το 1972 και από πολύ νωρίς καθιερώθηκαν διεθνώς για τη μεγάλη ποικιλία και την υψηλή ποιότητα των εκδηλώσεών τους, οι οποίες πραγματοποιούνται σε διάφορα σημεία, μεταξύ των οποίων και το Μεγάλο Θέατρο του Φεστιβάλ. Στο εφετινό πρόγραμμα, λαμπρό, όπως πάντα, παρουσιάστηκε ήδη ηΑΐντα του Βέρντι από την Κρατική Οπερα της Πράγας, ενώ η επόμενη μεγάλη στιγμή έρχεται στις 20 του μηνός, όταν το κοινό θα απολαύσει τονΔον Κιχώτηαπό το Χοροθέατρο της Αγίας Πετρούπολης (φωτογραφία) στη χορογραφία του Μπορίς Αϊφμαν, γνωστού κυρίως, όπως διαβάζουμε, για «τις ζοφερές απεικονίσεις του εναγώνιας σεξουαλικότητας και ακραίων ψυχολογικών καταστάσεων».

    Συμμετέχουν επίσης σπουδαία συγκροτήματα, εντόπια και ξένα, καθώς και διακεκριμένοι σολίστ, όπως η Φιλαρμονική της Βαρσοβίας και ο Μπορίς Μπρόβστιν που θα ερμηνεύσουν το Κοντσέρτο για Βιολί του Τσαϊκόφσκι.

    ARS… BREVIS,  Αναστασία Ζενάκου, Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2009

    Γράψτε ένα σχόλιο

    Παλιότερα άρθρα »